Over eurobonds en onbetrouwbare politici

35

Als er één punt van ergernis is bij ons burgers dan is dat wel het gevoel voortdurend gemanipuleerd te worden door politici, eurocommissarissen en de centrale bankiers als het om Europese zaken gaat. Bijna niemand van hen is nog in staat of bereid om gewoon eerlijk en normaal te communiceren. Wat de ene morgen nee is kan in de middag al een volkomen ja zijn. Nooit, kan zo veranderen in, niet meer onbespreekbaar, mogelijk, een grote kans, of bij nader inzien gaan we toch akkoord.

Een voorbeeld: De Eurobonds

Eerst even enige uitleg. Regeringen hebben geld nodig om uit te geven. Enerzijds komt dit binnen via belastingen, heffingen of andere kanalen. In veel gevallen lopen de inkomsten echter niet gelijk op met de uitgaven. Dan moet er geld worden geleend via het systeem van staatsobligaties (Engels: Bonds). De rente die een staat moet betalen hangt af van de mate van betrouwbaarheid die, door de geldverstrekkers, aan het land wordt toegekend. Er wordt een hoge rente gevraagd als het risico op het niet of niet tijdig betalen van rente en aflossing, hoog wordt ingeschat en omgekeerd. Nederland en Duitsland worden momenteel als betrouwbaar aangemerkt en betalen daardoor een lage tot een heel lage rente.

Met betrekking tot bijvoorbeeld landen als Spanje, Italië en ook Frankrijk worden de risico’s op dit moment behoorlijk hoog ingeschat. De te betalen rente is dan ook flink omhooggegaan. Wat je aan rente moet betalen kun je niet meer op een andere wijze uitgeven, dus de betreffende regeringen zijn, zacht uitgedrukt, niet blij.

Eurobonds als list

Het zou Europa niet zijn als er geen list zou zijn bedacht namelijk Euro-bonds. Bij de Eurobonds staat er niet langer één land garant, maar alle landen samen. De risico’s van zwakke en sterke landen worden bij elkaar opgeteld. Nederland en Duitsland, zouden flink meer aan rente moeten gaan betalen, Spanje, Italië en Frankrijk duidelijk minder. Een voortdurende subsidie dus van de landen die het goed doen aan de anderen. Terug naar het eigenlijke onderwerp namelijk de gevoelde onbetrouwbaarheid van politici, Eurocommissarissen en de bankiers.

De mening van Nederland

Eurobonds zijn een hot item. De landen die er nu slecht voorstaan willen ze natuurlijk het liefst vandaag nog invoeren. Wij Nederlandse burgers zouden waarschijnlijk in grote getale roepen. Hé stop eens even, daar zitten we niet op te wachten. In het verlengde daarvan gaan we er ook van uit dat onze regering niet gek is en hard Nee roept. Laten we eens kijken.

  1. Op 21 mei was premier Rutte duidelijk en concreet. Hij gaf aan pertinent tegen Eurobonds te zijn en dreigde gebruik te maken van het Vetorecht om de invoering ervan tegen te houden;
  2. Op 22 mei gaf minister De Jager al een heel andere uitleg. Nee Eurobonds, zeker nu niet. Maar op héél lange termijn als alles goed geregeld was en alle landen in balans, dan zou het toch wel een goed instrument kunnen zijn;
  3. Op 4 juni komt staatssecretaris Knapen met een heel ander verhaal. Eurobonds zijn nu niet langer meer taboe. Ze zijn “hot” (mijn vertaling). Hij staat er positief tegen over. Weliswaar moet eerst de crisis opgelost zijn maar…

Drie kabinetsleden die in een week tijd met steeds nieuwe meningen en een andere uitleg komen. We zien daarbij dat Euro-staatsobligaties in werkelijkheid elke dag concreter worden. Zo gaat het steeds als het om Europa gaat. Wat er in werkelijkheid gebeurt heeft niets te maken met wat er verteld, gecommuniceerd, wordt. Net nog heb ik kunnen lezen dat Rutte geen discussie wil voeren over een Masterplan. Wedden dat Van Rompuy en consorten elke dag de vislijn wat verder binnenhalen en dat we van vele politici binnenkort weer heel andere verhalen krijgen te horen.

Een ding is duidelijk: “Europa” slaagt er momenteel niet in om bij veel burgers warme gevoelens vrij te maken. Het riekt telkens weer naar manipulatie, dreiging en het voor voldongen feiten stellen. “Het kon niet anders”. Wij burgers zijn zo de speelbal van Duitsland, Frankrijk, de EU-bonzen en onze eigen politici. Dat kan toch niet de bedoeling zijn. Ons blijft maar één ding en dat is het aan de bel blijven trekken.

Ben H.J. Bennink