Geld werkt als een sluier?

13

Met biflatie brengen we deflatie terug in het economische spel, het is een volwaardig middel dat door inflaten uit het  collectieve bewustzijn verdreven werd. Deze bron-manipulatie betekent dat heel onze economie absurd werd scheefgetrokken, net zoals het collectief economische denken. De gevolgen zijn desastreus waardoor we de economische crisis als een ‘tragische absurditeit‘ mogen beschouwen, het verdict is zwaar maar degelijk onderbouwd. Ergo, dit is geen arbitraire stelling maar de congruente term om een dergelijke situatie te omschrijven. Geld werkt als een sluier?

Neutraliteit van geld

Door eenvoudige toevoeging van deflatie worden we herinnerd aan de neutraliteit van geld, ook dat is een economisch grondbeginsel waar we klakkeloos aan voorbij gaan. Het is bijna onwaarschijnlijk maar toch gebeurt het, voeg hier nog de geldillusie aan toe en de economische dwaling is verzekerd. Los daarvan, neutraliteit van geld wil zeggen dat er geen oorzakelijk verband bestaat tussen de geld- en goederenstromen. Dit betekent dat er in een economie nooit sprake kan zijn van een geldtekort. Elke (politieke) maatregel die zich daarop baseert, kent derhalve geen economische rechtsgeldigheid. Deze stelling lichten we toe aan de hand van een eenvoudig voorbeeld.

Economie

Geld is een praktisch ruilmiddel en werkt als brandstof voor de economische motor. Geld heeft geen intrinsieke waarde, het is een idee dat we in tastbare vorm hebben omgezet. Anders gezegd, het is een creatie van het denken en dat komt uit het spreekwoordelijke ‘niets’, we kunnen het denkvermogen nu eenmaal niet in een potje steken. Een boekhouding is een meetinstrument dat rapporteert over de stand van zaken, we openen onze economie met een beginbalans. Elke speler krijgt een som geld en steekt dit in z’n actieve kas, de tegenpost is eigen vermogen.

Het spel kan beginnen en we gebruiken grondstoffen om – als referentie – huizen te bouwen. Het geld rolt doorheen het circuit en we betalen alles ‘handje contantje’. Anders gezegd, er ontstaan geen schulden en dat alsof het directe ruilhandel betreft. Na verloop van tijd staan er huizen die we een waarde toekennen. We maken een momentopname en zien dat er veel meer waarde is dan geld, de waarde van de huizen vinden we op de lijn activa.

We krijgen nu een glimp van de neutraliteit van geld. Stel dat morgen iemand alle huizen wil kopen dan zal dat simpelweg niet lukken, er is immers niet genoeg geld. Een manier om dat wel te doen is door kwantitatieve verruiming, we kennen het onderhand wel. Het is dezelfde methodiek als bij de start van ons spel.

Kwantitatieve verruiming

We besluiten in consensus om iedereen een gelijke kapitaalsinjectie te geven, op deze manier is het geldbedrag gelijk aan de waarde van de activa (zie onder). Deze aanpassing doen we louter pro forma en uiteindelijk irrelevant, als onze economie verder draait dan ontstaat er immers terug een verschil. Andersom is dus ook mogelijk, bombardeer alles plat en je hebt meer geld dan waarden, het is een eenvoudig verhaal.

Analfabetisme

Het voorbeeld geeft ons het bewijs dat er absoluut geen sprake kan zijn van een geldtekort, noch is er een oorzakelijk verband tussen de geld- en goederenstromen. Economisch gezien is er dus werkelijk geen probleem, de realiteit laat echter heel anders vermoeden. Geld werkt hierin als een ‘sluier’, onze aandacht gaat volledig naar een – quasi letterlijk – verblindend geldspelletje en we vergeten simpelweg economische grondbeginselen. Het absurde idee van ‘geldtekort’ is derhalve als economische blasfemie, het is een staaltje van economisch analfabetisme, punt. Merk hierbij nog op, in heel deze oefening is er nergens sprake van schulden maar toch staan er huizen. Zelfs een kind van zes begrijpt nu waarom die zogeheten ‘economische crisis’ totaal absurd is, voor politiek blijkt dat veel moeilijker maar dat zijn dan ook geen economen. Ergo, hoeveel absurder en pijnlijker kan het nog worden?

Immense zorg

Wat misschien weinig mensen weten, biflaten maken zich ernstige zorgen over onze gezamenlijke toekomst. Het is een zorg die ver voorbij gaat aan kleur, ras, rijk, arm, ideologie of geloof. Vandaag worden we bedolven onder berichten over dat wat sommigen ‘economie’ plegen te noemen, het is zowaar een karikatuur alsof het een misplaatste grap is. We houden ons continu bezig met de neveneffecten van een systeem dat bol staat van de platitudes, manipulaties en bijhorende misvattingen, totaal voorbijgaand aan wat we op een bierviltje kunnen toelichten. Uiteindelijk gaat het om menselijke keuzes, kennis, bewustwording en (politieke) besluitvorming, niet minder of niet meer. Aan kennis en informatie is er geen gebrek, we doen er iets mee, of ook niet.

Sociale impact

De sociale impact is van dien aard dat we makkelijk kunnen spreken van een menselijke – democratische – catastrofe, als we onze problemen aan de bron aanpakken dan gebeurt wat niemand misschien voor mogelijk acht, die crisis lost dan op als sneeuw voor de zon. Het gaat dus helemaal niet om geld maar om aandacht, kennis en ethiek, simpelweg ‘basic economics’. Voor kritische lezers en biflaten is dit geïntegreerde materie, in een democratie heeft het echter geen waarde zolang deze kritische massa niet groter wordt. Het is geen vijf voor twaalf, de bulderende trein zit al jaren op een dwaalspoor en laat ons oprecht hopen dat we niet de ravijn instorten. En aub, geloof niets zomaar, biflatie betekent veel meer dan wat getallen in rasters, het gaat over mensen en respect jegens het leven.

Over deze schrijver

Als procesfilosofisch denker ziet Werner de economische crisis als een geschenk. Werner heeft jarenlang in het bedrijfsleven gewerkt, financiën, logistiek, HR, project- en crisismanagement zijn hem niet onbekend. Werner zoekt co-creatieve samenwerking rondom het veelomvattende idee van een 'monetaire reset', biflatie speelt hierin een sleutelrol.