Moeten langdurig werklozen iets terugdoen voor de samenleving?

17

workDe EU telt momenteel ongeveer 27 miljoen werklozen waarvan 6 miljoen jongeren.  ’t Is een gans leger, een land op zichzelf geworden.  Her en der wordt de discussie gevoerd: zoveel werklozen, zoveel werkzoekenden maar er is geen werk…of toch? Moeten we hen misschien vragen iets terug te doen voor de maatschappij, in ruil voor de werkloosheidsvergoeding die ze toch elke maand ontvangen?

Gunst of recht?

Eerst het volgende: is die werkloosheidsvergoeding een gunst of een recht? Een uitkeringsgerechtigde is in de praktijk wel iemand die recht heeft op een uitkering.  Dit kadert in de sociale zekerheid die geregeld wordt door de overheid.  Je kunt zeggen dat het een verworven recht is.  Vooral vakbonden, die de rechten van de werknemer behartigen, zouden achterover vallen…en dan meteen weer razend recht kruipen, als je aan dit verworven recht zou gaan tornen.

De plichten

Een werkloze die een uitkering ontvangt heeft officieel reeds een aantal plichten zoals de juiste informatie doorgeven, melden dat je terug werk gevonden hebt, actief naar werk zoeken en passend werk accepteren.  Vanuit het standpunt van de werkloze dus al heel wat.  Bekijken we het nu echter vanuit de samenleving…

Werkloos is crisistijd

Vraag het de willekeurige man en vrouw in de straat die zelf niét werkloos is (!), dan zul je waarschijnlijk te horen krijgen : zét ze dan aan het werk! Wie werken wil vindt altijd werk! Wij moeten daar wel voor betalen hé! Tot het moment dat…die willekeurige persoon zèlf werkloos wordt.  Dan hoor je een heel ander verhaal.  Voor ook u zich tot populistische praat laat verleiden, overweeg dan vooral het volgende…

Werklozen die werkenden verdringen!

ZEMBLA zond op Nederland 2 een bijzonder programma uit : “Werkloos in crisistijd“.  “De gemeenten Schagen, Den Helder en Hollands Kroon die werklozen met behoud van uitkering inzetten bij het taxivervoer van leerlingen, verdringen werkenden van bestaande banen”.  Die zit! Gemeenten nemen steeds vaker in hun aanbestedingen op dat een deel van het werk verricht moet worden door langdurig werklozen.  “Social return” heet dit met een mooie uitdrukking.  “Maar in het geval van de gemeente Schagen kunnen daardoor niet alle taxichauffeurs terugkeren bij de firma die de aanbesteding van het leerlingenvervoer heeft gewonnen”.

Dubieus terugverdieneffect

“De gemeente Sittard-Geleen heeft ook een beleid dat probeert om langdurig werklozen aan het werk te krijgen. Werklozen kunnen met behoud van uitkering aan de slag op het nieuwe distributiecentrum van PostNL. Na drie maanden kunnen ze een tijdelijk contract krijgen van maximaal 9 maanden. Daarna stopt het en moeten de werklozen weer op eigen kracht verder. Wethouder Van Rijswijk ziet het werken met behoud van uitkering als een opstap. ‘Het is een investering die mensen moeten doen. En dat is prima,’ vindt de wethouder.  Raadslid Marleen van Rijsbergen van de SP is kritisch op het project. ‘Ik denk dat we 50-60 mensen gewoon heel  blij hadden kunnen maken met een baan, en daardoor een toekomst met vast inkomen, een vaste baan. Dat is heel belangrijk in deze tijd,’ vindt Van Rijsbergen. Bovendien betaalt PostNL de gemeente een minimumloon voor de werklozen die ingezet worden. Maar de gemeente hoeft de eerste drie maanden alleen maar een uitkering uit te betalen. De gemeente Sittard-Geleen verdient op deze manier geld terug dat ze normaal aan uitkeringen kwijt zou zijn”.

Het is dus zomaar geen zwart-wit probleem.  Zet werklozen aan het werk…maar dan bezetten ze voor minder geld de banen van werkenden…