In één klap 1100 werklozen erbij

28

Zorgverlener Sensire, werkzaam in een zevental gemeenten rond Doetinchem, gaat 800 medewerkers met een vast contract ontslaan. Van 300 medewerkers met een tijdelijke aanstelling wordt het contract niet verlengd, waarmee er uiterlijk per 1 januari 2014, elfhonderd mensen toegevoegd worden aan het alsmaar groeiende leger van ww’ers.

werk gezocht

Het grote zwarte pieten spel

De zorgkosten moeten omlaag. De mensen moeten weer voor zich zelf gaan zorgen. De kinderen, buren, bekenden of goedwillenden, moeten als mantelzorgers aan het werk. De centrale overheid trekt er zijn handen van af. Gemeenten, die lekker dicht bij de burgers opereren, moeten maar bepalen wat er nog echt aan hulp nodig is. Om ze in elk geval duidelijk te maken welke richting het op moet, krijgen ze maar een beperkt budget ter beschikking. Als oplossing wordt er al gedacht aan dwanghulp wat de kinderen betreft, flinke verlaging van de lonen van degenen die uiteindelijk nog voor thuishulp worden ingezet en verhoging van de zelfredzaamheid van de zorgbehoevenden.

Geen structurele oplossingen

Er is weinig fantasie voor nodig om te voorspellen dat de chaos hoogtij zal gaan vieren. Elke gemeente zal zijn eigen wiel gaan uitvinden. De riante beloningen van de bestuurders van organisaties als Sensire blijven gewoon in stand. De overhead zal blijven groeien omdat er steeds meer georganiseerd moet worden evenals de onduidelijkheid en de complexiteit. In ons buurland, Duitsland, worden al jaren Pflegehelferinnen en Altenhelfer  ingezet uit Polen, Rusland, de Filipijnen, China en nog verder weg. Belangrijke criteria zijn 24 uurs beschikbaarheid en lage tot super lage beloningen. Oud worden wordt een last of als een last gezien, dat wordt steeds duidelijker. Wat tot nu toe bedacht is valt onder de noemer knip en plakwerk en levert geen enkele structurele oplossing.

Halbe Zijlstra en het halve verhaal

Volgens Zijlstra, fractievoorzitter van de VVD, moeten we weer terug naar zelf-zorg. De overheid moet alleen nog in beeld komen als al het andere al is geprobeerd. Weg met de verzorgingsstaat. De burger moet zijn eigen boontjes doppen. Op zich kan ik mij wel vinden in deze opstelling. In de zogenaamd maakbare samenleving, is een flink stuk van de eigen verantwoording en het eigen initiatief verloren gegaan. Daardoor zijn we ook de levensvreugde, de tevredenheid met kleine zaken en dingen, het er voor elkaar zijn, gewoon als mensen onder elkaar, voor een flink deel uit het zicht verloren. Wat Zijlstra echter niet noemt is dat bij een dergelijke koerswijziging ook past dat de overheidsorganisatie en bemoeienis flink wordt afgebouwd, dat vele regels op de brandstapel gaan en dat de belastingen flink omlaag moeten. Aan de ene kant torenhoge lasten en aan de andere kant een terugtrekkende overheid dat is dubbelop.

Vele kinderen voor een goede oude dag

Vele tientallen jaren van individualisering, groei van het ego en het persoonlijke, hebben ons gebracht waar we nu zijn. We zijn als samenleving materieel gezien rijk, spiritueel leven velen echter in het luchtledige. Komen steeds vaker voor de vraag te staan of “dit” het nu allemaal waard is geweest. In een documentaire over Vietnam waren een trotse vader en moeder te zien. Met hun oude dag zat het wel goed. Zij hadden vele kinderen op de wereld gezet, leefden als het ware in één grote gemeenschap, konden mee blijven doen. Als ze ziek werden dan was het simpel, voor medische hulp was er geen of nauwelijks geld. De dood werd daarom binnengehaald als een welkome vriend.

Onze onzekere toekomst

We zijn met zijn allen als in een gordiaanse knoop verward geraakt. We moeten meer en langer werken, maar ook meer voor elkaar gaan zorgen. De lasten blijven stijgen en de lonen van velen dalen. Vrouwen moeten geheel zelfstandig voor zich zelf kunnen zorgen ook als ze gehuwd zijn of samenwonen. Huren wordt onbetaalbaar en kopen voor velen ook. In de gezondheidszorg is er steeds meer mogelijk en tegelijkertijd wordt het onbetaalbaar. Het verschil tussen mensen met lage inkomens en mensen met hoge beloningen wordt steeds groter. De middenklasse is aan het verdwijnen.

Zoekende

Technisch gezien zijn de mogelijkheden ongekend geworden en qua informatievoorziening worden we overstroomd met van alles en nog wat. We zetten kippen, varkens  en vele andere dieren in te kleine en overvolle hokken en treuren tegelijkertijd om een dode hond of kat. We houden stille tochten, branden kaarsjes en lopen met knuffelberen. We zijn voor of faliekant tegen Europa, voor of tegen de euro. We zijn zoekende, voelen dat we uit koers zijn geraakt, maar houden tegelijkertijd zo angstvallig vast aan het oude, aan het bekende. Pas als we echt los durven te laten, weer kunnen luisteren naar wat er in ons binnenste spreekt, vinden we de weg terug naar datgene wat was maar weer nieuw vorm moet krijgen.

About Author

Biflatie.nl publiceert artikelen over de crisis en de huidige (macro)-economische situatie. Ook nieuws over bitcoin & cryptocurrencies, de huizenmarkt, goud & grondstoffen, de machthebbers en het monetaire systeem. Twitter: @Biflatie