Naar een rechtvaardige wereldeconomie

10

-Ingezonden artikel- In de natuur komt ongebreidelde groei niet voor, behalve bij kanker. Alle organismen kennen een periode van groei, die stopt zodra de volwassenheid is bereikt. Toch zijn alle huidige regeringen gericht op ongebreidelde economische groei, in de overtuiging dat daarmee de armoede in de wereld kan worden opgeheven. Nergens in de Universele Verklaring van Rechten van de Mens wordt echter vermeld, dat ieder mens recht heeft op economische groei. Wel staat er dat ieder mens recht heeft op voedsel, kleding, zorg en een fatsoenlijk onderdak. Waarom is geen enkele regering met deze vorm van globalisering bezig?

Economische groei
De huidige gerichtheid op economisch groei is uiteindelijk fataal voor de maatschappelijke stabiliteit. Door het voortdurend dreigen met banenverlies, wordt iedereen momenteel gedwongen zoveel mogelijk te consumeren en tot zijn 67e jaar te werken, louter en alleen om ten koste van de armen elders in de wereld, de eigen nationale overvloed nog overvloediger te maken. Er is maar één probleem, waar de regeringen van de rijke landen mee bezig zijn. In de overtuiging dat als het regent voor de bazen, het druppelt voor de knechten, moeten banken en grote bedrijven rijker worden dan ze al zijn. Alle heil moet komen van het ondernemerschap en de financiële markten.

De armoede in de wereld

Terwijl de ecologische voetafdruk van de rijke landen daardoor met het jaar stijgt, daalt die van de arme landen.  De overheid doet er alles aan om banken en bedrijven rijker te laten worden, terwijl er op onze wereld een miljard mensen honger hebben en er elke week één miljoen mensen naar de stad trekken die zich moeten vestigen in onhygiënische, onveilige, mensonwaardige krottenwijken, waar er momenteel al een miljard wonen. Allemaal mensen die voor een beter leven naar de rijke landen willen emigreren, waardoor de rijke landen een immigratieprobleem hebben. De op economische groei gebaseerde globalisering van de rijke landen blijkt een vorm van kolonialisme. Alle fatale lange-termijn gevolgen van de zelf opgelegde dwang economisch te groeien, worden door onze regering genegeerd, nog het meest door partijen, die het woord “vrijheid” hoog in het vaandel dragen. Door de huidige productie- en consumptiedwang veroorzaken onze rijke overheden zelf de grote problemen, waar de mensheid momenteel en in de toekomst mee te maken heeft, waarvan de eurocrisis er slechts één is.

Gevolgen huidige onrechtvaardige schuldeneconomie

Roofbouw natuur, afname landbouwgrond door verstedelijking en biobrandstoffen, aantasting eco-systemen, ontbossing, uitsterven plant- en diersoorten, afhankelijkheid van olie/gas, uitputting grondstoffen, toenemende verkeers-ongevallen, -stank en -lawaai, fileleed, gebrek aan ontmoetingsplaatsen op straat, spelen van kinderen op straat onmogelijk, het verloren gevoel tot een gemeenschap te behoren, klimaatverandering, zeespiegelstijging, lucht- , grond- en watervervuiling, overbevolking, honger, verhoogde vleesconsumptie, ziektes, obesitas, armoede, energietekort, banken- en schuldencrises, toenemende werkeloosheid, afhankelijkheid van banen en succes, criminaliteit als gevolg van hebzucht, verrommeling van het platteland, verloedering van de kwalitatief goede historische binnensteden, geweld door competitiedrang.

Kernproductie en geluk

Geluk neemt niet meer toe, als de materiële basisbehoeften zijn bevredigd. Het gaat dan conform de rechten van de mens om voldoende voedsel, goede kleding, gepaste medische zorg en een fatsoenlijke woning voor iedereen. Als de rijke landen zich niet langer meer zouden bekommeren om hun economische groei, maar zich uitsluitend zouden richten op de kernproductie van deze vier zaken, zou bij gelijke verdeling onder haar inwoners de absolute armoede in de wereld zijn opgeheven. Om deze kernproductie te garanderen, kunnen ze ofwel na de leerplicht een 5 tot 10 jarige werkplicht invoeren, ofwel deze financieren vanuit belastinggelden, ofwel een combinatie daarvan. In overeenstemming met de economische theorie van Keynes wordt de voornaamste opdracht van de overheid dan het steeds kwalitatiever maken en uitbreiden van dit kernpakket, dat i.v.m. de duurzaamheid zoveel mogelijk lokaal (zonder transport) moet worden geproduceerd. Deze kernproductie is tevens het sociale vangnet. Er zijn geen verzekeringen of fondsen meer nodig voor een pensioen, werkeloosheid of arbeidsongeschiktheid, omdat absolute armoede onmogelijk is geworden.

Pretproductie en succes

Naast de kernproductie via staatsbemoeienis, is het eenieder vrij te produceren en te consumeren, wat hij of zij wil. Zolang deze productie geen schade veroorzaakt, bemoeit de staat zich hier niet  mee. Omdat veel mensen hun eigenwaarde en trots halen uit de constatering, dat ze “beter” zijn dan de ander, moet het nastreven van succes mogelijk blijven. Deze succes-afhankelijkheid impliceert wel dat we geconfronteerd zullen blijven met gelukten en mislukten als gevolg van competitie, maar  niet langer tussen rijken en armen. In tegenstelling tot de huidige situatie kan  niemand meer door de overheid tot overbodige en schadelijke productie en consumptie worden gedwongen door te dreigen met geldgebrek, schuldaflossing, inhouding uitkeringen en werkeloosheid.

De arbeidsplicht tot 67 jaar vervalt, er is geen afhankelijkheid meer van banen. Reclame en innovaties worden niet meer gesubsidieerd of fiscaal bevoordeeld, omdat dit soort ondernemen niet langer een zaak is van de overheid. Eenieder is vrij om te doen wat hij leuk vindt en vraagt daarvoor, wat hem goeddunkt. De door de gewone man gekozen overheid loopt niet langer aan de leiband van banken en grote bedrijven, maar is uitsluitend gericht op het oplossen van de armoede in de wereld. Zonder de gerichtheid op economische groei draait de pretproductie precies hetzelfde als nu. Het is echter niet belangrijk meer, dat we groeien of niet groeien. Op de inkomens uit deze productie wordt gewoon dezelfde belasting geheven, waarmee de andere taken van de overheid, zoals onderwijs, veiligheid, rechtspraak en defensie kunnen worden bekostigd.    

Steden van de toekomst
De lokale productie van het kernpakket is het makkelijkst te realiseren in steden, die de kenmerken hebben van piramidesteden of – dorpen (www.piramidestad.nl). Dit zijn zelfredzame, kleinschalige compacte steden met stadslandbouw, die geen fossiele brandstoffen meer gebruiken en waarin wonen, winkelen, werken en ontspannen op loop- of fietsafstand plaatsvinden. Aad Breed

Over de auteur

Biflatie.nl publiceert artikelen over de crisis en de huidige (macro)-economische situatie. Ook nieuws over bitcoin & cryptocurrencies, de huizenmarkt, goud & grondstoffen, de machthebbers en het monetaire systeem. Twitter: @Biflatie