John Birch Society

41

Dat er een elite is die werelddominantie nastreeft is tegenwoordig eigenlijk algemeen bekend. In dit artikel ga ik wat dieper in op de John Birch Society. In de jaren 60 en 70 werd de machtsstructuur steeds vaker blootgelegd door deze organisatie. Hieronder staat beknopt welke plek de John Birch Society in de geschiedenis inneemt. Het is een onderdeel uit het boek Revolutie door Schuld.

John Birch Society

Een van de meest felle critici van de samenwerking tussen de Amerikaanse elite en het communisme was Larry P. McDonald. Deze conservatieve Democraat uit Georgia zou als congreslid zijn uitgesproken mening niet onder stoelen of banken steken.

rocks larry p

Hij was naast congreslid ook deelnemer aan en later voorzitter van de John Birch Society. Deze organisatie werd in 1958 door Robert Welch opgericht om de onderwerping en infiltratie van de Amerikaanse nationale politiek door de internationale aristocratie te onthullen en te bestrijden. De bewijzen van de banden van de westerse elite met het regime in de Sovjet-Unie waren overweldigend. Tijdens het presidentschap van Johnson werden er steeds meer boeken over dit onderwerp geschreven waardoor de publieke opinie langzaam begon te verschuiven. Boeken als Tragedy and Hope van CFR-lid Carroll Quigley en de boeken van Gary Allen en Antony Sutton onthulden de werkelijkheid en verklaarden de evolutie van het systeem en de achterliggende gedachtegang van de verschillende machtsblokken.

It is ironic that while American businessmen are trading hundreds of millions of dollars with the Soviet Union, the Administration is asking for an increased defense budget to meet Soviet military threat – a threat which, in part, is being built up with American technology.

  • Congreslid John M. Ashbrook, Congressional Record, 6 maart 1974

De literatuur, tijdschriften en artikelen die de John Birch Society voortbracht, verwierp het collectivistische gedachtengoed dat in de Sovjet-Unie, maar ook bij de VN en bij de internationale elite, gemeengoed was. Welch kwam tot de conclusie dat de twee eeuwen oude samenzwering van de Illuminati van Adam Weishaupt de grondslag was van al de problemen. De Illuminati zouden na de Franse revolutie hebben voortbestaan. Hij verklaarde de groep verantwoordelijk voor de Franse en bolsjewistische revolutie en de twee latere wereldoorlogen. Daarnaast waren de Federal Reserve, de inkomstenbelasting, Roosevelts New Deal en de Verenigde Naties volgens hem ook het kwaad van dezelfde elitaire families. De elitaire groep zou de Russische communistische partij, de Council on Foreign Relations en de Trilateral Commission controleren. Welch legde het stappenplan naar dominantie door de elite op 9 maart 1974 in een toespraak in Los Angeles uit. Dit stappenplan hield volgens hem in:

  1. Greatly expanding government spending, for every conceivable means, for getting rid off ever larger sums of American money as wastefully as possible
  2. Higher and then much higher taxes
  3. An increasingly unbalanced budget despite the higher taxes
  4. Wild inflation of our currency
  5. Government controls of prices, wages and materials supposedly to combat inflation
  6. Greater increased socialistic controls over every operation of our economy and every activity of our daily live. This is to be accompanied naturally and automatically by a correspondingly huge increase in the size of our bureaucracy and in both the cost and reach of our domestic government
  7. Far more centralisation of power in Washington and the practical elimination of our state lines
  8. A steady advance of federal aid to and control over our educational system, leading to complete federalisation of our public education
  9. A constant hammering in to the American consciousness of the horror of modern warfare. The beauties and the absolute necessity of peace, peace always on communistic terms
  10. The consequent willingness of the American people to allow the steps of appeasement by our government. Which amounts to a peacemeal surrender of the rest of the free world and the US itself

Meerdere van bovenstaande punten zijn uitgekomen terwijl andere punten in het verschiet lijken te liggen. Kanttekening is wel dat de vrede gegarandeerd moet worden door eerst oorlogen te voeren. Langzaam maar zeker wordt de soevereiniteit van landen ondermijnd en ondergebracht bij overkoepelende organisaties als de EU, NAFTA (North American Free Trade Agreement) en de VN. Dit gaat geleidelijk omdat een abrupte schok te veel verzet op zou kunnen roepen waardoor alle voorgaande centralisatie van macht teniet zou kunnen worden gedaan. De centralisatie van macht waarover Welch spreekt is duidelijk waarneembaar in Europa waar de bureaucraten in Brussel en Frankfurt (ECB) steeds meer macht naar zich toe trekken.

