Deken van schuld (Tissen)

35

Op aangeven van de lezer een bericht van de heer Tissen, respectvol overgenomen van RTL Z. Vandaag is het leven op een tikkende tijdbom, we zien het overal opduiken maar we horen het misschien liever niet. Hoe we hierop reageren is een andere zaak maar we kunnen onmogelijk zeggen dat er geen oplossingen zijn. Hiertegenover is ‘rationaliseren’ een gekend begrip in de psychologie, het wil zeggen dat we de situatie gaan minimaliseren en ons voorhouden dat het allemaal wel meevalt. Doemdenken is natuurlijk nooit een goede zaak maar wat betekent ‘realisme’ dan?

Deze week werd bekend dat de staatsschuld van Spanje duizend miljard euro bedraagt. Ieder weldenkend mens krabt zich bij het lezen van dit nieuws achter de oren. Een biljoen euro? ‘Hou d’r maar mee op’ en ‘Dit komt nooit meer goed’ zijn normale reacties, maar niet voor onze Europa-vriendelijke politici.

Voor hen geldt het nieuwe normaal, namelijk dat er geen schuldenplafond is en er ook niet moet komen. Lekker geld uitgeven, nieuwe schulden aangaan en vooruit met de pret en ondertussen om het hardst roepen dat Europa begrotingsdiscipline nodig heeft. Bizar is dat het in Spanje om de officieel gerapporteerde staatsschuld gaat. Heel veel schuld is verborgen in allerlei obscure constructies – zoals Special Purpose Vehicles – maar daar kraait geen haan naar. Het is niet onaannemelijk dat de verborgen staatsschuld gelijk is aan de gerapporteerde staatsschuld, dus in werkelijkheid twee keer zo groot. Er wordt momenteel veel gedaan om belastingfraude tegen te gaan – terecht- maar we zijn nergens als het om schuldenfraude gaat.

Het begon in Griekenland

Vrijwel niemand herinnert zich nog dat de Griekse schuldencrisis begon met foutieve en zelfs frauduleuze rapportages over de staat van de Griekse economie. Dat gebeurt als politici zich met de economie bemoeien. Nu, vele jaren later, is de Europese economie een politieke economie geworden en is sprake van zelfverstikking. Hoe zat het ook al weer met het bedrag van 640 miljoen euro extra dat Nederland aan Europa in december van het afgelopen jaar moest afdragen omdat onze economie na hertelling groter bleek te zijn dan voorafgaand was aangenomen? De regering was verrast, maar maakte het bedrag in één keer over. Even was er zelfs sprake van een extra betaling van ruim één miljard euro. De kwestie werd snel met de mantel der liefde bedekt. Ook in Engeland bleek de economie groter te zijn dan verwacht. Anders dan voorheen werden drugs en prostitutie meegeteld. Alles kits achter de rits in de Britse politiek? Ik meen van niet.

Knoflookgrens

Voor het zoveelste achtereenvolgende jaar – ik meen het negende – voldeed Frankrijk niet aan de Europese begrotingsnormen. Elk jaar gaat men er fors overheen, maar een kniesoor die daar op let. Even sputteren en dan gewoon weer doorgaan op de oude voet. Het is bijna cynisch dat Griekenland steun zoekt bij Frankrijk om van zuidelijk Europa een socialistische economie te maken. Want die past goed bij de cultuur van burgers die leven en werken ten zuiden van de knoflookgrens. Uiteraard mag Noord-Europa betalen. Het geld moet immers ergens vandaan komen. Wie moest er niet smullen van de foto’s van het luxe appartement dat playboy-minister Varoufakis in Athene met zijn glamourvrouw bewoont? En hij maar schelden op minister Schaüble van Duitsland, zelfs op ambassadeursniveau. Volgens mij is Europa gek geworden.

De oorlogskas van Europa

Ondertussen pompt de ECB een biljoen euro in de economie en dat geld komt overal terecht behalve bij degenen -burgers- die het nodig hebben. De banken en de beurzen worden naar hartenlust bedient en ook veel grote bedrijven genieten van de melkkoe die de ECB is geworden. Pijnlijk is dat er onvoldoende kwalitatief onderpand is voor de bazooka van de ECB. Dus koopt de bank gewoon alles wat los en vast zit. Het zou mij niet verbazen wanneer over 10 jaar de huidige president-directeur van de ECB als een financieel oorlogsmisdadiger wordt gezien. Hoe komt het trouwens dat er in Oostenrijk weer een bank is (de rommelbank Heta Asset Regulation) die door zijn hoeven is gezakt en afgewikkeld moet worden? Wat is het beleid van de ECB ter zake en wie betaalt de rekening? Het zou een goede zaak zijn als alle slechte banken afgewikkeld werden, maar van een Europese sanering van enige omvang is geen sprake. Er wordt veel geroepen over de hervorming van de Europese bankensector, maar hoe die eruit moet zien weet eigenlijk niemand. Veel geschreeuw maar weinig wol.

Tikkende tijdbom

Te midden van de dreiging van expansief oorlogsgeweld in Oost-Europa is de financiële crisis naar de achtergrond geschoven. Het Europa van de vrede maakt plaats voor het Europa van de oorlog. Nog maar een dag of tien en Griekenland zit zonder geld. Dan is de beer los. Een kwaadaardig vooruitzicht. Ook nu weer zal Europa bijlappen op straffe van oorlog. Zijn wij collectief gek aan het worden? Nee, want telkens blijkt weer dat het nog gekker kan als politici hun vrije gang mogen gaan. Eerst waren bankiers de avonturiers. Nu onze politici. (RTL Z)

Over de auteur

Berichten van externe websites en andere bronnen.