Rien ne va plus: Niets is nog wat het was

51

Als ik in het nu over de straat loop, die 55 jaar geleden naar de lagere school leidde, dan is niets meer zoals het was. De smid, waar soms een paard aan een oog in de muur stond vastgebonden om beslagen te worden, de kruidenier, meubelzaak, de schoenmaker en slager, het klooster met de nonnen. Al dit is, verdwenen, verschoven in de tijd. De volwassenen van toen alleen nog herinneringen of zelfs dat niet meer. Rien ne va plus, er is geen inzet meer mogelijk, het spel is gespeeld. Vijfenvijftig jaar. Voorbij voor je het weet. Achteraf gezien ben je wijzer geworden. Weet je waar je je druk hebt gemaakt om niets en waar dat wat nu echt belangrijk lijkt achteloos werd weggeschoven.

Rien ne va plus

Worstelingen en ontwikkelingen in het nu

Op de winkelruimte van het Globe reisbureau hangt een klein briefje. “Vanaf 1 november gesloten”. De ZZPers, die kunststof kozijnen plaatsen, hebben het reuze druk. Nogal wat mensen investeren in cocooning. Dubbel glas en rolluiken, mogelijk een kleine aanbouw, om een eigen, goed geïsoleerd en veilig, wereldje te creëren. Hun motto is: “Blijf zitten waar je zit”. De inflatie zakt en, wat de ECB veel erger vindt, de deflatie lijkt te groeien als kool. De consument en ondernemers houden de hand op de knip en zijn heel selectief wat betreft diensten en dingen waar ze wel geld aan uit willen geven. Door deflatie komt de winstgevendheid van transacties nog meer onder druk te staan, terwijl de kosten, zeker als deze overheid gerelateerd zijn steeds maar blijven stijgen.

Ontwikkelingen in Europa

Het lijkt zo stil, maar de schijn bedriegt. De bankenunie gaat er voor zorgen dat alle schulden op een hoop worden gegooid, dat er één gemeenschappelijke markt komt voor Europese geldleningen en schulden. Dat Noord gaat betalen voor Zuid. De verschillen zijn groter dan ooit. Italië, Spanje, Frankrijk en nog wat andere landen hebben alle gereedschappen in huis om de rest te chanteren. De politieke moed en visie om halt, stop, tot hier en niet verder te roepen, ontbreekt bij de Noordelijke politici. Onzekere tijden.

Het is van mij, ons, en dus niet van jullie

De buurman is net op vakantie geweest in Roemenië, een mooi land met veel super arme mensen, die maar al te graag richting Duitsland en Nederland vertrekken. Zo is het ook met de Albanezen en Noord-Afrikanen, die in een soort oneindige stroom, richting Italië of elders varen, hun leven wagend, op naar het paradijs. Wij roepen natuurlijk dat dit niet kan en mag. Illegaal in ons land zijn moet zelfs strafbaar worden. Ook duizend wetten zullen dit probleem niet oplossen dat is zeker. Wie niets te verliezen heeft, is tot in elke cel gemotiveerd, om naar het betere te zoeken. Net zoals onze voorouders dat ooit deden. Toen nog zonder internet, smartphones, gps, containers en snelle boten.

De wereld als één geheel

In de westerse wereld houden we van reductionisme, de opvatting dat complexe fenomenen of objecten steeds herleid kunnen worden tot meer fundamentele entiteiten. Een bankenunie om Europa te redden, een illegalen-strafbaarstelling om het vluchtelingenprobleem op te lossen. Een paracetamolletje voor de spanningshoofdpijn. In werkelijkheid hangt echter alles met alles samen. De huidige informatiestromen zorgen er, in tegenstelling met vroeger, voor dat van alles en nog wat binnen minuten over de hele wereld kan worden verspreid. De stroomversnellingen die dit, qua ontwikkelingen, met zich meebrengt zorgen voor ongekende uitdagingen.

We staan voor enorme uitdagingen. Voor holisme, of wel het als één geheel zien van onze wereld en het universum. Doorgaan op de huidige weg gaat voor de westerse wereld zeker leiden tot een Rien ne va plus, het spel is gespeeld. Dan geldt alleen nog het recht van de sterkste.

Over de auteur

Biflatie.nl publiceert artikelen over de crisis en de huidige (macro)-economische situatie. Ook nieuws over bitcoin & cryptocurrencies, de huizenmarkt, goud & grondstoffen, de machthebbers en het monetaire systeem. Twitter: @Biflatie