Klokkenluiders als de John Birch Society werden door regerende partijen voor gek verklaard en in de media afgeschilderd als ontspoorde eenlingen. Zo probeerde de gevestigde orde te voorkomen dat het grote publiek de materie van die organisatie serieus ging nemen. De belangrijke posities binnen de bureaucratie worden altijd bezet door aan de elite gerelateerde mensen die dezelfde ideologie aanhangen. Deze mensen promoten elkaar naar topposities binnen het bedrijfs- en overheidswezen. Zo kon Lyman Lemnitzer later nog opperbevelhebber van de NAVO worden en Prescott Bush senator, terwijl Major Hal Knight afgeserveerd werd door zijn onthullingen over de Golf van Tonkin.

We cannot leap into world government in one quick step…..The precondition for eventual globalization, genuine globalization, is progressive regionalization.

  • Zbigniew Brzezinski, State of the World Forum, 27 september 1995

Congreslid Larry P. McDonald was charismatischer dan Welch. Hij volgde Welch in 1983 op als voorzitter bij de John Birch Society. Als congreslid van Georgia had hij meer aanzien dan Welch waardoor de John Birch Society meer publiciteit genereerde. Legendarisch is de discussie die hij met Tom Braden en Pat Buchanan had in het TV programma Crossfire in mei 1983. Hierin pareerde hij de aanvallen van Braden en Buchanan met gemak en onthulde in de tussentijd ook de plannen van de elite en hun banden met Moskou.

The United States has provided $1,033,400,000 in foreign aid and assistance to the Soviet Union from 1946 through 1974. Presumably this was done under authority other than the Foreign Assistance Act, which prohibits such aid.

When you also consider the so-called lend-lease program – so- called because as things turned out it was neither lend nor lease but outright charity to the tune of $11 to $12 billion – and the passing over our post-World War II occupational currency production capability, the true figure of aid to the heartland of totalitarian communism would be somewhere between $30 to $40 billion. Most Americans are staggered upon learning that the USSR has been the No. 1 beneficiary of U.S. aid in this century. 

  • Larry McDonald citeerde uit het rapport van de Committee on Appropriations (House Report 94-53, to accompany H.R. 4592, 10 maart 1975.

In het programma haalde hij de paradox van de Kama River fabriek in de Sovjet-Unie aan, die eind jaren zestig gebouwd was met investeringsgeld en techniek uit de VS, net als de Gorki fabriek van Henry Ford in de jaren dertig. Deze fabriek ging vanaf WOII wapens produceren. Na de oorlog specialiseerde de fabriek zich in legertrucks, raketwerpers en antitankgranaten. De fabriek die opgezet was onder het beleid van “peaceful trade” met de Sovjet-Unie produceerde uiteindelijk oorlogsmateriaal.

Ondanks de wetenschap dat de autofabrieken ook gebruikt konden worden om militair materieel te vervaardigen lobbyden diverse groepen voor de overdracht van techniek om de Kama River fabriek op te kunnen zetten. De kritiek van meerdere congres- en senaatsleden mocht niet baten en de Kama River fabriek zou uiteindelijk de politieke steun winnen die nodig was om de samenwerking goed te keuren. De Kama River fabriek zou zich specialiseren in de productie van vrachtwagens en werd de grootste fabriek van de Sovjet-Unie. De fabriek was drie maal groter dan de, tot dan toe grootste, Gorki fabriek van Ford.

