Gold Digger: Een patch in Wiluna

3

Een paar dagen geleden hebben we de Meekatharra Goldfields verlaten. Momenteel staat m’n tent ergens in de bush van Wiluna, een plaatsje met 681 inwoners op de rand van de woestijn. Omdat het gebied waar we mogen goudzoeken zo’n 400 vierkante kilometer betreft, was ik de eerste 2 dagen hier voornamelijk een beetje de bush aan het verkennen met de auto en de quad. Het verschil met Meeka is voornamelijk de dichtheid van de bush, veel meer bomen en struiken hier. In deze omgeving zijn ook veel oude goudmijnen. In 1860 zijn ze begonnen met het graven van mijnen in het Westen van Australie. Op sommige plaatsen zie je veel van de overblijfselen van de ‘oldtimers’. Tijdens de depressie, zo’n 80 jaar geleden was het hier druk. Het is mooi om te zien dat er hier, waar zo weinig is, zo veel mensen hebben geleefd vroeger. Bijna alle overblijfselen zijn gemaakt van glas of metaal. En dat laatste is balen voor een Gold Digger.

 Ik had al een week geen goud meer uit de grond gehaald. Ik snap nog steeds niet hoe ik die eerste 2 dagen zoveel goud heb kunnen vinden. M’n gevoel bracht me naar de juiste plekjes in de bush. Maar de afgelopen week was dit jammer genoeg niet het geval. Slechts troep, rubbish, hot rocks en groundnoise. Veel stenen hadden een hoge concentratie ijzer en daarom kreeg ik veel valse signalen. Om gek van de worden. En dan heb ik het nog geen eens over alle voorwerpen die de oldtimers hebben achtergelaten.  Sommige signalen klonken zo goed dat het wel goud móest zijn, maar weer kwam er een kogel of een hete steen uit de grond. De pieptonen van een kogel lijken het meest op de tonen van goud. Een oud sardineblikje maakt bijvoorbeeld een schreeuwend geluid als je met je pikhouweel het eerste laagje grond wegschraapt, maar een oude kogel klinkt goud.

Enigszins demotiverend was het wel om te zien dat iedereen dagelijks minstens een paar nuggets vond en ik steeds met lege handen ‘thuis’ kwam. Maarja, een echt Gold Digger geeft niet op. Gister, aan het einde van de middag, was ik met een target bezig. Ik had de hele dag al zo’n 35 gaten gegraven en steeds was het iets magnetisch (aan de pick zit een kleine magneet, die je na de graafactie door de dirt haalt. Vaak vind je de desbetreffende spijker of het stukje metaal dan aan je pick, indien er niets aan je magneet zit, is de kans op goud dus groter). Ik kon helaas mijn target niet meer vinden, toen ik ‘m uit de grond had gegraven. Ergens verloren in de grote berg soil. Ik ging er eigenlijk al vanuit dat het weer rubbish zou zijn, bijna liet ik het zitten. Ik had geen zin meer na een lange warme dag banjeren door de bush, vies rood van alle stoffige aarde in de outback. Maar toch haalde ik m’n kleine blauwe schepje weer tevoorschijn, je weet maar nooit. Gelukkig maar, want het was een klompje goud. Niet veel, slechts 0,7 gram, maar het deed de spirit weer opleven. Dat mocht wel weer eens na zo’n week zonder goud!

Dit was de ommekeer. Vandaag vonden we een oude patch (een gebied waar je binnen een paar vierkante meter meerdere nuggets vindt). De patch was van iemand die hier jaren geleden ergens in de bush illegaal met een bulldozer een deel van de outback overhoop heeft gehaald. Ze noemen het een ‘scraping’. Op deze stukjes valt meestal nog wel wat goud te vinden, aldus de goudexperts. Vaak waren de gouddetectors toentertijd nog niet goud, uhh goed genoeg om alle kleinere nuggets te achterhalen. Dus nadat ze alle grote goudklompen hadden gevonden gingen ze vaak snel weer weg, tevens omdat wat ze deden illegaal was. Dat was geluk voor ons. Iedereen in het goud. Ik vond 3 klompjes, 2,4 gram in totaal. De professionele goudzoekers deden het veel beter. Omdat er veel hele kleine nuggets waren, was het signaal van de Minelab zeer zwak. Mijn onervaren oren hoorde dit vaak niet. Doordat de kleine klompjes een smalle oppervlakte hebben, is de toonverandering voor mij bijna onhoorbaar. Tevens is mijn ‘coil’, het blad van de detector, een stuk minder gevoelig in vergelijking met de nieuwste versie, die ik niet aan het uiteinde van mijn detector heb zitten.

De ervaren gold diggers wisten precies waar ze naar moesten luisteren. De goudzoeker met de meeste klompjes (hij doet het al 12 jaar fulltime) vond vandaag 46 gold nuggets. 46 klompjes goud!! Het equivalent van 31,6 gram. Da’s ietjes meer dan een troy ounce in een dag. Daarmee stoot hij mij van de eerste plaats (ik stond met m’n specy van 42 gram, tot vandaag nog steeds bovenaan in de dagscore). Overall heeft hij me al lang ingehaald, deze gozer vindt elke dag goud, hij is heel goed in wat ie doet. In de tijd dat ik 1 target heb gegraven, is hij al met de 4e bezig. Hij gebruikt geen schepje, maar graait met z’n hand precies in het hoopje zand waar de target in zit. Op de automatische piloot haalde hij ze vandaag één voor één uit de rode grond.

Maar ik mag niet klagen. Ondanks dat ik nog wat onwennig ben met de SETA-technologie (Smart Electronic Timing Alignment), begin ik er steeds meer in te komen. Ik krijg wel door dat het belangrijk is om de settings van de gouddector zo af en toe aan te passen. Zoals op een patch waar de tonen zwak zijn. Dan moet de timing, stabiliser en het volume worden veranderd. Ik mis daarom misschien wat nuggets, maar ik vind het wel best. Ik hoop gewoon op the big one, zoals een echte Gold Digger doet. Daarover in de volgende update meer.

Tussenstand: 38,9 gram Goud

Groet,

The Gold Digger

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on Twitter0Share on LinkedIn0

Over deze schrijver

Ondernemer en oprichter van Biflatie.nl. Schrijft over de economische crisis, de huizenmarkt, het monetaire systeem en de beurs. Tevens mede-oprichter van Goudvergelijken.nl.