Nog meer slecht nieuws voor de Europese arbeidsmarkt

7

jobIn navolging van: Slecht nieuws voor de Europese arbeidsmarkt | De trend naar slecht betaald werk zet gestaag door in Europa. Voor zover er al nieuwe banen gecreëerd worden volgens de cijfers en statistieken, blijken het vooral korte termijn contracten, deeltijd werk en onderbetaald werk.  We mogen het gerust sociale afbraak noemen en die wordt ook geïnstitutionaliseerd – met de fiat van de overheden.

De sociale ziekte van de tijd verspreidt zich over gans Europa

Ook vanuit België komen er almaar meer klachten dat het land jobs verliest aan Duitse bedrijven door de eerder besproken mini-jobs.  Zoals in de Belgische vleesindustrie bedrijven alleen nog maar de karkassen in vier snijden en de rest naar Duitsland sturen voor alle verwerking.  Nieuwe Belgische postmannen worden sinds 2010 alleen nog maar als “hulp”-postmannen aangenomen, met minder loon en minder verlofdagen dan hun collega’s.  Denk aan 10,50 euro bruto per uur…  En dit ondanks (of eerder waarom) dat Bpost elk jaar meer winst maakt.

In Nederland heb je dan PostNL dat de afgelopen jaren duizenden fulltime postbezorgers vervangen heeft door parttimers.   “Met de leus Postbezorger – deel van je leven werft het bedrijf tegenwoordig gericht studenten, moeders en gepensioneerden. Sinds 2013 werkt PostNL bovendien met werknemers die worden geleverd via de sociale dienst – die werken met behoud van uitkering – en de sociale werkvoorziening.  Volgens directeur Herna Verhagen moet deze stap worden gezien als een onderdeel van het sociaal beleid van PostNL. Tweede Kamerlid voor de Socialistische Partij Sharon Gesthuizen spreekt echter van een ordinaire bezuinigingsmaatregel, waarbij reguliere postbodes ingeruild worden voor goedkopere arbeidskrachten”.

In Groot-Brittannië bestaat het zogenaamd workfare-programma.  Het dwingt werklozen te werken in ruil voor hun uitkering.  “Personen die gedwongen worden te werken via een workfare-programma ontvangen een werkloosheidsuitkering die slechts rond de zestig pond per week bedraagt. Het advocatencollectief Public Interest Lawyers wijst erop dat deelnemers van de programma’s rond de 1,80 pond per uur verdienen, terwijl ze doorgaans bij grote bedrijven worden ingezet.  De programma’s zorgen voor zoveel negatieve publiciteit dat het Britse Departement voor Werk en Pensioenen de namen van de bedrijven waar de werklozen worden ingezet geheim wil houden om ze te beschermen tegen imagoschade. Volgens de actiegroep Boycott Workfare leiden workfare-programma’s tot minder betaalde banen in Groot-Brittannië en de uitbuiting van degenen die gedwongen worden voor niets te werken”.

In landen als Spanje, Griekenland, Portugal en Italië – niet toevallig de grootste crisislanden – is 20 % van de economie zwartwerk, sinds de crisis als noodzaak om te overleven.  Deze ongereguleerde (en niet taxeerbare) arbeid, meest klussen en handelen in allerlei, gebeurt ver onder de gangbare officiële prijzen en concurreert zelfs vaak met de voormalige werkgever.  Nog specifiek over Spanje : “EuroWeeklyNews meldde in augustus 2013 dat hoewel de werkloosheidscijfers van Spanje gedurende de zomer gedaald waren, bijna 94 procent van de arbeidscontracten die de voorgaande maandgetekend werden van tijdelijke aard waren. Een op de drie nieuwe contracten betrof een contract voor een mini-job, waarbij de werkdag korter is dan acht uur en het salaris onder het officiële minimumloon ligt”.

Weg Sociaal Europa?

Bestaat er eigenlijk nog zoiets als een Sociaal Europa? Of zit er gewoon niets anders op, voor de overheden, voor de bedrijven? En waar gaat dit allemaal naartoe? Hoe denkt ù daar nu over…?

Over deze schrijver

Biflatie.nl publiceert artikelen over de crisis en de huidige (macro)-economische situatie. Ook nieuws over bitcoin & cryptocurrencies, de huizenmarkt, goud & grondstoffen, de machthebbers en het monetaire systeem. Twitter: @Biflatie