Kissinger sprak vaak met Johnson en Nixon en lobbyde voor toestemming zodat multinationals in de Sovjet-Unie konden investeren. George P. Shultz (CFR, BB) zou uiteindelijk de akkoorden tekenen waar het Kama River project bij hoorde. Hij was van 1972 tot 1976 de minister van Financiën en zou in 1982 minister van Buitenlandse Zaken worden. Als adviseur van George W. Bush zou hij bekend worden als de uitvinder van preventieve oorlogsvoering door zijn sterke voorkeur voor die strategie. Shultz pleitte in de jaren zeventig, nog tijdens de Vietnamoorlog, zelfs voor meer hulp aan de Sovjet-Unie. De financiering van het Kama River Project verliep grotendeels via de Export-Import Bank waar William J. Casey (CIA, CFR, BB) de leiding had.

De Export-Import Bank was de officiële staatsbank van de overheid die gebruikt werd bij grote projecten. Casey had een historie van het pleiten voor financiële en technologische hulp aan de Sovjet-Unie. Hij had hier actief aan meegeholpen voordat hij in WOII hoofd van de OSS (voorloper van de CIA) zou worden. Casey werd later nogmaals hoofd van de CIA ten tijde van het Iran-Contra Schandaal in de jaren tachtig. Hij ontkende tot zijn dood in 1987 de mogelijke militaire applicaties van de opgezette fabrieken. De Chase Manhattan Bank was verantwoordelijk voor een ander deel van de financiering van het project. Opvallend was dat David Rockefeller tegelijkertijd met zijn voorzitterschap van de Chase Manhattan Bank van 1969 tot 1981 ook de functie Class A Director van de Federal Reserve Bank of New York bekleedde van 1973 tot 1977. Chase Manhattan was weer de voormalig werkgever van Paul Volcker (CFR, TC, BB) die in 1979 president van de Federal Reserve zou worden en hij had eerder, net als Schultz, een grote rol gespeeld bij het afschaffen van de goudwissel-standaard.

Armand Hammer was ook een groot Amerikaans industrieel met vergaande communistische banden. Zijn vader was oprichter en financier van de Amerikaanse Communistische Partij. In de jaren twintig was Hammer geregeld in de Sovjet-Unie om daar zaken te doen. Zijn woning in Moskou leek in die tijd dienst te doen als officieuze ambassade van de VS. De verbondenheid met de Sovjet-Unie en haar leiders behielden de Hammers ook tijdens de Koude Oorlog. Het geld dat hij aan de Russen verdiende stak hij in de oliehandel, totdat hij uiteindelijk in 1957 directeur werd van Occidental Petroleum, een functie die hij tot in de jaren tachtig bekleedde. Hij zette diverse kunstmestfabrieken op in de Sovjet-Unie die gemakkelijk omgebouwd konden worden voor het maken van explosieven.

Zo waren er meerdere voorbeelden waar Amerikaanse bedrijven de communisten hielpen terwijl ze zelf hun positie versterkten. Bedrijven als Dupont, Honeywell, Ford, GE maar ook Europese bedrijven als Krupps hadden geen moeite om zaken te doen met het onderdrukkende regime in Moskou.

Het is paradoxaal dat de Amerikaanse regering, die publiekelijk zo tegen het communisme leek te zijn, de beslissing nam om de Sovjet-Unie te steunen met grote fabrieken en technische know how. De propaganda van de CFR miste zijn uitwerking niet en het argument dat de levensstandaard van de mensen uit de communistische wereld omhoog moest worden gebracht om zo de oorlogskans te verkleinen bleek effectief. De politieke elite in Moskou moest deze westerse hulp accepteren aangezien hun communistische systeem anders geen stand zou houden en zij hun regeringspositie zouden verliezen. De elite in Moskou, Amerika en Europa hadden echter baat bij de ogenschijnlijke polarisatie en konden hun eigen doeleinden nastreven door de geheimzinnige combinatie van samenwerking en vijandigheid.

Congreslid McDonald vroeg het Congres in 1980 een onderzoek in te stellen naar de CFR en Trilateral Commission door hen de American Legion National Convention Resolution 773 te presenteren. Hij wilde uitzoeken wat precies de invloed van de organisaties was op de politieke besluitvorming. Wanneer het Congres officieel zou bevestigen wat McDonald en de John Birch Society al jaren beweerden, dan zou er misschien wat aan gedaan kunnen worden. Het Congres ging echter niet op het verzoek in het onderzoek vond niet plaats.

