“Het Westen op het verkeerde pad”

19

In een vernietigend artikel in het gezaghebbende Duitse Handelsblatt vorige week met als titel “Zijn Westerse onruststokers ingehuurd door de KGB” en met de subtitel “Het Westen op het verkeerde pad” werd de kachel aangemaakt met de huidige Westerse opstelling jegens Rusland. In de eerste plaats werd ingegaan op de ontwikkelingen in Oekraïne, de opstelling van de regering alsmede de media die het opiniespectrum hebben vernauwd tot ‘sniper scope’ met hun roep om verdere sancties tegen Putin. Hieraan werd toegevoegd dat de escalatiepolitiek geen enkel realistisch doel dient en de belangen van de Duitse gemeenschap juist aantast. Gemakshalve werden de belangen van de andere EU staten achterwege gelaten (RB). Er werd een vergelijking gemaakt met 1914 toen figuren als Max Liebermaan, Gerhart Hauptmann, Max Planck, Wilhelm Röntgen e.a. hun medeburgers aanmoedigden om hun buur Frankrijk een flink lesje te leren.

Met betrekking tot de Krim en Oost-Oekrane blijken de Westerse regeringshoofden geen vragen meer te hebben doch slechts antwoorden. Angela Merkel liet zich ontvallen bereid te zijn tot het nemen van strenge maatregelen. Intussen discussieert men binnen het Congres in Washington openlijk over het bewapenen van Oekraïne (geen NAVO lid, RB). Voormalig defensie adviseur (van Poolse afkomst, RB) Zbigniev Brzezinsky adviseerde de Oekraïense burgers zelfs zich voor te bereiden op straatgevechten. Dit klonk uiteraard als muziek in de oren van de Amerikaanse wapenlobby.

Voorts werd de vraag gesteld wie nu eigenlijk het eerst begon. Waren het de Russen die de Krim bezetten of was dat het Westen met haar flirt richting Oekraïne? Wil Rusland haar territorium weer uitbreiden richting West-Europa of de NAVO juist richting Rusland of kwamen beide blokken elkaar “toevallig” in dezelfde deuropening tegen? In antwoord daarop zou Europa elke realistische doelstelling missen. Er werd vooral gewezen op Duitsland’s afhankelijkheid van Russische energie die mogelijkerwijs de stabiliteit in gevaar zou kunnen brengen. Er werd aan toegevoegd dat “we het ons niet kunnen veroorloven om Rusland te bekijken door de ogen van de Amerikaanse Tea Party (ultrarechts, RB). Als economische banden dienen tot wederzijds voordeel dan geldt ook het omgekeerde! Zelfs als zouden we zegevieren wat zou het voordeel zijn om de Russen op hun knieën te brengen?”. Kortom, er is slechts sprake van een verlies-verlies situatie (RB).

Het kon haast niet anders dat ook voormalig burgemeester Willy Brandt van West-Berlijn, later bondskanselier en winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede werd aangehaald wiens opstelling de opening vormde tot de latere hereniging van Duitsland. In zijn tijd werd hij als burgemeester immers geconfronteerd met de bouw van de Berlijnse muur in 1961. Die had hij toen maar te accepteren in de wetenschap dat niets de Sovjets hiervan zou kunnen weerhouden. Brandt kon niet anders dan terugvechten zonder ultimata, blokkades of sancties maar wel door een dialoog te openen en te zorgen dat 700.000 inwoners van West-Berlijn met kerstmis hun verwanten in Oost-Berlijn konden bezoeken (dat was “normaal” niet meer mogelijk). De Duitse buitenlandse politiek in die tijd was juist op verzoening gericht in plaats van op confrontatie. Dit resulteerde erin dat de voormalige Sovjet Unie niets te duchten had van het Westen aangaande binnenlandse aangelegenheden en Moskou moest garanderen dat de mensenrechten en de fundamentele vrijheden zouden worden gerespecteerd. Dat laatste bleek een wassen neus. Dit was in het verleden. Lees verder op Goudportal.

Over deze schrijver