Somberheid zonder lichtpuntjes?

21

Wie de artikelen op Biflatie volgt die zal zeker opgemerkt hebben dat deze nog vaker dan voorheen worden gekenmerkt door een sfeer van droefheid, treurnis, wanhoop, onbegrip, woede en boosheid dat we het met zijn allen zo ver hebben laten komen. Harold spreekt van een moreel failliet zijn van Nederland. Teun vindt dat ze in Den Haag helemaal de weg kwijt zijn en ook ik heb mij zeker niet onbetuigd gelaten in diverse artikelen. Nogal wat reageerders gingen nog veel verder in hun mening. Oorlog, volledige afbraak, vernietiging van het oude zouden nodig zijn voordat er weer van opbouw sprake zou kunnen zijn.

candle

De paradox van vele lichtpuntjes en de actieloosheid

We zouden het heel graag weten. Staan we er echt zo slecht voor of is het alleen doemdenken dat ons moedeloos maakt? Kunnen we Den Haag de schuld geven en van daar uit oplossingen verwachten, of moet Europa ons het licht brengen? Persoonlijk ben ik van mening dat we er echt slecht voor staan, slechter dan velen denken. Tegelijkertijd schitteren er echter enorme aantallen lichtpuntjes. De schrijvers alsmede de reageerders op Biflatie zijn meer dan geïnspireerd en hebben talloze ideeën naar voren gebracht. Wereldwijd zijn er technisch gezien vele ontwikkelingen die ons vooruit zouden kunnen helpen. Alles bij elkaar is er een grote groep mensen die ideeën heeft maar die komt door de paradox van de actieloosheid niet in beweging.

De paradox

Een paradox is een ogenschijnlijk tegenstrijdige situatie, die lijkt in te gaan tegen ons gevoel voor logica, onze verwachting of onze intuïtief. Velen van ons voelen en weten dat het compleet anders zal moeten om een faillissement of ondergang van onze huidige samenleving te voorkomen. Tegelijkertijd zijn we echter niet bereid om daarvoor de barricaden op te gaan, de mouwen op te stropen en zelf samen met anderen aan de slag te gaan. We zien het als te complex, als een spel waarin de machtigen en rijken toch zullen winnen en wijzen liever naar politici en bestuurders om het voor en namens ons te doen, terwijl we feitelijk wel weten en vooral intuïtief voelen dat het zo niet gaat lukken. We willen leven, streven naar het beste voor onze kinderen, de naasten en anderen en toch is het als of we last hebben van een zware druk die ons onbeweeglijk maakt. Ik heb het de paradox van de actieloosheid genoemd.

Transitie: Dwarsdenkers, kantelaars en friskijkers

Tegenlicht zond op 15 april als afsluiting van een prachtige serie over de crises af met een programma over verandering. Verandering in een zo grote mate dat die maar twee uitkomsten zal kennen namelijk ondergang of een complete metamorfose. Bestuurlijk gezien is men nu bezig met incrementeel beleid. Stapje voor stapje streven naar aanpassingen. Dit is nu net iets wat niet werkt en niet zal gaan werken. Wat was zal verdwijnen, langzaam of snel. Wat komt en zal ontstaan is aan ons zelf. Delen we één boormachine in een straat met twintig bewoners of kopen we er in totaal twintig. Werken we samen of ieder voor zich. Koopt ieder 2 kg aardappels of gaan we voor 50 kg samen, tegen uiteraard een veel lagere prijs per kg.

Ons leven is maar kort

Wie jong is ziet een eeuwig leven voor zich. Wie de leeftijd van zestig, zeventig of tachtig jaren heeft bereikt weet inmiddels beter. Terugkijkend is voor de meesten van ons het leven in een sneltreinvaart verlopen. Al het verzamelen van materiële zaken die we eeuwig dachten nodig te hebben blijkt het achternalopen van hersenspinsels te zijn geweest. Als we het eens opnieuw konden doen dan….

  1. Moeten we zelf samen met anderen in actie komen en samenwerken;
  2. Moeten we beseffen dat we geen hamsters zijn. Dat onze kinderen en kleinkinderen ook een leven in welzijn willen;
  3. Dan hebben we een overheid nodig die faciliteert en zorgt voor zo min mogelijk regels die onze creativiteit en innovatie beperken. Wie de afgelopen dagen de debatten in de 2e Kamer heeft gevolgd weet dat we daar nog lichtjaren ver van verwijderd zijn;

De handen en het licht van de kaarsen

De afbeelding aan het begin van dit artikel heeft niets met geloof te maken maar alles met spiritualiteit en bewustwording. Wie met gevouwen of ontvangende handen gaat zitten die kan niet anders dan stil worden. Het licht van de kaarsen laat ons voelen dat er veel meer is dan we zien. Weglopen voor het nog onbepaalde van de toekomst kan niet. We kunnen wel mee modelleren als schepper en creator óf als slachtoffer van al datgene wat vorm zal krijgen mét of zonder onze inbreng.

Over de auteur

Biflatie.nl publiceert artikelen over de crisis en de huidige (macro)-economische situatie. Ook nieuws over bitcoin & cryptocurrencies, de huizenmarkt, goud & grondstoffen, de machthebbers en het monetaire systeem. Twitter: @Biflatie