Van verzorgingsstaat naar zorgenstaat

62

Mijn vorige column “Nederland 2e rangs welvaartstaat” was eigenlijk al de opmaat voor dit artikel. Het feit is dat ons sociaal voorzieningenstelsel in ras tempo wordt afgebroken en dat ons sociaal verzekeringsstelsel op punt staat om het te begeven. Het is een keiharde stelling maar tegelijk ook een bikkelharde waarheid. Er waait een gure wind door Nederland. We ondervinden het aan den lijve dat we worden geconfronteerd met een afbraak van formaat.

NL welvaart

Zorg niet meer te betalen

We betalen ons scheel aan premies voor de AWBZ (Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten) met een percentage van 12,65 % via de loonheffing en we gaan het meemaken dat in de komende jaren maar liefst 800 van de 2000 verzorgingstehuizen worden gesloten. Werkelijk van de zotte. Het wordt zomaar aangekondigd via de media. We kijken er naar, mopperen wat en laten het maar weer gelaten over ons heen komen. Het lijkt wel een decreet van Poetin. Je hebt er niks tegen in te brengen, alsof het een overheidsbevel is. We weten al een poosje dat er flink bezuinigd wordt en dat alle teloorgang daarvan het gevolg is. Nu komt deze ellende er nog bovenop.

Welzijn onder druk

Het vervelende is wel dat ons welzijn daarmee behoorlijk onder druk komt te staan. Het zal je maar gebeuren dat je als hulpbehoevende bejaarde zonder partner, en misschien met kinderen die soms op grote afstand wonen, simpelweg niet meer terecht kunt in het verzorgingshuis een paar straten verderop omdat deze is omgetoverd voor jongerenhuisvesting. Je wordt dan afhankelijk van thuiszorg. Een thuiszorg die ook onder de bezuinigingen lijdt waardoor in de komende jaren ongeveer 100.000, meestal parttime verzorgenden en huishoudelijke hulpen, hun baan(tje) kwijt raken. Gekker kunnen we het niet maken. Je bent hulpeloos en aangewezen op misschien een paar uurtjes hulp in de week en kunt in je bed blijven liggen tot om ongeveer elf uur, ja nog wel in de ochtend, een verzorgende langs komt om je snel uit bed te heisteren, een hele snelle douche, om je vervolgens in de sta-op-stoel te pleuren. ’s Avonds maar hopen dat de planning goed loopt en iemand je nog in bed weet te krijgen. Maar ach, met de TV in de kamer kom je de nacht ook in die luie sta-op-stoel wel door en de incontinentieluiers van tegenwoordig kunnen behoorlijk wat aan. Mocht de avondhulp verstek laten gaan dan komt vanzelf de ochtendhulp wel de volgende dag of de dag daarop. Ik hoop dat het voor mij nog even mag duren, maar het scenario wat ik hier beschrijf zal ongetwijfeld gaan voorvallen, en misschien wel bij meerdere hoogbejaarden in de toekomst. Althans wanneer we de aangekondigde bezuinigingen en sluitingen van verzorgingshuizen niet weten tegen te houden.

Andere wereld

Nu ik dit schrijf bekruipt mij het angstige gevoel dat we een hele andere wereld aan het creëren zijn. Een wereld van machteloosheid en zwakte. De mens die het slachtoffer wordt van het kapitalistische systeem waarin het kleingeld naar het grootgeld vloeit en uiteindelijk het grote geld en de supermacht terecht komt bij de elite. Hierdoor vindt er een afbraak van jewelste plaats aan de onderkant van onze samenleving. De gevolgen worden nu echt wel zichtbaar. Een ontmanteling van ons sociale systeem. Een stelsel met sociale zekerheden die zijn opgebouwd in een reeks van tientallen jaren. De verzorging van de zwakkeren in onze samenleving wordt voor een groot aantal behoeftigen zomaar aan de kant gezet. Alles wat menselijk is wordt ons vreemd. Goede tijden worden slechte tijden. Waarom laat de mensheid dit gebeuren. Als de ontleding van ons sociale welbevinden in deze omvang op ons af gaat komen dan zal dat enorm afbreuk doen aan ons zorgvuldig opgebouwde welzijn. Dat is voeding voor onrust. Als je roept naar een kind dat-ie straks geen snoepje meer krijgt dan zal deze eerst z’n schouders ophalen. Als pas later blijkt dat-ie z’n snoepje echt niet meer krijgt dan gaat-ie jammeren. Altijd op het moment suprême.

Kikkers in een pan met kokend water

Het begint er op te lijken dat de westerse beschaving de eens gewonnen strijd om een menswaardig bestaan weer gaat verliezen. Veel sociale verworvenheden worden ons afgenomen volgens de weg van de geleidelijkheid. Een gevalletje van ‘kikkers in een kokende pan’. Stop je kikkers in een pan met water en breng je die langzaam aan de kook, dan blijven ze zitten tot ze doodgaan. Stop je kikkers in een pan met kokend water dan springen ze er direct uit. Maakt een Nederlander een noodlanding in Somalië dan wil deze maken dat-ie weg komt. Laten we Nederland langzaam verdorren dan blijven we stil in onze huisjes zitten tot we sluipenderwijs uitgemergeld raken. Ik mag hopen dat deze vergelijking niet op gaat, want wij Hollanders zijn geen kikkers. Hoewel, we leven wel in een kikkerlandje en het lijkt er verdacht veel op dat we naar het kookpunt toe leven. Tenzij staatsbedrijf Gazprom tijdig de gaskraan dicht draait…..(als u begrijpt wat ik bedoel…).

Gerrit Welbergen

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on Twitter0Share on LinkedIn0

Over deze schrijver

Gerrit heeft het unieke vermogen om helder en zorgvuldig een uiteenzetting te geven over de economische ontwikkelingen in voornamelijk het Hollandse polderlandschap. Hij doet dat vanuit een burgerlijke nuchterheid en maatschappelijke betrokkenheid.