Griekse redding opnieuw op losse schroeven

21

Oplossingen van lange duur bestaan niet tijdens deze eurocrisis. Vrijdag kwam het bericht naar buiten dat de Griekse redding weer uiterst onzeker is geworden. De gesprekken tussen het Institute of International Finance (IIF), de bankenlobbygroep, en de Griekse regering verlopen zeer moeizaam. De Grieken willen maximaal 25% van de contante waarde van de staatobligaties terug betalen aan de banken, terwijl het IIF een percentage van hoog in de 40% eist. Geruchten over het stopzetten van de onderhandelingen worden steeds sterker, waardoor de Grieken nu rechtstreek met de verschillende banken in conclaaf zijn gegaan.

Een bron vertelt aan Reuters: “Het land is nu begonnen met directe gesprekken tegen over hun crediteuren, de banken. Er waren al enige vraagtekens in de markt waarom het IIF die verantwoordelijkheid tot voor kort op zich nam. Een andere reden is dat de Grieken graag gevoel willen krijgen bij het huidige marktsentiment”.

De harde eis van de Grieken geeft maar weer eens aan hoe onzeker de huidige situatie is. Met de afspraken van een maand geleden zou de Griekse schuld in 2020 nog altijd 120% bedragen. Mochten de Grieken nog enig uitzicht willen hebben op het eind van de tunnel is een grotere afstempeling van de schulden nodig. Eens te meer blijkt maar weer eens dat de top in oktober over Griekenland teveel open plekken liet, waardoor Griekenland vermoedelijk nu vasthouden aan hun eisen.

De grootste farce zit echter, zoals ik hier al schreef, in de beslissing van de ISDA. Deze instantie die bepaald wanneer bepaalde verzekeringscontracten geactiveerd worden, besliste na de top in oktober dat een afstempeling van 50% geen voorbeeld was van een faillissement maar van een “vrijwillige afstempeling”. De stap die nu is genomen blijken dat er helemaal niets vrijwilligs is aan deze stap en dat de beslissing nog nauwelijks te rechtvaardigen is. Het laatste woord hierover is in ieder geval nog niet gesproken.

Ruben van der Gun