Nederland: Bekneld leven en het waarom?

33

Als schrijver van artikelen over economie en maatschappij ben ik voortdurend op zoek naar het waarom? Hoe leven wij, wat zijn onze bewuste en onbewuste keuzes? Waarom verzamelen we zoveel terwijl ons leven toch maar kort is? Waarom zou je miljardair willen zijn, een huis willen hebben met tien badkamers, waarom veertig, vijftig of meer uren willen werken en geen tijd hebben om je kinderen te zien opgroeien. Waarom willen we een Europa zoals dit nu vorm krijgt? Waarom kopen we een goedkope broek die in Bangladesh voor dertig cent in elkaar is gezet? Waarom willen we melk voor 90 cent per liter wetende dat een boer daar maar een heel klein beetje van meekrijgt en er dus nooit van rond kan komen? Een oneindig aantal waarom’s en why’s.

phrase

Leven en levendigheid in Brazilië

Mede naar aanleiding van deze vele vragen, op zoek naar antwoorden, keek ik deze week naar een documentaire over Brazilië. Wat direct opviel was de enorme geestdrift die er uitging van dit land en zijn mengelmoes aan bewoners. Er was leven en levendigheid. De markten geurden en kleurden. De inventiviteit en inzet was enorm, ook bij de miljoenen arme Brazilianen die in gevaarlijke en onveilige sloppenwijken wonen.

Terug naar Nederland

Wie deze Braziliaanse levendigheid vergelijkt met de situatie in ons land die kan niet anders dan tot de conclusie komen dat wij met zijn allen, eigenlijk al een hele tijd, een beetje stervende zijn. Zo lang het ons persoonlijk maar redelijk gaat, vinden we het wel goed, maken we ons nergens zorgen over. Door een oerwoud van geboden en verboden, rijen verzekeringen, een enorm aantal overheidsvoorzieningen, bestuur en controle op elk niveau, een gezondheidszorg die tot het uiterste en soms nog verder gaat en oudedagsvoorzieningen die ouderen feitelijk buiten de samenleving plaatst, zijn we in een soort kunstmatige wereld terecht gekomen.

Een wereld waar risico’s zoveel mogelijk worden gemeden, waar we altijd op zoek zijn naar koopjes, waar meer materiele goederen bezitten staat voor meer leven, waar mensen direct roepen om overheidsingrijpen, waar alles in bestanden en register wordt vastgelegd, waar wonen in caravans of tuinhuisjes, het bouwen van een simpel huis, het stoken van een lekker kampvuurtje en nog zoveel meer dingen verboden zijn.

Langzaam maar zeker richting klif

We slapen met open ogen, zien niet, of maken ons er niet druk om, dat wij door de ontwikkelingen in de westerse wereld, in een razend tempo richting afgrond gaan. Onder het mom van de Europese solidariteit raken we de solidariteit in ons eigen land kwijt, wordt onze democratie volledig uitgehold en zijn we met een enorme vaart op weg naar een kastesysteem met maar twee kasten of klassen. De superrijken en de rest. Het verbond waarin gold dat rijk zijn best kon als ook de andere mensen zich maar redelijk zouden kunnen redden is door de elite eenzijdig opgezegd. Rijk zijn en nog rijker worden mag en kan nu volledig ten koste van de rest gaan. Het maakt niet uit hoe.

Economische groei als gouden kalf

We kunnen het dagelijks horen roepen door de Eurobonzen. Alles komt goed als we maar weer economische groei hebben. Consumeren, exporteren, nog meer regels, nog meer subsidies en bovenal een centraal Europees Regiem dat leiding geeft aan dit alles. Als we met zijn allen niet heel hard stop gaan roepen dan zal het gaan zoals Samson van de PvdA het graag wil. Europa zal ons veel meer gaan kosten dan ooit beloofd én we moeten meer bevoegdheden afstaan dan we comfortabel vinden. Ik zou er aan toe willen voegen dat Europa ons veel meer kost en gaat kosten dan ons lief is. Home is where we belong to, en dat is voor ons Nederlanders zeker niet een federaal Europa.

Terug naar Bekneld leven uit de titel

Wij mensen hebben in principe alles in ons. De verzetsstrijder, de grijze muis en de collaborateur. Wij hebben bewustzijn en kunnen dus keuzes maken. In de westerse samenleving hebben we het inmiddels meer dan vijftig jaar redelijk tot heel goed gehad. Velen kunnen zich zelfs niets anders voorstellen, hebben er geen gevoel bij, kennen niet de geur van armoe en verval. Dat goede voor ons is veelal ten koste gegaan van moeder aarde, de dieren en onze medemensen. Het koopje voor ons, ging en gaat gepaard met het lijden van anderen. Economische groei als een alles vermorzelend wiel, blind en gulzig.

Voor mij is het duidelijk, in een warme kamer en met een volle buik dommel je gemakkelijk weg, maak je je niet druk om de buitenwereld denk je niet aan de kip in de legbatterij, het meisje van dertien in Burma dat, in wolken van stof, twaalf uur per dag in een razend tempo ritsen in broeken zet. Ook denk je niet aan de boom die 200 jaar is gegroeid, ons van tonnen zuurstof heeft voorzien en die in drie minuten is omgezaagd voor de schutting in de achtertuin. Ons leven en onze levendigheid hebben we ingeleverd voor gemakzucht en het lineaire tijdsdenken dat gebaseerd is op de gedachte dat morgen en overmorgen een voortzetting zullen zijn van gisteren en vandaag.

De jaren die komen

Uit tal van gebeurtenissen in onze wereld blijkt dat we aan het eind gekomen zijn van wat overheden op een eerlijke en redelijke manier kunnen regelen en beheersen. Het is aan ons om te kiezen. Zelf verantwoording nemen en medevormgeven aan een nieuwe en betere samenleving of al vast de kluisters laten aanleggen voor een toekomst in virtuele of misschien wel echte ketenen. Een wereld zonder vrijheid en solidariteit, vol van uitbuiting en nog maar twee kastes of klassen zoals eerder genoemd. The haves and the have nots.

Over de auteur

Biflatie.nl publiceert artikelen over de crisis en de huidige (macro)-economische situatie. Ook nieuws over bitcoin & cryptocurrencies, de huizenmarkt, goud & grondstoffen, de machthebbers en het monetaire systeem. Twitter: @Biflatie