Discussie klimaat: Ik weet het niet meer, ik ben ten einde raad

11

Ik ben heel praktisch georiënteerd op alles wat zich rondom mij in de natuur afspeelt. Zo iemand die liever het (vuile) werk en de lastige studie door een ander laat opknappen. Liever heerlijk genieten zonder mijn kop vol met sores. Liever fietsen en wandelen door de natuur. Blij dat ik het kan met een paar goeie benen en redelijke conditie. Maar ja, er komt een moment in het ouder worden proces dat je gaat nadenken. Verstand komt met de jaren, en bij mij zal dat niet anders zijn. Als ik die lijn doortrek moet ik zeker een lang leven genieten om als een volwassen en verstandig mens ooit afscheid te kunnen nemen van deze chaotische aardkloot. Gezien mijn kinderlijke gedrag, wat ik volgens mijn naaste omgeving nog vaak vertoon, moet ik nog wel ruim de tijd krijgen om als volleerd volwassen persoon de geschiedenisboeken in te gaan. En u ziet het, met deze lange inleiding van een column, is dat wel nodig. Ik heb gewoon veel tijd nodig. Ik vind het overal in terug dat ik met veel dralen en dwalen uiteindelijk bij mijn doel uitkom.

discussie klimaat

Het is helemaal niet moeilijk

Het spreekwoord, “beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald,” is daarom ook maar voor de helft op mij van toepassing. Op mijn lange bochtige weg op zoek naar de echte waarheid ben ik ook nu weer op de helft van mijn route omgekeerd. Geloofde ik eerst heilig in de theorie dat de aarde wordt opgewarmd door menselijk toedoen, en dacht ik daarna weer dat het niet zo kon zijn, denk ik nu weer dat het misschien wel zo is. Dat wij met ons allen met de vuile uitstoot via onze motorisch en supersonisch voortbewogen vaartuigen, voertuigen en vliegtuigen dus de temperatuur omhoog jagen in ons klimaat. Ik noem 3 x het woord tuigen en dat zegt in feite al genoeg. Het is allemaal tuig. Wij tuigen onze aarde af. Dat is niet alleen figuurlijk bedoeld, maar ook letterlijk het geval. Als ik het puur praktisch bekijk, en ik ben nogal een pragmaticus, dan is dit heel eenvoudig uit te leggen en voor een simpele ziel ook heel makkelijk te begrijpen.

De stank van de scheet

Stel ik laat een flinke wind in mijn woonkamer waar ook andere gezinsleden zich bevinden. Geheid dat ik commentaar krijg. Het is niet netjes en het stinkt, althans in dat ‘nette milieu’ ben ik groot gebracht. Dit is dus heel kleinschalig voorgesteld. Als je het op grote schaal wil zien dan kun je zeggen dat er miljarden huishoudens bestaan waarin talloze scheten worden uitgeperst. Al of niet met krachtsinspanning. Dus volop ergernissen in talloze gezinnen. Maar nu buiten de huiskamers. Hoeveel uitstoot, met hetzelfde bijpassende lawaai als de menselijke scheet, veroorzaken wij niet met onze motorisch aangedreven VVV-tuigen. Ik vind overigens dat deze nieuwe uitdrukking van mij moet worden opgenomen in de Dikke Van Daele. Google kent het in ieder geval niet. Ik vraag er patent op aan. Vaar-Voer-Vlieg-tuigen! En afgekort VVV-tuigen dus. Deze nieuwe afkorting moet de samenleving wakker schudden voor het naderende gevaar. Het gevaar dat we onze aarde aftuigen met al het VVV-tuig wat wij luie mensen gebruiken.

Fiets, roeiboot, zweefvliegtuig

Het is onnatuurlijk zoals de mens zich in deze 21ste eeuw voortbeweegt. Er klopt iets niet. Is de mens geschapen om lui door het leven te gaan? Met telkens een hogere snelheid van nieuw uitgevonden VVV-tuigen. Zijn we niet op deze aardkloot neergezet om ons in te spannen voor onze leefomgeving, de natuur, het dierenrijk en het mensenrijk?! Hier heb ik toch echt een punt. Onze meest elementaire bestaansvoorwaarde is onze aardkloot met alles er op en er aan. Die moeten we toch koesteren. Alles wat de mens aan VVV-tuig heeft gecreëerd is overbodige ballast en onze aardkloot raakt daardoor uit balans, met die onaangename en verdelgende CO2-uitstoot. Maar…, uitzonderingen daargelaten. De fiets, de roeiboot, zeilschip en het zweefvliegtuig. Dat zijn de vervoersmiddelen bij uitstek! En de wandelschoen zou ik haast vergeten. Waarom moeten we telkens groter en sneller tuig ontwikkelen om ons nog massaler, sneller en luxer voort te bewegen?

