Saoedi-Arabië zet doodgezwegen troefkaart in

19

Zoals zo vaak bij het analyseren bij casussen over de toekomst voor olie-exporterende landen zoals Saoedi-Arabië, komt er opnieuw een onverwachte wending aan te pas. Het ziet er naar uit dat het Midden-Oosten toch aan het langste eind lijkt te trekken de komende jaren.

Op lange termijn is er geen toekomst voor fossiele brandstoffen waarbij olie de gedoodverfde verliezer is. Op korte termijn ziet het ernaar uit dat de landen uit het Midden-Oosten momenteel een troefkaart lijken uit te spelen, iets wat voornamelijk de Verenigde Staten zuur zal opbreken.

Om dit alles in perspectief te plaatsen keren we even terug in de tijd. De Verenigde Staten investeerden vele miljarden dollars in de zogenaamde schalie-industrie, iets wat ervoor nog niet op een dergelijk grote schaal gedaan werd. Hierdoor werden de internationale markten grondig door elkaar geschud. Door de grote investeringen in de schalietechnologie ondergingen de internationale oliemarkten een grondige wijziging. Voornaamste wijziging hierbij is vooral de ommezwaai van een olie-importerende naar een olie-exporterende natie voor de Verenigde Staten.

Door dit onevenwicht in de markt ontstond er een overvloed aan olie die nog versterkt werd door een massaal aanbod uit het Midden-Oosten welke geen marktaandeel wilden verliezen. Door het veel grotere aanbod dan vraag daalde de prijs tot een dieptepunt, iets wat ooit als onmogelijk geacht werd.

Tweede fase

Ondanks de negatieve berichten omtrent het Midden-Oosten ziet het er naar uit dat een land als Saoedi-Arabië een extra troefkaart lijkt te hebben in dit pokerspel. Een troefkaart die nochtans enigszins te verwachten viel maar werd doodgezwegen.

Door de zeer lage olieprijs werden de investeringen in nieuwe projecten wereldwijd sterk teruggeschroefd tot volledig geannuleerd. Op zich vertaalt dit zich in een reductie van de kosten maar op termijn kan dit zorgen voor een schok in de aanbodzijde. Ook bestaande projecten die niet meer renderend zijn werden sterk verminderd. Een voorbeeld hiervan is de schalie-industrie die een hogere prijs vereist om break-even te kunnen zijn dan de opgepompte olie in het Midden-Oosten.

Het gebrek aan olie binnen enkele jaren zal echter gevuld worden door de Golfstaten. Deze plannen namelijk om de capaciteit verder te verhogen waardoor een snelle expansie mogelijk zal zijn. Dit terwijl de stocks nog uitpuilen met olie die zelfs met verlies verkocht wordt.

Vele van de geannuleerde projecten gingen uit van een olieprijs boven de 100 USD/vat, een prijsniveau waar diverse landen enkel van kunnen dromen op dit moment. Sinds de oliecrisis enige jaren geleden is het aantal oliebronnen in de Arabische landen meer dan verdubbeld sinds 2010. Een toch opvallende vaststelling gezien de huidige situatie. Dit niet enkel voor olie maar ook voor gasbronnen.

In de Verenigde Staten is de olieproductie ondertussen gedaald met maar liefst 600000 vaten/dag. Dit op een zelfde moment als waarin het Midden-Oosten de productie nog verder probeert uit te breiden. Het lijkt er dan ook op dat het niet toegeven toch nog goed kan uitdraaien voor landen als Saoedi-Arabië. De geplande productieverhogingen zijn behoorlijk groot waarbij er meer dan 10 miljoen extra vaten olie op de markt kunnen gebracht worden.

Op midden-lange termijn zal echter moeten blijken wat de meest winstgevende oplossing was. Tijdelijk met zwaar verlies produceren of marktaandeel weggeven en toch een hoge prijs kunnen blijven behouden. Op lange termijn blijft het Midden-Oosten nog steeds een probleemregio. Enkel indien men de economie snel kan omvormen lijkt er nog een kans op hoop te bestaan.

Bron: Beurs.com

Over deze schrijver

Biflatie.nl publiceert artikelen over de crisis en de huidige (macro)-economische situatie. Ook nieuws over bitcoin & cryptocurrencies, de huizenmarkt, goud & grondstoffen, de machthebbers en het monetaire systeem. Twitter: @Biflatie