Kredietcrisis part 2 is een feit

10

Zoals wij vorige week al vaststelden in ”Banken vertrouwen elkaar niet meer, kredietcrisis part 2?” is het vertrouwen tussen banken nu daadwerkelijk zoek.  Geruchten dat grote Franse banken afgelopen week in toenemende mate last hadden van liquiditeitsproblemen deden steeds vaker de ronde. Dat dit stelselmatig ontkend werd door banken was logisch, maar dat er waarschijnlijk enige waarheid in zat ook. Anders valt de gecoördineerde actie van gisteren niet te verklaren. Het komt er kort gezegd op neer dat alle grote centrale banken in de wereld, dus de Federal Reserve, de Europese Centrale Bank (ECB), Bank of England (BoE), Swiss National Bank (SNB) en de Bank of Japan, er gezamenlijk voor zullen zorgen dat tot eind december alle banken over genoeg dollars zullen beschikken.

Deze actie kan alleen maar gerechtvaardigd worden indien dit echt noodzakelijk wordt geacht. De koersverliezen van grote Europese banken als BNP Paribas, Societe Generale, RBS en Barclays bewijzen wel degelijk dat de financiële markt twijfelde aan hun capaciteit of zij wel aan genoeg dollars konden komen en of dat ook het geval zou zijn in de toekomst. De koersreacties spraken voor zich. De koersen stegen tot wel 20%, om vervolgens op een lager niveau met toch een ruime plus te sluiten.

Dat deze actie centraal gecoördineerd moest worden kwam onder meer omdat de problemen de gehele bankensector besloegen. Om aan dollars te komen moest de Federal Reserve hun noodloket waar extra dollars konden worden aangeschaft door andere centrale banken weer openen. Omdat de problemen niet alleen in Europa, maar ook in Groot-Brittannië voorkwamen, moesten zowel de ECB als de BoE meedoen. Daarnaast was de bekendmaking van de Zwitserse bank UBS, dat het 2 miljard euro had verloren door een zogenaamde “Rogue trader”, een laatste steuntje in de rug voor de Zwitserse centrale bank om ook te participeren.


Door centrale banken onderling dollars uit te lenen zorgt men voor genoeg liquiditeit in de markt en zal de rust enigszins weer terugkeren op de financiële markten. Grote kans dat dit van korte duur zal zijn. Er wordt volgens verschillende bronnen al gesproken over een Europese TARP (Troubled Asset Relief Programm), die net als de Amerikaanse versie er voor zal zorgen dat grote Europese banken die in de problemen zitten geholpen worden door slechte bezittingen op te kopen. Dit moet de banken en hun balansen voor een langere periode lucht geven.

Vandaag zal in Polen, waar alle Europese ministers van Financiën aanwezig zijn, inclusief die van Amerika, dit plan besproken worden. Er zijn echter genoeg valkuilen waar dit plan op kan stuk lopen. Er zal namelijk in deze tijd van grote verdeeldheid tussen politici snel een manier gevonden moeten worden waarmee men slagvaardig kan zijn met minieme middelen die binnen de huidige regels kunnen functioneren. Men moet meer kunnen doen dan het huidige EFSF fonds die alleen staatsobligaties opkoopt van landen als Spanje in Italië. Wellicht valt in dit licht ook het vertrek van ECB topman Jurgen Stark te zien. Volgens bronnen  wilde hij niet verder interveniëren dan nu al het geval was en aangezien deze stap waarschijnlijk al enige tijd in de lucht hing, lijkt het meer dan logisch dat dit de druppel was die de emmer deed overlopen voor de Duitse centrale bankier.

Of het de politici de komende tijd lukt om de financiële markten te kalmeren is nog maar de vraag. Een ding lijkt echter zeker. Dat uitgerekend 3 jaar na het faillissement van de bekende investeringsbank Lehman Brothers alles weer bij het oude lijkt te zijn geeft aan dat we nog geen millimeter zijn opgeschoten sinds die tijd.

Ruben van der Gun

Over de auteur

Biflatie.nl publiceert artikelen over de crisis en de huidige (macro)-economische situatie. Ook nieuws over bitcoin & cryptocurrencies, de huizenmarkt, goud & grondstoffen, de machthebbers en het monetaire systeem. Twitter: @Biflatie