Ministers: Het gaat beter. Jullie moeten blij zijn!

50

Onze eerste dienaren, de ministers Dijsselbloem en Blok zijn verontwaardigd en boos op u, mij, alle anderen én in het bijzonder op de “Rabobankdeskundigen”. Wij en zij zijn te somber, willen het herstel niet zien terwijl alle signalen op mooi weer staan.

ministers boos

De Rabobank-deskundigen

U weet het vast nog wel. De afgelopen jaren zijn we vanuit de Rabobank voortdurend getrakteerd op de meest fantastische berichten wat de woningmarkt betrof. Als u een kaars opstak zagen de bankmedewerkers de zon schijnen. Als u bij een makelaar binnenliep om te klagen dat uw huis na vier jaar nog niet was verkocht zagen de bankorakels dat de markt aantrok. Achter elke wolk zat mooi weer en de Rabobank was een veilig baken in een woelige zee.

Mea culpa- Mea maxima culpa

Nu eind 2013 is “Dé Bank der banken” door de Libor-affaire, van haar voetstuk gevallen. Het zedige mannetje bleek toch een stiekeme billenknijper. Na meerdere mea en maxima culpa’s, (door mijn schuld, door mijn grote schuld) heeft men zich kennelijk voorgenomen om het leven te beteren en ook in berichtgeving en prognoses over de woningmarkt eerlijker te worden. Die eerlijkheid is bij onze ministers Dijsselbloem en Blok kennelijk in het verkeerde keelgat geschoten.

Dijsselbloem: “Ik was er echt zeer ongelukkig mee, omdat er van de Rabobankeconomen bij herhaling een somberheid uitgaat die niet gebaseerd is op feiten“, zei de minister in de senaat over de economische voorspellingen van de Rabobank voor volgend jaar. Minister Blok had al eerder in een BNR interview” vertwijfeld uitgeroepen ”Het lijkt wel of u het herstel niet wil zien. De bodem is bereikt. Zeker in de randstad stijgen de prijzen weer. Onderstaande video via Huizenmarkt-zeepbel.

[youtube id=”EwcTwPXWPtY” align=”center”]

Vertrouwen en een blauwe brief

Volgens onze ministers en politici draait alles om vertrouwen. Als we er maar weer van overtuigd zijn dat het oude systeem van voortdurende economische groei, zijn draai weer heeft gevonden dan komt het allemaal weer goed. Ondertussen blijft de staatsschuld nog wel elke dag stijgen. Gelukkig is daarvoor echter een probaat geneesmiddel gevonden namelijk de belastingduimschroef. Namens onze minister van Financiën mocht ik deze week een brief ontvangen over het onderwerp: Wijziging nihiltarief zeer zuinige auto. “Per 1 januari is voor personenauto’s met een lage CO2-uitstoot weer motorrijtuigenbelasting verschuldigd. De verschuldigde belasting wordt in maandelijkse termijnen automatisch geïncasseerd”. Hoogachtend….

Animeermeisje

Met bovenstaand voorbeeld wordt nog weer eens goed duidelijk dat onze staat voortdurend als animeermeisje optreedt. Alles draait om het in stand houden van het economische systeem. Zorg dat de vissen met lekkers in het net worden gelokt. Eenmaal aan de haak geslagen moeten zij betalen voor champagne terwijl er belletjeslimonade wordt geschonken. Deze manier van doen gaat zeker niet voor meer vertrouwen zorgen. De staat is een monster geworden met een onlesbare dorst naar meer.

Formules, technieken en het leven

Wie met economie te maken krijgt komt in een wereld van formules en vergelijkingen terecht, daarmee de indruk verkrijgend dat het om voorspelbare grootheden en relaties gaat. Zo is het ook als je met doktoren en ziekenhuizen te maken krijgt. Meten is weten, controleren, vergelijken, afspraak na afspraak. De maakbare wereld. Dat deze wereld flinterdun is bleek deze week nog weer eens. Op bezoek bij een kennis, een man, weduwnaar. Het grote vergeten slaat toe en andere kwalen. Incontinentie. Medicijnen kreeg hij nu op rollen aangeleverd. Hij stond op een wachtlijst voor begeleid wonen in een groep. Alles wat voor hem als waardevol gold was aan het verdwijnen. Het systeem kon hem echter niet loslaten. Van de gemeente kreeg hij ingewikkelde brieven. In het ziekenhuis wilde men dat hij telkens weer terug zou komen om de bloeddruk en de zuurstofopname te meten. Bloed af te nemen. Een halve dag reizen en wachten voor vijf minuten onderzoek. Hij was boos geworden had gezegd daar geen zin meer in te hebben. Onbegrip. Meten was immers weten.

Het mens zijn

Hoeveel we ook verzameld hebben, wat we ook geweest zijn in beroep, als vader, moeder, familielid, als persoon midden in de maatschappij. Op een bepaald moment blijkt dat alles te verdwijnen als in een droom, compleet onbelangrijk te worden. Economische groei is en wordt iets van een compleet andere wereld. Wat dan blijft is de vraag naar nabijheid, een luisterend oor, een warme hand. Steun om angst, onzekerheid en schaamte te verwerken. Al wat als zogenaamd bezit is opgebouwd wordt transparant en verdwijnt. Wat blijft is het natuurlijke, het mens zijn.

Over de auteur

Biflatie.nl publiceert artikelen over de crisis en de huidige (macro)-economische situatie. Ook nieuws over bitcoin & cryptocurrencies, de huizenmarkt, goud & grondstoffen, de machthebbers en het monetaire systeem. Twitter: @Biflatie