Oneindige geldgier geeft nooit een zat gevoel

2

Onze Oosterburen zijn in rep en roer. Uli Hoeness, president van FC Bayern, de machtigste voetbalmanager van Duitsland, die de groten in de politiek met de voornaam aansprak, Angela en Horst en die als moraalridder hoog te paard zat, heeft zich zelf aangegeven als belastingontduiker en dat vast niet om zijn goede inborst.

hoeness

De Kanzler is teleurgesteld en waarschijnlijk ook boos

Voetbal is oorlog is een kreet die nogal eens te horen is. Voetbal is ook politiek omdat het voor politici natuurlijk prachtig is om te feesten, een stukje van de successen te incasseren én daar bij verkiezingen hun voordeel mee te kunnen doen. Nu Hoeness, op een politiek gezien heel vervelend moment, namelijk enkele maanden voor de verkiezingen, door de mand gevallen is en versterkt door het hele crisis gebeuren, het volk meer dan boos is, hebben de politici waaronder mevrouw Merkel een groot probleem. Met een grote boog loopt met om de voetbalpresident heen omdat deze de katalysator is geworden van een probleem dat vele politieke slachtoffers zou kunnen kosten.

Belastingovereenkomst met Zwitserland

De partijen van mevrouw Merkel (CDU)  en Horst Seehofer (CSU) wilde eerder dit jaar een belastingovereenkomst met de Zwitsers afsluiten die het mogelijk maakte dat personen als Hoeness anoniem hun belastingontduiking konden melden en na betaling van een bepaald bedrag, hun gewone (luxe) leven konden voortzetten. De socialisten (FDP) voelden hier echter niets voor en stalen er een stokje voor. Peer Steinbrück de FDP Kanzlerkandidaat, die het in de publieke opinie niet echt goed deed, heeft met de zaak Hoeness nu een prachtig wapen in handen gekregen. Merkel beschermt de rijken. Hoeness die omgaat en zit op miljoenen, was kennelijk nog steeds niet tevreden, de honger naar meer en nog meer te groot. Omdat Hoeness zich ook nog eens opwierp als moraalridder, voorbeeld voor god en vaderland, is het leedvermaak en de woede enorm. In het openbaar bij het gewone volk en in stilte bij de rijken en politici, die het maar wat vervelend vinden dat het onderwerp betalen geldt alleen voor de armen, nu weer vol op de agenda staat.

De strijd die blijft

Voor nogal wat mensen is er nooit genoeg. De middenklasse en zij die zich daaronder bevinden worden steeds armer. De overheid weet bijna alles over hen en zo nodig worden pyjama’s, tandenborstels en bewegingen geanalyseerd. Je weet immers maar nooit welk “crimineel gedrag” het gepeupel probeert te verbergen. Wat mij betreft op naar een land met redelijke belastingen, mogelijkheden om behoorlijk tot goed te kunnen leven met de centjes die met hard werken moeten worden verdiend. Weg met de graaiers en de hebberds.

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on Twitter0Share on LinkedIn0

Over deze schrijver

Biflatie.nl publiceert artikelen over de crisis en de huidige (macro)-economische situatie, biflatie, de huizenmarkt, de eurocrisis, goud & grondstoffen, de machthebbers en het monetaire systeem. Twitter: @Biflatie

  • houtskool

    En dan is daar nog de Franse minister van werkgelegenheid die was belast met het opsporen en voorkomen van witwaspraktijken en buitenlandse rekeningen om de belasting te ontwijken. Bleek de goede man zo’n 6 ton euro op een Zwitserse rekening te hebben. Hij liet weten dit pas recent te hebben geregeld. Later bleek hij die rekening al zo’n 20 jaar te hebben. En voor dit soort gajes, dat ook nog eens speelt met de soevereiniteit van landen en individuele vrijheid van burgers , moeten ze dat vallende mes maar weer eens de straat oprollen.

    Heheh, biflaten, met de nadruk op ‘rollen’.

  • Ja klopt wel, het enige wat zou helpen is niet mogelijk want dan word je zonder proces doodgeschoten op een stationnetje. Alhoewel dat laatste voor grote groepen ook niks uitmaakt.