Europa van de eindeloze schulden

23

Dit artikel kon niet actueler. Net nadat ik het geschreven had kwam de Duitse Bundeskanzler met haar mening dat we dringend verlegen zitten om datgene waar het in dit artikel over gaat. Een politieke unie of zelfs een soort Europese superstaat. Nederlandse politici reageerden verbolgen en boos. Met meer in plaats van minder Europa, zo net voor de verkiezingen, valt er niet echt te scoren. Des te meer reden om verder te lezen.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen. Alles wijst er volgens mij op dat we de komende tijd in Nederland voor een enorm belangrijke beslissing komen te staan, namelijk de keuze of we zelfstandig willen blijven of bereid zijn om op te gaan in een soort Europese Superstaat. Wie denkt dat het zo’n vaart niet zal lopen, we nog een hele tijd door kunnen gaan op de wijze waarop het nu nog gaat, die zou wel eens bedrogen uit kunnen komen.

Voor alle duidelijkheid. Ik zit niet op een grote “fusie” te wachten. Heb er beroepshalve in vele rollen te veel nadelen van gezien en zou het persoonlijk aandurven om voor een zelfstandige koers te kiezen. Op het moment dat er zeventien miljoen landgenoten mee moeten is dat echter al een heel ander verhaal. Laten we er maar eens wat nauwgezetter naar kijken.

Eindeloze schulden

De in Europa met geld samenhangende problemen worden elke dag groter. De bodemloze put waarin de euro’s zijn verdwenen blijkt telkens weer dieper dan gedacht of is verteld. Spanje, Italië, Frankrijk om van landen als Griekenland, Portugal en Ierland nog maar te zwijgen zitten dik in de schulden, kunnen nauwelijks nog aan kapitaal komen. In de vertwijfeling die heerst is men tot alles bereid. Net als iemand die niet kan zwemmen en zich met alle kracht aan een zwemmer in zijn onmiddellijke nabijheid vastgrijpt.

Ook voor Nederland geldt dat de schulden groot zijn. De staatsschuld (het geld dat we geleend hebben) bedraagt momenteel meer dan 408 miljard. De rente die we over de schuld moeten betalen zorgt er samen met onze gewone uitgaven voor dat we nog elke dag zo’n tachtig miljoen euro’s meer uitgeven dan er aan inkomsten binnenstroomt.

Tot nu toe hebben de regeringsleiders, de Eurobonzen, de ECB en het IMF geprobeerd om met allerlei financiële injecties en straffe besparingseisen redding te brengen.  Inmiddels is meer dan duidelijk dat het zo niet lukt. Alles blijkt met alles vervlochten te zijn. Er moet dus voor een nieuwe aanpak worden gekozen om niet met zijn allen onder te gaan.

De ultieme redding “Het Masterplan”

De regeringsleiders staan al lange tijd hulpeloos met de handen omhoog en de druk van elders op de wereld neemt toe. Het is dan ook niet verwonderlijk dat er gevraagd wordt: Waar willen jullie eigenlijk naar toe? Wat is jullie visie en welke strategie gebruik je daarbij?

Nadat het even stil was geworden riepen enkele belanghebbenden:  “Er moet een plan komen. Niet zo maar een plan maar een Masterplan, een Roadmap, een handleiding hoe we de schat kunnen vinden”. Zoals het gaat in een politieke wereld kregen “ambtenaren”, (Van Rompuy, Barosso en Draghi), de opdracht om een voorstel te ontwikkelen.

Om alvast wat helderheid te scheppen werden de volgende begrippen als basis aan Van Rompuy, meegegeven. Democratisch draagvlak, handels-unie, monetaire-unie, munten-unie, budgettaire-unie, banken-unie, transfer-unie, fiscale-unie, politieke-unie, interne markt en stabiliteitspact. Zo daar zijn ze even zoet mee!

Als uw schrijver ben ik op een goed moment binnengeslopen op de kamer van Van Rompuy en heb stiekem in zijn tas gekeken. Er zat slecht één A4tje in met een grote stempel Masterplan en Geheim.

Dit viel er te lezen:
Europa staat in zijn bestaansgeschiedenis voor de grootste uitdaging ooit. Als we datgeen wat we tot nu toe bereikt hebben willen behouden en een belangrijke, zo niet aanjagende, rol willen blijven spelen in het wereldgebeuren dan is adequaat handelen noodzakelijk.