The drive of the Rockefellers and their allies to create a one-world government, combining super-capitalism and Communism under the same tent, all under their control. For more than one hundred years, since the days when John D. Rockefeller Sr. used every devious strategy he could devise to create a gigantic oil monopoly, enough books have been written about the Rockefellers to fill a library. I have read many of them. And to my knowledge, not one has dared reveal the most vital part of the Rockefeller story: that the Rockefellers and their allies have, for at least fifty years, been carefully following a plan to use their economic power to gain political control of first America, and then the rest of the world. Do I mean conspiracy? Yes, I do.I am convinced there is such a plot, international in scope, generations old in planning, and incredibly evil in intent..

  • Larry McDonald in het voorwoord van Gary Allens boek “The Rockefeller File” uit 1976

McDonald sprak tot de verbeelding van veel mensen en in mei 1983 bereikte hij een groot publiek door zijn uiterst sterke optreden bij CNN’s Crossfire. Interviewer Pat Buchanan zou overigens later zelf criticus van het beleid van de Amerikaanse politiek worden.

Een paar maanden na het interview op CNN zou McDonald omkomen bij een mysterieus vliegtuigongeluk op 1 september 1983. Hij was op weg naar de viering van het dertigjarig bestaan van het Amerikaans-Zuid-Koreaans verdedigingsverdrag. Het vliegtuig met 269 mensen aan boord werd door de Sovjet-Unie uit de lucht geschoten omdat het volgens hen over hun grondgebied vloog en op een spionagevliegtuig leek. Dit stond in schril contrast met de behandeling die het Amerikaanse vliegtuig van David Rockefeller kreeg in het Russisch luchtruim. Alleen Rockefeller en Armand Hammer hadden als Amerikanen permanent toestemming om boven Russisch grondgebied te vliegen en in Moskou te landen.

Door deze gebeurtenis werd de felste Amerikaanse dissident van de elite en het Russische regime het zwijgen opgelegd. De vraag die in deze context gesteld mag worden is of de Sovjet-Unie 269 passagiers en bemanningsleden heeft geofferd om Larry McDonald het zwijgen op te leggen of dat dit gewoon de zoveelste uiterst merkwaardige samenloop van omstandigheden is geweest in de geschiedenis. De banden tussen de westerse aristocratische elite en het Kremlin waren in ieder geval dusdanig goed dat een akkoord tussen de twee partijen geen onmogelijkheid is geweest.

Their objective is to bring about a gradual transition in our society, dissolving of sovereignty and moving steadily to the left of the politial spectrum.

  • Larry McDonald over de internationale elite op CNN in Crossfire, mei 1983

Op 12 september 1983, blokte de Sovjet-Unie een VN-resolutie die het neerhalen van het vliegtuig zou veroordelen. De reactie van de Amerikaanse politiek op het drama was lauw. Er werd kritiek geuit maar een echt vervolg werd er niet aan gegeven door president Ronald Reagan. Hij noemde op 5 september 1983 de aanval van de Russen een:

“crime against humanity that must never be forgotten”.

Vijf jaar later zou Amerika in de Straat van Hormuz zelf een Iraans passagiersvliegtuig uit de lucht schieten met 290 mensen aan boord. IR 655 werd aan het einde van de oorlog tussen Iran en het door de VS gesteunde Irak van Saddam Hoessein neergeschoten. Ondanks dat de VS later compensatie betaalde, is er nooit verantwoordelijkheid voor het neerschieten genomen, laat staan dat er excuses aan Iran en de nabestaanden zijn gemaakt.

I will never apologize for the United States — I don’t care what the facts are… I’m not an apologize-for-America kind of guy.

  • George H.W. Bush, commentaar van 2 augustus 1988 op het incident waarbij de USS Vincennes het passagiersvliegtuig Iran Air Flight 655 neerschoot.

Over deze schrijver

Biflatie.nl publiceert artikelen over de crisis en de huidige (macro)-economische situatie. Ook nieuws over bitcoin & cryptocurrencies, de huizenmarkt, goud & grondstoffen, de machthebbers en het monetaire systeem. Twitter: @Biflatie