René Tissen over een Europese bankenunie

12

Vrijwel geheel onopgemerkt door het overigens zeer aandachtige publiek, maakte de koning in zijn recente troonrede melding van het voornemen van de regering om haar steun te geven aan de vorming van een Europese Bankenunie. De bankenunie is een lang gekoesterde wens van vooral de zuidelijke lidstaten (want die kunnen daarmee hun bankproblemen aan het oog van de eigen bevolking onttrekken) en van de ECB (want die kan de rekening van deze problemen over alle partijen uitsmeren en gladstrijken).

Net zo ongemerkt als de troonrede besloot onlangs het Europees Parlement om haar goedkeuring te geven aan de oprichting van het Europese Bankentoezicht. Dat zal definitief ondergebracht worden bij de ECB. Het Europees Parlement krijgt hier wél de bevoegdheid om zich te bemoeien met de benoeming van de directeur toezicht van de ECB, maar krijgt geen toegang tot de notulen van bestuursvergaderingen. Men is terecht bang voor het daadwerkelijk ineenstorten van banken, als en zodra deze op het bespreeklijstje van de toezichthouder komen te staan.

En zinkt Italië dieper weg

Ondertussen verkeert de Italiaanse grootbank Monte di Paschi di Siena in zulke enorme en levensbedreigende problemen, dat deze bank tot een bail-in heeft besloten, namelijk door bestaande obligatiehouders te dwingen mee te betalen aan de redding van de bank, ter hoogte van zo’n 635 miljoen euro. Dat zal echter bij lange na niet genoeg zijn. Naar verwachting zal de bank het tienvoudige bedrag moeten zien op te hoesten. Volgens de regels van de nog op te richten Europese Bankenunie moeten banken die in de problemen verkeren, deze eerst zelf oplossen. Dat betekend in de praktijk dat vermogende spaarders inderdaad voor hun geld moeten vrezen en hun geld daarom beter in stenen en andere zaken kunnen stoppen, dan bij hun noodlijdende bank te zien wegkwijnen.

Vrezen voor je geld

Komt een bank onverhoopt toch niet uit de problemen via bail-ins, dan moeten ze volgens de nieuwe regels eerst bij elkaar te rade gaan. Andere banken in Europa moeten dan te hulp schieten, het liefst zonder dat het publiek dit in de gaten heeft, vanwege het bekende vertrouwenseffect. Mijn bewering is dat alle Europese banken momenteel dermate zwakke kapitaalbuffers hebben, dat deze geen aderlatingen en bloedtransfusies ten behoeve van anderen kunnen verdragen. Door de solidariteit die de bankenunie afdwingt komen banken alleen nog maar méér in de problemen. Lees meer op RTLZ.

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on Twitter0Share on LinkedIn0

Over deze schrijver

Biflatie.nl publiceert artikelen over de crisis en de huidige (macro)-economische situatie, biflatie, de huizenmarkt, de eurocrisis, goud & grondstoffen, de machthebbers en het monetaire systeem. Twitter: @Biflatie