Italië gaat geld uitdelen: kredietkaart met €780,-

Iedere behoeftige Italiaan, waaronder talloze daklozen, krijgt in 2019 een prepaid kredietkaart met tot 780 euro aan tegoed. Aldus vice-premier Luigi Di Maio die dit deel laat uitmaken van de eerste begroting door de nieuwe regering. Er zal mee kunnen gewinkeld en betaald worden. ‘Geen gezeik, iedereen rijk!‘ Het was de ludieke slogan van De Tegenpartijdie meester-komieken Koot & Bie anno 1981 in het leven riepen.

Tegenpartij

Dit bij wijze van schitterende persiflage uiteraard. Maar zou de huidige Italiaanse regering hier misschien de mosterd gehaald hebben? De Tégenpartij? De beide regeringspartijen zijn inderdaad tegen véél. Tegen armoede en de aanslepende povere economische toestand van het land bijvoorbeeld. Maar ook tegen vluchtelingen en Europa in het algemeen. Dat moest natuurlijk hommeles geven…

Onrust

Dat de nieuwe (sinds mei 2018) Italiaanse regering van Lega en de Vijfsterrenbeweging de Europese gemoederen verhit, is wel het minste dat je kan stellen. De euromunt weet er van, de beurzen ook. De overige zittende Europese regeringen en Europarlementariërs houden het hart stellig vast. Spenderen, geld dat je niet hebt, om de economie aan te zwengelen, waar hebben we dat nog gehoord en gezien? Zich niet houden aan het overeengekomen deficit van 0,8 procent van de nationale begroting. Dit integendeel willen laten oplopen tot wel 2,4 procent? De Italiaanse rente is al fors gestegen.

Er moet iets gebeuren

Tja, maar als Italië niet voor eeuwig de slechtste leerling van de Euro-klas wil blijven, moet er iéts gebeuren, en beslist iets drastisch. Tip: laat het leger de plaatselijke maffia grondig en voor eens en altijd elimineren. Want het is de verstrengeling van deze met de Italiaanse politiek die het land al twintig jaar en langer aan de grond houdt.

Helicopter versus kredietkaart

Het was een vorige voorzitter van de Amerikaanse Federal Reserve, Ben Bernanke, die de bijnaam Helicopter Ben kreeg. Vanwege gelinkt toen aan het idee – niet letterlijk te nemen – om geld uit helicopters te gooien. Om alzo de burger te doen spenderen en direct de economie een boost te geven. Het was niemand minder dan econoom Milton Friedman die dit ook letterlijk neerschreef:

“Let us suppose now that one day a helicopter flies over this community and drops an additional $1,000 in bills from the sky, which is, of course, hastily collected by members of the community. Let us suppose further that everyone is convinced that this is a unique event which will never be repeated.” (“The Optimum Quantity of Money” 1969).

De Italiaanse regering doét het ook, weer niet letterlijk, maar dan onder de vorm van een kredietkaart.

Gek of geniaal?

We twijfelen er niet aan dat het plan, indien het doorgaat in 2019, zeker vruchten zal afwerpen. Het bedrag is zo laag en wordt aan de meest behoeftigen gegeven, die het allemaal zullen (moeten, uit noodzaak) uitgeven. Het lijkt zo gek echter, zo ongewoon, zo not-done, nooit-gezien-nooit-gehoord, dat het misschien wel geniaal is, wie weet? Veel raarder, écht gek is trouwens de neo-liberale economische visie (nou ja) van eertijds Ronald Reagan, eind jaren ’70. Slaafs gekopieerd door onder andere Margaret Thatcher. Trickle-down economics dus, nog steeds in zwang en populairder dan ooit, in de VS vooral. Je geeft geld (maar dan ontzettend veel meer dan 780 euro) aan de rijken, in de vorm van belastingvoordelen meest. En veronderstelt (of hoopt, tevergeefs) dat die economische boost van de top naar beneden zal druppelen, zodat iedereen in de maatschappij er wel bij vaart. Niet dus!

Meer aan de armen?

Het is de stomste economische theorie die er maar bestaat. Want die rijken, die spenderen niet alles wat ze hebben, binnenkrijgen. (Hoe dacht u dat ze rijk zijn geworden trouwens?) Die hebben zoveel overvloed dat een groot deel van die bijkomende welvaart naar elders verhuist. Naar de Kaaimaneilanden bijvoorbeeld en de Bahama’s. Ontelbare miljarden slapend geld. Weg effect dus. Alles voor nop. Belastingbetaler betaalt toch. Neen, dan liever maar aan de armen gegeven. Kijken welk effect dàt zal hebben…

5 reacties

  1. Is deze kredietkaart dan hetzelfde idee als wat bij ons de Bijstandsuitkering is? Oh ja, laten de arme Italianen dan ook een nuttige tegenprestatie voor de samenleving doen in ruil voor hun kredietkaart, net als dat bij ons in de Bijstand verplicht is.

  2. De Italiaanse regering heeft anders een heleboel dingen waar ze vóór zijn:

    – voor het behoud van de Italiaanse cultuur
    – voor het behoud van veiligheid van hun burgers
    – voor het beperken van de macht van de bureaucraten in Brussel
    – voor de besteding van hun financiële middelen in eigen land, in plaats van die weg te sluizen naar een bodemloze put in Brussel.
    – voor het beperken van de mosliminvasie van hun land
    – voor de leefbaarheid van de samenleving
    – En misschien wel het belangrijkste: ze vertegenwoordigen hun eigen volk. Dat kun je van de meeste regeringen niet meer zeggen. Die draaien zelfs het referendum de nek om. Want het volk mag alleen betalen, geen mening hebben!

  3. Ik moet nog zien of die mooie belofte van die Maio bewaarheid wordt. Ik heb dat vaker gezien, die mooie beloftes van politici. We kunnen daarvoor dicht bij huis blijven door te wijzen op de uitspraak van Rutte, “duizend euro voor werkend Nederland.” Later trok hij zijn belofte in met deze woorden: “Laat ik daar volstrekt helder over zijn: ik zeg daar sorry voor.” Ik bedoel maar. Het zou in Italië dezelfde kant op kunnen gaan als hun begroting wordt afgekeurd door Juncker en cs. De financiële markten dwingen dat gewoon af door de euro onder druk te zetten en alles wat daarmee samenhangt. Obligaties keilen naar de diepte met een flink hogere rente op Italiaanse staatsleningen en lager op de Duitse en Nederlandse. De banken in Italië maar ook in Duitsland krijgen klappen. Dat zal niet lang kunnen duren en dan zal die Maio wel over stag gaan en inbinden met z’n begroting. Wat dat dan weer teweeg brengt bij de Italiaanse kiezers is de grote vraag. Of Italianen zich ook zo makkelijk laten inpakken als wij droogklootjes in ons polderlandje, dat vraag ik mij af. Een regeringscrisis met nieuwe verkiezingen zou zomaar het gevolg kunnen zijn bij die temperamentvolle Italianen. En het vervolg daarop durf ik niet te voorspellen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.