De leegheid van het bestaan en de kracht in ons

70

Broeder Andreas heeft zich teruggetrokken in een afgelegen gammel hutje in de bergen. Hij heeft buiten de kleren die hij aanheeft bijna niets. Vertrouwt wat eten betreft op hetgeen geschreven staat. “Kijk naar de vogels in de lucht: ze zaaien en oogsten niet, vullen geen voorraadschuren, het is jullie hemelse Vader die ze voedt.

leegheid png

Broeder Andreas hoeft zeker niet te hongeren, maar zit op zijn afgelegen plekje wel tegen overspannenheid en een burn-out aan. Dagelijks wordt hij door velen bezocht die brood, kaas en overige gaven meebrengen. Deze bezoekers, die soms in de rij moeten staan, komen natuurlijk niet zo maar. Zij zijn op zoek naar een luisterend oor, naar troost, naar het waarom van hun lijden en de zin van het leven.

Daar waar pijn, leed en smart is valt al het andere weg. Wat heb je aan een enorm huis, een kist vol juwelen of een snelle en super dure auto als je kind is overreden, jezelf of je naaste met uitgezaaide kanker wordt geconfronteerd of je gewoon niemand hebt om mee te praten. Wat heb je als je zonder werk zit? De huur niet kunt betalen, elke maand letterlijk en figuurlijk een stukje verder wegzakt in het economisch moeras van de 21 eeuw.

Die zoektocht om de leegheid te vullen met antwoorden over de zinvolheid van ons bestaan zit ook in de vele tienduizenden die jaarlijks de camino naar Santiago de Compostela lopen. Tweeduizend kilometer of meer. Met wildvreemde mensen in diverse talen en met gebruik van handen en voeten je innerlijke gedachten delen, zoeken naar het spirituele in jezelf en de ander. Bewegen en toch de tijdloosheid van ons bestaan ervaren. Weg van de leegte.

De andere wereld

Wie het bovenstaande loslaat en naar een weblog als Biflatie gaat, die komt in terecht in een wereld waar geschreven wordt over the big Money, over inflatie of juist het gebrek daaraan. Deflatie, woekerpolissen en politiek. Verdwijnende pensioenen, negatieve rente, werkloosheid en zeker niet als laatste de per dag toenemende verschillen tussen de superrijken, rijken en de rest. Onze politici en overheid leven in een wereld waar het gaat om de waanzin van de dag. Meer, meer en nog meer belasting, meer, meer en nog meer regels. De gevolgen van deze manier van handelen kunnen we elke dag bespeuren. We drijven onherroepelijk richting de grote en diepe waterval. Elke dag ons best doende om takken en uitsteeksels aan de waterkant vast te grijpen om de vaart wat te vertragen. De uitkomst is helder alleen over het wanneer tasten we nog in het duister.

Onze rol in het geheel

Zeker als je wat ouder wordt dan wordt het elke dag duidelijker dat ons persoonlijke leven maar heel erg kort is. Dat zogenaamd bezit aan het eind in het niets verdwijnt. Wat betekenen zestig, zeventig of tachtig jaren in verhouding tot de miljarden jaren dat de aarde bestaat. Duizend keer duizend jaar is een miljoen. Probeer je dat eens voor te stellen. In zo’n tijdperk verdwijnen ontelbare beschavingen met alles er op en er aan.

In het geheel van het bestaan zijn wij minder dan een eendagsvliegje, zijn we een regendruppel die misschien al verdampt is voor we de aarde kunnen raken. En toch is niets zonder betekenis. We hebben eigenlijk een simpele taak, namelijk om altijd ons best te doen en de ander en de aarde met alles er op en eraan te behandelen zoals we zelf behandeld zouden willen worden. Het opdoen van levenservaring door groei, bestaande uit een voortdurende transformatie is de reden van ons aardse bestaan. Wij zijn er alleen zelf. Dat wat we in een ander zien is niet meer dan een spiegelbeeld van ons eigen zijn. Als je weet dat jij en ieder ander op zich en voor zich zelf staat dan wordt de wereld simpel, dan wordt de leegheid vol. Wat maakt dan inflatie, deflatie, of het seksuele leven van je weet wel die bekende wereldster nog uit. Niets is zonder dat jij of ik er een bestaan en aandacht aan geven. Dan komt de vraag weer op of de vallende boom als er niemand luistert (er aandacht aan geeft) lawaai maakt bij het omvallen of neerkomen.

Wat is, is. Of we van wat is, een probleem maken bepalen we zelf. Met elk woord dat we gebruiken fungeren we als schepper en creator en zijn we daarmee verantwoordelijk voor wat we doen en voor dat wat wordt geschapen. “In het begin was het Woord. Alles is erdoor ontstaan en zonder dit is niets ontstaan van wat bestaat.” Het woord is ook nu nog, elke seconde van ons ademen, de scheppende kracht voor wat wordt of kan worden. De hele wereld met alles er op en er aan wordt, op elk moment, in ieder van ons persoonlijk en uniek gevormd en weerspiegeld. In die zin gezien zijn we allen even machtig. Nodig is een ontwaken, een bewustwording, een weglopen uit de schaduwen naar het licht.

Economie, geld, bezit, hebzucht en gierigheid, macht en zeggenschap zijn allen woorden die samenhangen met ongelijkheid, angst en kortzichtigheid. De aarde en het all maken het niets uit. Het water in de rivieren blijft naar beneden stromen, de zon schijnt elke dag, vogels fluiten, seizoenen komen en gaan. Het leven leeft zijn leven. Als wij allen echt mee gaan doen ons elk moment er 100% voor inzetten dan zal de aarde weer een paradijs worden. Dan worden wij weer als lelies in het veld.

Tot slot: Denk bij dit ontwaken aan het onderstaande van Lao Tzu

Er is geen groter kwaad dan het verlangen anderen te veranderen
Aan anderen te geven wat ze niet willen ontvangen
Of van anderen te nemen wat ze niet uit eigener beweging willen geven

Over de auteur

Biflatie.nl publiceert artikelen over de crisis en de huidige (macro)-economische situatie. Ook nieuws over bitcoin & cryptocurrencies, de huizenmarkt, goud & grondstoffen, de machthebbers en het monetaire systeem. Twitter: @Biflatie