‘Het leven is fundamenteel onvoorspelbaar’

15

smileWe leven in het tijdperk van de Smiley maar nooit eerder waren we zo ongelukkig“.  Aan het woord is de Ierse auteur Michael Foley. Hij was in oktober 2013 in België om het Possible Futures festival te openen.  Foley is docent Informatietechnologie, dichter en romanschrijver.  “Het meest opwindende aan de toekomst is juist dat die niet te voorspellen valt. Het leven is fundamenteel onvoorspelbaar en dat is maar goed ook, maar mensen vinden dat moeilijk te accepteren. We hebben een diep verlangen iets over de toekomst te weten, vandaar ook festivals als dit.”

De persoonlijke voldoening van hard werken

Mensen hebben in deze tijd steeds meer het gevoel dat ze zonder inspanning een productief en vervuld leven kunnen hebben en daar ook recht op hebben, zegt Foley. “Dat idee maakt het juist moeilijker om je tevreden te voelen. Technologie en andere dingen die mensen willen, zorgt voor een soort vicieuze cirkel. Bedrijven spelen in op verlangens, maken een gadget en voor je het weet, is het niet meer weg te denken. Zo gaat het maar door.”

Wantrouwen jegens groepen

Foley heeft een diep wantrouwen jegens groepen, omdat die volgens hem neigen tot een gevoel van superioriteit. Het indirect beïnvloeden van de toekomst kan net zo goed plaatsvinden op het individuele, alledaagse niveau waarover hij schrijft in het boek ‘Lang Leve Het Gewone’.  De Ierse auteur gelooft niet in sociale media.  “Niemand heeft 500 vrienden, ik zou het al moeilijk vinden er 6 te noemen. Er ontstaat een soort druk om de hele tijd interessante dingen tegen steeds meer mensen te zeggen“.

Possible Futures

Het festival Possible Futures ging over de toekomst, hoe wij die zien en wat we ervan verwachten. De openingsspeech kwam van een elfjarig meisje; Noa. Die moet u toch eens helemaal uitlezen. We geven u alvast het begin mee. De waarheid komt uit een kindermond luidt het gezegde. In dit geval is het een toekomstvisie. Kinderen vandaag zijn honderd maal mondiger en intelligenter ook dan vroeger :

“Ik wil veel voor de toekomst. Auto`s horen daar niet bij. Wel een ecologisch toilet. Dat is een soort houten bak, daaronder is er nog heel veel plaats en daar is een gat in met een wc-bril op. Er is geen water om door te spoelen, en als je klaar bent moet je er zaagsel over doen. Dan kan je dat daarna weer gebruiken als mest voor de planten, die rondom of voor u in het toilet staan. EN HET STINKT NIET!

Ik zou ook vegetarisch willen worden zoals mijn zus. Spijtig genoeg, want vlees is echt wel lekker. Maar dat is beter voor het milieu. Ik zou ook minder bang willen zijn. Nu ben ik bij voorbeeld bang van vreemde mensen onder mijn bed en later word ik dan bang van vreemde mensen die mijn kinderen meenemen. Dat wil ik niet. Ik wil ook geen busongevallen meer met kinderen. Er is veel te willen. Op school lezen we soms oude verhalen, zoals over Mozes en zijn tien geboden. Dan leren we daar nog dingen over en dan moet je daar een toets over doen. De toets is het stomste, en dat leren ook. Ik geloof wel dat er een meneer heeft bestaan die iets goed heeft gedaan maar er worden daar veel dingen bij verzonnen die niet nodig zijn.

Het doet me wel nadenken.

De 10 geboden.

Welke zouden we nodig hebben voor de toekomst?

Het 10de gebod is voor mij dan: Eet geen vlees. Want het mag ook niet te gemakkelijk  zijn.

Het is vreemd hoe ze vroeger naar mensen luisterden die ze niet eens kenden en er zo dicht bij gaan zitten, op de grond of zo. Er hingen helemaal geen affiches uit. Het is cool dat je niet op voorhand weet wat er precies gaat gebeuren. Ik denk dat ik van vroeger veel terug wil. Oude verhalen van vroeger komen precies ook een beetje terug.  Al de berichten en films over de opwarming van de aarde en het einde van de wereld doen me denken aan de ark van Noach. Misschien moet ik ook maar een raket bouwen.

Een schone lei. De raket van Noa. Dan vliegt er op een dag door de ruimte een meteoriet groter dan de wereldbol. Die de aarde in hele hele hele kleine stukjes zal verbrijzelen. Of beter, de mensen hebben het van binnenuit vernietigd. En ik weet dat het zal gebeuren, niet omdat ik kranten lees, want dat doe ik niet. Ik lees rapporten. Wetenschappelijke rapporten.

Dus ik denk en denk en denk en ik heb een idee! Ik bouw een raket In het jaar 2043 die zo groot is dat iedereen die ik ken mee kan. Een maand voor de aarde definitief wordt vernietigd, roep ik iedereen bij elkaar om ons klaar te maken. En dan roept Marthe, dat is een vriendin van mij: “wat met de dieren?”  Paniek. Gelukkig hebben we tegen dan de DNA-stalen van alle dieren.Om het toch niet te eenzaam te maken nemen we levende huisdieren mee,een koppel van katten, honden, koeien en varkens natuurlijk. Ook een beetje modder en gras. En één olifant. Het moet niet allemaal nuttig zijn.Ook een koppel hamsters, want mijn dochtertje van 11 zal daar zot van zijn. Tussen haakjes, in de toekomst heb ik vier kinderen van een bruine man, want dat zijn mooiere kinderen. Eén van onze vrienden is een leerkracht en dat zorgt voor ruzie. Mogen leerkrachten mee? Uiteindelijk beslissen we van wel, als ze beloven geen les te zullen geven. We zijn op tijd vertrokken als de aarde uit elkaar spat. Letterlijk. In miljarden stukjes”.

Of zoals Michael Foley zegt: “Het enige wat je met zekerheid kunt zeggen over de toekomst, is dat de kinderen van vandaag die zullen vormgeven.

Over de auteur

Biflatie.nl publiceert artikelen over de crisis en de huidige (macro)-economische situatie. Ook nieuws over bitcoin & cryptocurrencies, de huizenmarkt, goud & grondstoffen, de machthebbers en het monetaire systeem. Twitter: @Biflatie