Elon Musk, de redder op aarde

Ik ken mensen die op 30-jarige leeftijd de hele wereld al hebben gezien. Wat wil je dan nog? Ja oké, we hebben nog Elon Musk. Hij is die slimmerik die ons over een tiental jaren de ruimte inschiet, ver weg van deze vieze aardkloot. Op zoek naar een plekje op Mars waar we met zuurstofmaskers en magazijnen en cilinders vol met zuurstof een nieuw bestaan opbouwen. Alles kunstmatig zonder een levendige flora en fauna om ons heen. Hoewel, een dierentuin is ook zo aangelegd tegenwoordig. Leeuwen en beren op transport, persluchtmasker op de kop en alle ruimte. Geen gevaar voor de mens met dat masker op. Met alle nieuwe technologische uitvindingen zoals de robot met alle ICT daarom heen kunnen we ons straks op Mars kunstmatig in leven  houden. Zelfs seks met een intelligente robot is in de toekomst mogelijk. Kortom, in de verre toekomst zijn we een robotmens en vinden we een leven op een andere planeet. Net als in het dierenrijk zal de mens ook ooit een ander territorium zoeken als het eigen leefgebied totaal is uitgewoond. In mijn meest optimistische scenario gaan we vanzelf die kant op.

Discussie klimaat

Momenteel voeren we een discussie waar we niet uitkomen. Gaat ons klimaat opwarmen of afkoelen. We gaan er niet uitkomen. Zet tien personen in een vertrek waar een kachel brandt. Er zal snel een discussie ontstaan over de juiste temperatuur. De één klaagt over een te warme kamer en de ander heeft het te koud. Zo simpel is het. Mensen zijn niet gelijk. Wat ons klimaat betreft zou ik in eerste aanleg blij zijn met een paar graadjes er bij. Geen vuile vliegreizen meer naar de Costa’s in Spanje of Turkije maar heerlijk aan het strand van een volgepakt Ameland. Is overigens goed te doen met de roeiboot als je het juiste tij afwacht. Met tussenstops op het drooggevallen wad.

Met een beetje fantasie

Nederland is heerlijk kleinschalig. Je kunt alle afstanden afleggen per fiets. En voor de avonturiers is er volop ruimte om vanaf het vele asfalt via een katrol, aangedreven door windmolens, met het zweefvliegtuig de lucht in gehesen te worden. Een heerlijk ontspannen zweefvluchtje maken vanaf de A28 en landen op de N44 bij Scheveningen. Parkeren op de vluchtstrook. Ruimte zat. Vouwfiets uit de bagageruimte en op eigen kracht naar het strand. Met een beetje fantasie kunnen we er best wat van maken. Alles gebaseerd op menskracht en de krachten uit de natuur. Dat is zo ongeveer mijn oplossing.

Maar nu serieus

Weg uit die eindeloze klimaatdiscussie waar we niet uit gaan komen. Vanwege de enorme kosten die de energietransitie met zich meebrengt haken we massaal af. Bruin kan dit niet trekken. Dat gaat ‘m niet worden. De middenklasse is niet meer in staat en dus niet bereid er voor te betalen. Is al compleet uitgemolken getuige de gele hesjes die vanuit Frankrijk straks half Europa overspoelen. De klimaatdiscussie splijt onze samenleving. Ik haak af, want ik weet het niet meer. Ook ik ben niet bereid om mij daar scheel voor te gaan betalen. Al die uitstoot wat een ander er uit gooit daar wil ik toch niet voor opdraaien? Hoezo saamhorigheid? Moet ik opdraaien voor die grote pooierbakken van de elite waarvoor de grote olietankers in een rijtje aan de kade liggen in Rotterdam? Mijn bakkie rijdt 1 op 20 en mijn fiets is acculoos. Ik ben boos, ja heel boos. Boos op de big spenders die allemachtig veel energie verknooien en mij in de stank zetten, maar wel deftig met de politiek in één koor roepen dat we allemaal moeten werken aan een schoner milieu. Ja hallo, ik vlieg niet, ik maak geen dure cruises en ik rijd niet in een patserbak.

Economische groei is verspilling

Als we echt wat willen leg dan alles stil wat diesel, benzine en kerosine gebruikt. Doe een stap terug en ga consuminderen. Stop de economische groei. Het is alleen maar verspilling. Overconsumptie en overkreditering hebben ons een berg rotzooi geleverd en een schuldenberg van heb ik jou daar. Is dat wat we willen? Welke kant de klimaatdiscussie ook op gaat, één ding lijkt me wel duidelijk. Onze welvaartsstaat verkeert in een kennelijke staat. Onze schoenen hebben een te grote maat. Duidelijker kan ik niet zijn in mijn beeldspraak. Ik denk dat de echte oplossing voor onze opwarmende aardkloot zit verpakt in mijn column. Die is heel simpel en heet consuminderen. Niemand zal ons dat verhinderen.

Over de auteur

Gerrit heeft het unieke vermogen om helder en zorgvuldig een uiteenzetting te geven over de economische ontwikkelingen in voornamelijk het Hollandse polderlandschap. Hij doet dat vanuit een burgerlijke nuchterheid en maatschappelijke betrokkenheid.