Onze complexe verzorgingsstaat gaat aan zichzelf ten onder

86

Mijn ingeving om dit artikel te schrijven komt voort uit onderstaande video van de rijdende rechter. Het blijkt dat onze overheid bij een grote groep binnen onze samenleving, vaak de mensen die administratief wat onhandig zijn, maar liefst 1 miljard euro weet te incasseren aan onnodige boetes. Het Centraal Justitieel Incasso Bureau (CJIB) in Leeuwarden incasseert de opgelegde boetes voor Den Haag.

[youtube id=”oRvhQAUkEFs” align=”center”]

Boetes die o.a. zijn veroorzaakt door een stukje nalatigheid, zoals bijvoorbeeld het te laat betalen van een verkeersovertreding. Let wel, het zijn niet alleen de dagelijkse bekeuringen voor fietsen zonder licht en snelheidsovertredingen, maar ook de kosten die worden doorberekend ingeval men betalingstermijnen overschrijdt. De kosten van bijvoorbeeld aanmaningen en dwangbevelen via de deurwaarder kunnen de oorspronkelijke hoofdsom vaak meer dan verdubbelen.

Behalve verkeersboetes etcetera, houdt het CJIB zich ook bezig met het innen van achterstallige premiegelden van zorgverzekeringen van meer dan 300.000 wanbetalers. De zorgverzekeraars hebben het invorderen van deze achterstallige premies in handen gegeven het CJIB. De boete bedraagt maar liefst 130 procent (!!!) van de standaard premie.

Belastingdienst, incassocentrum bij uitstek

Een nog groter incassocentrum, die behalve belastingen enorm veel boetegelden binnensleept is onze Belastingdienst. Veel persoonlijke belastingen in de vorm van aanslagen in de inkomstenbelasting, zoals wij die in de bekende blauwe envelop door onze brievenbus gepresenteerd krijgen, worden niet op tijd betaald. Een eerste betalingsherinnering is nog zonder kosten, maar vervolgens zijn de aanmaning en het dwangbevel sterk kostenverhogend. Het is begrijpelijk dat belastingplichtigen vergeetachtig of gewoon slordig zijn met hun betalingsverplichtingen en op die manier tot hun grote schrik al makkelijk worden geconfronteerd met de bekende aanmaningen. Vaak wordt direct het verschuldigde bedrag overgemaakt. Maar niet altijd.

Steeds meer betalingsproblemen

Steeds meer belastingschuldigen ervaren betalingsproblemen en zullen een verzoek moeten doen om een betalingsregeling te treffen. Daar zijn behoorlijk wat invorderingsambtenaren mee bezig om al die verzoeken te behandelen en de betalingstermijnen te bewaken. Loonbeslagen en executieverkopen zijn al lang geen uitzonderingen meer. Werkgevers worden moe van de nutteloze drukte wat een loonbeslag in hun administratie teweeg brengt. Een mooi stukje (zinloze) werkverschaffing kun je wel stellen. Hier belasten we onze samenleving met een hoop rompslomp waar niemand beter van wordt. Het brengt alleen schade toe aan onze economie omdat veel energie verloren gaat in het innen van boete- en belastinggeld bij burgers die het vaak niet meer kunnen opbrengen. Alle invorderingskosten, zoals boetes, dwangsommen en noem maar op wat instanties zoals de Belastingdienst en CJIB voor onze regering binnen harken worden als een normale inkomstenbron beschouwd. Overigens is een normaal systeem van belastingheffing uiteraard onontbeerlijk in een rechtvaardige samenleving, maar helaas is de wijze van rechtvaardig heffen compleet zoek.

Overheidsapparaat die ons kapittelt

Mijns inziens is de BV Nederland hiermee op de verkeerde weg. Het is immoreel om op deze slinkse wijze ons burgers kaal te plukken. Toch gebeurt dat op grote schaal. We zijn er gewoon in mee gegroeid en aan gewend geraakt en we mopperen wat. We zijn in onze complexe verzorgingsstaat gigantisch doorgeschoten met de veelheid aan wetgeving waarmee met al zijn ingewikkeldheden een flinke inkomstenbron is ontstaan. Inkomsten in de vorm van het doorberekenen van kosten en boetes op de veelheid van heffingen op de zwoegende burgerij. Zijn we in onze complexe samenleving niet bezig om hierin helemaal vast te lopen? De miljarden die hier nutteloos rondtollen worden uit de economie onttrokken en leveren totaal geen rendement op. Met het innen daarvan is een groot ambtenarenapparaat belast die veel werk verricht om het geld binnen te krijgen. Vaak wordt nog niet de helft betaald omdat veel vorderingen oninbaar worden geleden als blijkt dat er sprake is van betalingsonmacht.

