Keer op keer blijkt goud het enige geld te zijn

22

In een boeiend betoog op Plata.com.mx refereerde Hugo Salinas Price, econoom en voorzitter van de Mexicaanse Zilverassociatie aan de zorgelijke situatie ten tijde van de revolutionaire Nationale Assemblee in Parijs in 1790 onder de titel ‘It’s 1790 All Over Again’. In die tijd was er sprake van een stagnerende economie, grote werkloosheid en gebrek aan geld. Lees in deze column over de rol van goud: toen en nu.

Dit vloeide voort uit het gebrek aan voldoende gezag van de toenmalige autoriteit zo vlak na de bestorming van de Bastille in 1789 toen de Franse Revolutie een bruut einde maakte aan het instituut van het koningschap waarbij Louis XVI en zijn jonge koningin Marie Antoinette onder de guillotine belandden. Reden: het koningschap leefde op veel te grote voet, de bevolking in armoede achterlatend. Goede raad was duur en bijgevolg werd er in 1790 in Parijs een soort raad van wijze mannen in het leven geroepen aangeduid als de Nationale Assemblee. De hamvraag was ook toen hoe de economie weer nieuw leven kon worden ingeblazen. Wat lag méér voor de hand dan de noodzakelijke middelen (uit het niets) te creëren?

De meesten van ons zullen zich uit hun geschiedenisboekjes nog de zgn. Assignaten herinneren als claim op de landuitbreiding verkregen op het prachtige landeigendom van de Katholieke Kerk. De Assignaten werden uitgebracht in denominaties met een monetaire waarde uitgedrukt in goud. Aanvankelijk circuleerden de Assignaten naast de gouden munt in gelijke waarde. Maar al spoedig begon de waarde van de Assignaten tegenover het goud te dalen. De daaruit voortvloeiende nachtmerrie sleepte zich zeven jaar voort. Hoe kwam dat? Wel, de economie groeide niet wezenlijk. Dus werd er een nieuwe ronde van Assignaten uitgebracht gevolg door een derde, vierde en zo door maar, aldoor dalend tegenover goud.

De Assemblee concludeerde dat de waardedaling het gevolg moest zijn van onbetrouwbare en niet vaderlandslievende lieden die gestraft moesten worden. Zo hadden kooplieden de keuze tussen de galeien of de guillotine als deze bij hun klanten informeerden op welke wijze zij wensten te betalen: in Assignaten of in gouden munten. Er werd een nationaal netwerk van handlangers in het leven geroepen om het goud bij de “sluwe” goudsprokkellaars te kunnen confisqueren.

Intussen zetten de slimmeriken hun schuld om in Assignaten met de zekerheid dat de koopkracht ervan spoedig in waarde zou dalen. Met de geleende Assignaten werden zaken van blijvende waarde gekocht zoals vastgoed, kunst en juwelen. Het behoefde geen uitleg dat de koopkracht van de Assignaten van ‘next to nil’ daalde waardoor de schulden verdampten. Op deze wijze werden de vermogens van de massa onwetenden getransfereerd naar de ‘happy few’ die inzagen hoe het systeem in elkaar bleek te steken. Uiteindelijk was er nog maar moeilijk aan brood te komen, met honger in het vizier. Dat was het moment waarop in 1797 Napoleon toesloeg en verklaarde dat alleen goud het enige geld zou zijn.

Op de Place de Vendôme, waar nog altijd een grote gedenknaald staat, ontstond een groot vreugdevuur waarbij stapels vers gedrukte Assignaten met de houten drukpersen de brandstapel op gingen. De “wijze mannen” van de Assemblee waren er in geslaagd om middels hun gefabriekte Assignaten Frankrijk op haar knieën te brengen. Voor zover bekend heeft er nooit één bekend het bij het verkeerde eind te hebben gehad. Lijkt deze situatie niet griezelig veel op anno NU met de talrijke derivatieve valuta’s? Ook nu wordt in dat zelfde kader de waarde van het goud onder druk gehouden. Of zoals Hugo Salinas het uitdrukte ‘today, gold is once again the enemy of our conceited masters: gold whose value threatens to expose the falsity of the irredeemable dollar’.

Salinas gaat verder door te stellen dat de waarde van de dollar in 1933 nog 1½ gram was. Vandaag de dag is die dollar niet meer waard dan 0,025 gram, terwijl deze in 2011 zelfs 0,014 gram noteerde. Om verder naar nul af te dalen zodra de omslag een feit is (RB). Daar alle valuta’s ter wereld in meerdere of mindere mate derivaten van de dollar zijn, sterven ze dezelfde dood.

De fundamentele breuklijn in het denken van onze ‘conceited Masters of the Universe’ is niet anders dan die van de Nationale Assemblee in Frankrijk in 1790 leidend tot de ineenstorting van de economie in zeven jaar. Gelet op deze tijdspanne zouden we thans dus niet ver meer af kunnen zijn van een soortgelijke époque in de internationale monetaire wereld, met een leidende rol voor het edelmetaal.

Met Hugo Salinas heb ik enige malen mogen corresponderen. Hierin verklaarde ik mijn columns ook “toe te vertrouwen” aan de belangrijkste politieke leiders, de premier alsmede aan onze centrale bank, maar ook aan de ECB. In 2009 antwoordde hij mij: ‘No, I do not send any material to the White House as it would be entirely useless’.

Robert Broncel

Over deze schrijver