Van de ene naar de andere crisis

60

Af en toe is het nodig om te zien wat er zich achter onze dijken afspeelt. Wat gebeurt er binnen en over onze grenzen en welke invloed heeft dat op de samenleving in ons beschermde polderlandschap.

Migratiecrisis heeft 2 kanten

Een migratiecrisis kent 2 kanten. Negatieve en positieve. Als negatief wordt in het algemeen gezien de integratie van moslim-immigraten in de westerse samenleving en de verdringing op arbeidsmarkt en (huur)woningmarkt. Anderzijds wordt als positief gezien dat de enorme toestroom van migranten een verdere afname voorkomt van onze krimpende EU-(beroeps)bevolking. Hier wordt door de samenleving natuurlijk verschillend over gedacht. Onderzoekers voorspellen al lange tijd een afname van economische groei in de EU door de krimpende bevolking. Logisch natuurlijk. Hoe minder mensen, hoe minder consumptieve uitgaven, zoveel minder banen, zoveel minder welvaart, etc, etc. Uiteraard wordt door politici en (grote) werkgevers anders geredeneerd dan de machteloze burgers. Linkse politici zien meer kiezers voor de linkervleugel, indien de migrant op termijn in bezit is van een verblijfsvergunning. Werkgevers zien een groot aanbod van goedkope arbeidskrachten op de arbeidsmarkt; gunstig voor lagere loonkosten. Het klassieke verschil tussen de machtige multinationale werkgevers en de slaafse werknemers waarvan weinigen nog lid zijn van de vakbond. Kortom, voor- en nadelen voor de maatschappij. De vraag is echter hoe de samenleving hierover denkt als we een jaartje verder zijn en zien dat de werkloosheid onder autochtonen en allochtonen mogelijk flink oploopt.

Werkloosheid meer dan 10 procent?

De werkloosheid staat al heel lang op een onaanvaardbaar peil van zeker meer dan 10 procent. Jazeker, dat is meer dan het officiële cijfer wat het CBS en UWV rondstrooien. Vanaf januari 2015 worden werknemers met een baan van minder dan 12 uur per week ook geteld als werkzame personen. Dat betekent dat (studerende) jongeren met een bijbaantje en deeltijders/uitzendkrachten met weinig uren de omvang van de werkzame bevolking ineens met 956.000 personen vergroten waardoor het percentage werklozen met een uitkering lager wordt. Behalve deze verdoezelende maatregel kennen we nog de werklozen die niet geteld worden. Dat zijn de langdurig werklozen die uit de uitkering zijn geraakt en vaak een partner hebben met een inkomen of moeten interen op eigen vermogen alvorens voor een bijstandsuitkering in aanmerking te komen. Deze aantallen zijn niet bekend. Hoe dan ook, het werkelijk aantal mensen zonder werk, met of zonder uitkering, die werk en meer uren werk zoeken zullen ongetwijfeld ruim hoger zijn dan de huidige 6,8 procent zoals officieel wordt gepubliceerd. Voor mij een reden om aan te nemen dat onze economie nog geen hosanna is zoals door sommigen wordt beweerd.

Welvaartstaat op z’n retour

Al jarenlang zien we dat onze economie moet worden aangejaagd door de centrale banken. De overheden komen door de politieke verdeeldheid niet met oplossingen, dus kiest men de makkelijkste en gevaarlijkste weg, de geldverruimingspolitiek van de ECB. Door de krimpende bevolking ondervinden we allemaal aan den lijve dat onze sociale welvaartsstaat langzaam wordt afgebroken. Hier liggen meerdere oorzaken aan ten grondslag, zoals bijvoorbeeld de luiheid van de verwende bevolking van een welvaartsstaat op z’n retour. En hoe immens hebben we ons privaat en als staat in de schulden gestoken. Het is ons wel erg gemakkelijk gemaakt. De enorme ruif van uitkeringen en toeslagen waar een veel te groot deel van onze bevolking (niet altijd) noodgedwongen een beroep op moet doen. Een sociale welvaartsstaat over de top. Aan alle tijdperken van economische bloei en technologische vooruitgang komt eenmaal een einde. Meestal veroorzaakt doordat op gegeven moment door een langdurige stabiele periode van vrede en welvaart de van oorsprong luie mens achterover is gaan leunen. De verwende welvaartmaatschappij voorziet eigenlijk in alles wat ons hartje begeert.