Van een kale kip valt niet te plukken

Nogmaals, een groot deel van ons overheidsapparaat is bezig om als toezichthouder boetes te innen die zijn veroorzaakt door de complexe wetgeving. En daar komt-ie weer, waar zijn wij in vredesnaam in ons polderlandje mee bezig? Wordt het niet eens tijd om de boel flink onder water te laten lopen en gewoon ons landje helemaal opnieuw in te richten naar het vernieuwde model van een samenleving die er uit bestaat om geld voor zichzelf te verdienen door middel van productie, handel en export. Geen enorm overheidsapparaat die ons kapittelt en met hoge belastingen ons zuur verdiende kapitaaltje afpakt om vervolgens te laten circuleren onder een groot deel improductieve burgers in de samenleving.

Onhoudbare maakbare samenleving

Let wel, improductiviteit die is ontstaan doordat we onszelf uit de markt hebben geprijsd met een te dure en onhoudbare (maakbare) samenleving waarin het idee van de volmaakte verzorgingsstaat de houdbaarheidsdatum inmiddels heeft overschreden. Met onze sociale verzorgingsstaat hebben we een groot overheidsapparaat gecreëerd die steeds hogere, progressieve belastingen moet heffen bij dat deel van de samenleving waar nog iets te halen valt. Door het wegvallen en uitbesteden van productie aan de lage-lonen-landen zijn er minder banen en zijn steeds meer mensen afhankelijk van een uitkering die door de nog werkenden en beter draagkrachtigen opgebracht moeten worden. De bekende vicieuze cirkel. De regering moet telkenjare meer geld op de begroting opnemen voor alle toeslagen, uitkeringen en subsidies. Hierdoor is telkens minder geld beschikbaar voor investeringen, innovatie en belastingverlagingen om o.a. productiewerk goedkoper te maken. Volgens mij is dat de kern waar een gezonde samenleving op drijft.

De schaamteloze overheid

Het is van de zotte om een rijksbegroting op te stellen waar aan de inkomstenkant een bedrag staat ingevuld voor te innen boetes. Let wel, je ziet het niet onder die benaming staan, het miljardenbedrag staat gewoon ingeboekt onder de te verwachten belastingopbrengsten. Het feit dat wij met ons allen wel eens een steekje laten door een te late betaling wordt gretig aangegrepen om de overheidstekorten daar mee af te dekken. Hoe meer boetes, hoe beter. Hoe schaamteloos en hoe verdorven kan onze eigen overheid zich opstellen jegens z’n eigen burgers. De denkwijze van onze bestuurders om verkeersovertredingen strenger te beboeten is niet bedoeld om ons te behoeden ooit nog één keer een overtreding te laten begaan, nee juist niet. De hogere boetes zijn puur bedoeld om meer centen in het laatje te krijgen. Als eerzaam burger mag je verwachten dat bij stijgende overheidsinkomsten er automatisch meer gedaan wordt voor het welzijn van de bijdragende burgers. Niets is minder waar. De balans van de Nederlandse staat groeit met de jaren, echter niet door de inkomstenkant maar door de uitgavenkant. Elk jaar moeten er tekorten worden gedekt. De manier waarop maakt niet meer uit. Bijna zonder tegen te sputteren betalen we de meest vreemdsoortige belastingen en vaak met hoge vervolgingskosten. Is dit nu de welvaartsmaatschappij anno 2014?

Van middenlaag naar de onderlaag

Zonder het te beseffen wordt er een grote jacht gemaakt op het geld onder de hardwerkende burgers. We hebben een te complexe verzorgingsstaat gecreëerd die gedoemd is ten onder te gaan aan z’n eigen frustraties. Het enige waar we nog druk mee zijn is om de nog resterende welvaart te verdelen en over te dragen van de hardwerkende middenklasse naar een groeiende onderlaag via een enorm overheidsapparaat. Ons sociale stelsel lijkt er voor bestemd om het resterende geld in onze economie te laten rondzingen van de middenlaag naar de onderlaag. De superrijken blijven buiten schot. Dat is algemeen bekend en toch doen we er niets aan. Ik vrees dan ook dat we in een fase verkeren van een langzame ontwaking nu duidelijk wordt dat er steeds minder te verdelen valt. Het feit dat een kabinet het al niet meer voor elkaar krijgt om nieuwe wetgeving op een normale democratische wijze door de Kamer(s) te krijgen geeft al heel duidelijk aan dat onze complexe samenleving is vastgelopen. De politiek laat iedereen nu koud. Daarom is mijn credo: terug naar de eenvoud.

Piet Pineut

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on Twitter13Share on LinkedIn0

Over deze schrijver

Biflatie.nl publiceert artikelen over de crisis en de huidige (macro)-economische situatie, biflatie, de huizenmarkt, de eurocrisis, goud & grondstoffen, de machthebbers en het monetaire systeem. Twitter: @Biflatie