Geld: Is genoeg (n)ooit genoeg ?

11

In Duitsland komen dit jaar de belastinginkomsten uit op zo’n 600 miljard euro. Meer inkomsten dan ooit en toch is het niet genoeg. Daarom moet er extra geld geleend worden en loopt de staatsschuld op, omdat men meer uitgeeft dan er binnenkomt. Sociaaldemocraat en Kanzler-kandidaat Peer Steinbrück die, als lid van de Bondsdag, per maand met meer dan 10.000 euro mag rekenen, ging moeilijk doen en draaien toen hem gevraagd werd hoe zijn totale inkomensplaatje er uitzag en zette daarmee een speurtocht in gang die bij hem en zijn medesocialisten wel eens tot flinke buikpijn zou kunnen leiden.

Bijverdiensten

Uit vele bronnen zijn er inmiddels informatiebrokjes binnengehaald en is gebleken dat Steinbrück naast enkele commissariaten (inkomsten maximaal 250.000 euro per jaar) sinds 2009 meer dan tachtig betaalde lezingen heeft gegeven. Voor dergelijke spreekbeurten blijken vergoedingen tussen de 15 en 20 duizend euro per lezing heel gebruikelijk te zijn. Precieze bedragen ontbreken omdat de Duitse parlementariërs, hun nevenwerkzaamheden wel moeten openbaren, maar zo slim zijn geweest om ze in drie vergoedingsklassen op te delen. Wat in elk geval duidelijk is geworden dat alle door Steinbrück gegeven lezingen in groep drie vallen met een vergoeding van 7000 euro of hoger.

Supermensen maar geen belangenverstrengeling?

Kijkende naar de huidige probleemvelden en uitdagingen zou je toch kunnen concluderen dat een parlementariër aan zijn gewone werk de handen meer dan vol heeft. Ook in Duitsland zijn er problemen genoeg. Voor Steinbrück en veel van zijn collega’s geldt dit kennelijk niet. Ze hebben genoeg tijd voor vele betaalde bijbaantjes, lezingen en andere lucratieve schnabbels. Belangenverstrengeling, je afvragen waarom iemand of een instellingen tot 20.000 euro wil betalen voor een lezing, is kennelijk niet aan de orde. Ook is het blijkbaar geen vraag of het niet gewoon als onderdeel van de taak van een volksvertegenwoordiger moet worden gezien om anderen te informeren en aan te moedigen.

Geen grenzen meer

De overheid en alles wat daarmee samenhangt of nauw verbonden is, bijvoorbeeld de centrale banken, controlerende instanties, de ECB, FED en ga zo maar door, krijgen en verschaffen zich steeds meer greep op de samenleving als geheel. Door een enorme, en nog dagelijks groeiende, hoeveelheid regels en manieren van belastingheffing raken al onze vrijheden onder druk. Hebben we als gewone burgers steeds minder in te brengen.

Dit aangevuld met vele Steinbrück klonen, ja ook in Nederland hebben we er genoeg, die allereerst gaan voor eigen gewin, maken het geheel er niet echt vrolijker op. Telkens weer komen we zo tot een zelfde constatering namelijk die van de noodzaak van een echte omwenteling. Terug naar kleinschaligheid. Naar ons kent ons. Naar die van tevredenheid als je het goed hebt en dus geen wedren naar meer en meer. Een wedren die altijd ten koste gaat van anderen