Om tot een win-win situatie te kunnen komen voor elk van de landen op zich en de gemeenschap als geheel is het noodzakelijk:

  1. Dat: Europa op kan treden als één gezamenlijk geheel en kan spreken met één stem;
  2. Dat: Het toezicht, de controle en het vormgeven van adequaat beleid op de meest efficiënte gezamenlijk wijze wordt vormgegeven;
  3. Dat: Het democratische principe in ons stelsel nog breder wordt verankerd dan dit nu al het geval is en er daarom, naast het al fungerende Europese Parlement, inhoud wordt gegeven aan de procedure om tot een direct door de Europese bevolking gekozen EU-President te kunnen komen.

Slechts drie punten

De genoemde drie punten kunnen in hun eenvoud fungeren als een ankerpunt voor alles. Voor een handels-unie, een munt-unie, een banken-unie, een fiscale-unie én een politieke-unie. Op efficiënte gezamenlijk wijze vormgeven betekent bijvoorbeeld: centralisatie van toezicht, controle en beleid. De direct gekozen EU-president heeft een tweeledige taak en doel. Hij is het die kan en zál spreken met één stem én omdat hij direct en democratisch gekozen is vormt hij het boegbeeld van een modern en democratisch Europa. Eén Europa handelend als een superstaat, een grootmacht waar rekening mee gehouden zal worden. Qua macht en kracht vergelijkbaar met de Verenigde Staten, China, en andere grote mogendheden. Aldus Van Rompy.

Gezamenlijk Inkomen en Schulden

Duidelijk is dat er in Europa grote verschillen zijn in cultuur, nijverheid, verdiencapaciteit, inkomen, schulden, ethiek en recht. Het is nu crisis. Landen en banken in landen die op de één of andere wijze in de rode cijfers zitten moeten geholpen worden. Alles is met alles verbonden. Het geld moet ergens vandaan komen. Daarmee komen we op het begrip Transfer-unie.

Er zal niet aan te ontkomen zijn dat de rijkere landen hun arme broeders in Europa onder de armen grijpen. Financieel gezien betekent dit, dat inkomen en schulden een gezamenlijk onderwerp gaan worden. Als je meer verdient dan anderen dan deel je en als de anderen veel schulden hebben dan neem je daarvan ook een deel op je, ter redding van het andere land. De banken-unie zorgt voor Euro-bonds, De fiscale-unie voor afstemming van arbeidsvoorwaarden, inkomen en belastingen. De ECB fungeert als Sint Nicolaas door in massa geld ter beschikking te stellen tegen bijna nul% rente en ga zo maar door.

Nederland moet beslissen

Terug naar mijn inleiding. Onder de druk van het woord crisis blijkt ook het onmogelijke vorm te kunnen krijgen. Gelet op wat er al is gebeurd lijkt het er op dat we onophoudbaar richting Europese Superstaat gestuwd worden. Een staat met een gekozen president waarbij Duitsland en Frankrijk stiekem of min op meer open toch aan de touwtjes zullen blijven trekken.

Voor Nederland is daarom nu het tijdstip aangebroken om te bepalen waar we in de toekomst naar toe willen. Vinden we dat we gelet op onze open structuur geheel afhankelijk zijn van de Europese Unie, niet zonder kunnen, of zijn we van mening dat we er zelfstandig en met een vernieuwde aanpak ook iets mooi van kunnen maken. Het is een discussie die open gevoerd moet gaan worden en op basis van argumenten. Mijn voorstel: Drie maanden informeren, argumenteren en discussiëren en daarna een referendum.

Ten slotte

Partijen of personen die vinden dat we met of zonder EU beter af zijn en dat alleen op basis van kretologie doen die moeten direct een draai om de oren krijgen. Wat we nodig hebben is concrete en duidelijk uitgewerkte plannen met een beleidsmatige én financiële onderbouwing van de voor en nadelen van het wel of niet deelnemen.

Ben

P.S. Door de opmerking van Angela Merkel wordt het onderwerp Europa nog meer een strijdpunt in het hele verkiezingsgebeuren in ons land. Naar mijn mening is dit niet gunstig. In verkiezingstijd gaat het alleen om slogans en one-liners en daar is het onderwerp veel te ingewikkeld en te belangrijk voor.