NL overheid: Dorst naar meer geld onlesbaar

35

In deze tijd van crises komt de zogenaamde sociale- en welvaartstaat, ons Nederlanders, duur te staan. Omdat het wel gemakkelijk was, hebben we het goed gevonden dat een heel groot deel van onze individuele verantwoordelijkheid en risico’s door staatsbemoeienis werd afgedekt. Honderdduizenden drempels, miljoenen verkeersborden, de gezondheids- gehandicapten- en ouderenzorg, gesubsidieerd bouwen en wonen, een oneindig aantal wetten, regels en uitzonderingen daarop. Het kon niet op.

Toen de overheid wel heel erg bleef groeien werd bedacht dat privatisering en marktwerking ons allen echt goed zouden doen. Dat er zo veel efficiënter gewerkt werd. De energievoorziening, stroomnetbeheer, railnetbeheer, het onderwijs, ziekenhuizen, zorgverzekeraars, zorgverleners, het CBR, Justitiële Incasso en nog zo heel veel meer diensten werden geprivatiseerd. Gemeentelijke bouwverenigingen, ooit opgericht ten behoeve van de sociale woningbouw, groeiden uit tot Wooncorporaties gericht op grootschalige projectontwikkeling en speculatie.

Al die privatisering en zogenaamde marktgerichtheid had een aantal elementen gemeen. Er ontstonden prachtige baantjes en bijbaantjes voor politici, oud politici, ex vakbondsbestuurders en aanverwante geesten. De salarissen en beloningen vlogen omhoog. Lobbywerk werd steeds belangrijker en het geheel werd zo complex dat de overheid er geen enkele invloed meer op had. Hebben we niet ontelbare keren moeten horen dat het absoluut niet ging zoals bedoeld was maar dat de overheid er feitelijk niets meer aan kon doen, de macht uit handen had gegeven?

Uit de bocht gevlogen

Nu, bijna begin 2013, wordt duidelijk dat Nederland en daarmee alle Nederlanders, door langdurig te denken dat het toch wel iets bijzonders was, heel anders dan Griekenland, Portugal, Spanje, Italië en noem verder maar op, nu de rekening krijgt gepresenteerd voor deze arrogantie. De geldhonger van onze huidige regering is groot. Naarstig is men op zoek naar meer inkomsten, geen middel wordt buiten beschouwing gelaten. Loonbelasting, inkomstenbelasting, erfbelasting, assurantiebelasting, verhuurdersbelasting, wegenbelasting, spaardersbelasting assurantiebelasting, overdrachtsbelasting , premies volksverzekeringen, btw, bpm, accijnzen, ozb, assurantiebelasting, toeslagen op alle vormen van energieverbruik, steeds meer eigen bijdragen en eigen risico’s en zo voort. Van al die belastingen en bijdragen wordt de knop, die moet zorgen voor meer inkomsten, voortdurend aangedraaid. Openlijk en in’t geniep.

Vicieuze Cirkel

Net zo als wij bij Griekenland vooraf weten dat elke zogenaamde hulpstap een volgende met zich meebrengt is het ook met het grote graaien naar meer staatsinkomsten. Wij burgers houden steeds minder vrij besteedbaar inkomen over en lopen grotere en grote risico’s. De zorgkosten worden elke dag hoger. De stap van werkloosheid naar bijstand, wordt akelig klein. Dat leidt er toe dat we minder kunnen en willen besteden en dus ook tot minder inkomsten voor de overheid. De staatsuitgaven voor ww en bijstand stijgen in een sneltreinvaart. Dus minder inkomsten en meer uitgaven. Oplossing? Meer belastingen en/of meer bezuinigen, wat indirect vaak ook weer neerkomt op een lastenverhoging voor veel burgers.

Oplossingen?

Als je van bovenaf naar Nederland kijkt dan is de oplossingsrichting simpel en volgens mij onontkoombaar. Wij Nederlanders zullen het weer grotendeels zelf moeten gaan doen. Eigen verantwoording en daarmee ook risico’s dragen. Weg van het puur individuele, op naar samenwerken in familie- of andere verbanden en zorgen voor onze medemensen die het veel minder hebben. Ons hele doen en laten, het begrippenkader rond, welvaart en welzijn, oud, jong, leuk, tevreden, genoeg,  comfort, gezondheid, wonen en werken vraagt om herziening. Een enorme opgave die heel veel van ons gaat vragen. Het zal pijn doen maar ons ook weer meer bewust gaan maken voor wat leven inhoudt.

duitse vrouwen

Het zal pijn doen: Uit een rapportage op Arte. Drie vrouwen uit Duitsland en Frankrijk, die er met hun kinderen alleen voor staan, geen echt werk kunnen vinden. Kijk naar hun gezichten en lees er in gedachten uit wat uw hart in één blik voelt.  

En de staat?

Terug naar de kerntaken en een beperkt aantal basiswetten, naar een minimale overheidsorganisatie en relatief lage belastingen. Een gezondheidzorg zonder enorm dure gebouwen, dikke salarissen, ontelbare managers. Onderwijs terug naar het domein van de leraren. Op naar boeren die voedsel produceren op basis van een boerderij. Weg met de grootschaligheid. Op naar balans en evenwicht, naar kwaliteit in plaats van kwantiteit,  naar een situatie waarbij je aan het eind van je leven kunt zeggen. Het is van het begin tot het einde goed geweest.

Over de auteur

Biflatie.nl publiceert artikelen over de crisis en de huidige (macro)-economische situatie. Ook nieuws over bitcoin & cryptocurrencies, de huizenmarkt, goud & grondstoffen, de machthebbers en het monetaire systeem. Twitter: @Biflatie