Politieke onrust

Echter geeft de geopolitieke situatie van nu al aan dat we op het randje verkeren van grote bestuurlijke onrust in binnen- en buitenland. Een demografische transitie en de enorme immigrantenstroom zal een grote impact hebben op het huidige sociale leefklimaat. De maatschappelijk onrust steekt nu al de kop op. Je ziet de polarisatie tussen links en rechts nu dagelijks op onze media. De tegenstellingen tussen (extreem) links en (extreem) rechts i.v.m. de vluchtelingencrisis lopen steeds meer uit de hand door toenemend geweld. Tot nu toe vaak eenmansacties, maar onlangs is in Duitsland al een groep van 11 personen opgepakt. We zien de grimmige informatiebijeenkomsten van de diverse gemeenten waar men burgers wil informeren over de komst van opvangcentra. Bestuurders die worden weggehoond door een horde onruststokers, althans zo luiden vaak de verklaringen die de lokale bestuurders afleggen aan de pers.

Draagvlak voor immigranten wordt kleiner

Toch vertegenwoordigen de vaak luidruchtige aanwezigen die tegen een AZC zijn een groot deel van de bevolking die tegen de opvang zijn in hun nabije omgeving. Een aantal gemeenten is begonnen met het uitzetten van enquêtes binnen hun gemeentegrenzen met de bedoeling om die uitkomsten mee te nemen naar de vergadering waar een besluit moet worden genomen. Volgens een enquête van de Volkskrant in de maand augustus blijkt er nog weinig draagvlak te zijn. Slechts 24 procent van de Nederlandse bevolking is bereid om meer vluchtelingen toe te laten. Hoe we het ook wenden of keren, de tendens is dat de onrust in ons polderlandje flink aanwakkert door de constante beelden van enorme rijen vluchtelingen die de wegen, in een steeds smaller wordende corridor in de Balkanlanden op weg naar West-Europa, volledig verstoppen. De dagelijkse beelden op de TV komen flink aan en dat zal de verdeeldheid onder onze bevolking alleen versterken. De angst voor massa’s vreemdelingen vind je voornamelijk aan de onderkant van onze samenleving die worden geconfronteerd met de opname van veel vluchtelingen in hun directe woonomgeving. De bovenlaag van onze samenleving woont in het algemeen behoorlijk wat rianter en zullen weinig merken van de opvang in hun villaparken. Op deze manier worden niet alleen de sociale contrasten tussen heel rijk en (erg) arm vergroot maar ook nog eens de politieke tegenstellingen. Al deze verscherpte tegenstellingen leiden allemaal tot radicalisering en polarisatie binnen ons ooit zo vreedzame polderlandschap. We zien het elke avond op TV en internet.

Van de ene naar de andere crisis

Nu de economische crisis wat naar de achtergrond is gedrukt, maar als een soort van veenbrand nog zeker ondergronds aanwezig is, steekt inmiddels een nieuwe crisis de kop op. De immigrantencrisis. Overal waar je komt is deze nieuwe crisis het gesprek van de dag. Maar wel afhankelijk van de kringen waarin je vertoeft. Zoals ik eerder al opmerkte leeft deze vluchtelingencrisis heel sterk in de zogenaamde onderlaag. De inmiddels gedegradeerde middenklasse te samen met de onderlaag zijn nog niet uit de economische crisis, zoals vaak door onze media wordt voorgeschoteld op aangeven van beleidsmakers. Alleen de bovenlaag, de superrijken, de banken, multinationals en beleggers profiteren momenteel van het geldverruimingsbeleid van de ECB. Het geld wat onze super Mario Draaki uitstrooit boven de financiële markten wordt als een magneet aangetrokken door het grootkapitaal. De hardwerkende burgers en de uitkeringsgenieters worden er weinig beter van. Wij burgers moeten het doen met de nieuwe belastingplannen in januari 2016, waarvan straks duidelijk wordt wie daar beter van worden maar vooral ook wie er minder van worden. De zogenaamde hervormingsplannen van ons kabinet is gerommel in de marge en jaagt zeker de economie niet aan. De één krijgt wat meer en de ander wat minder. Waar Jan Modaal anno 2015 wel tegenaan loopt is de groeiende onrust aangaande het vluchtelingenprobleem. Daarbij geteld de financiële sores die veel huishoudens nog altijd ondervinden en dan zegt een eenvoudig sommetje dat 1 en 1 = 2. Het feit dat velen moeten leven in een (verborgen) armoede samen geteld met de angst van verdringing op de arbeids- en huurwoningmarkt door bijvoorbeeld Syrische immigranten met een redelijke (Engelstalige) ontwikkeling zorgt voor onvrede. Zolang de immigrantenstroom en het verdeel- en heersbeleid van de ECB aanhouden zal dat de opmaat zijn naar een sociale revolutie. Kijk goed om je heen en trek je eigen conclusie.

Piet Pineut

Over de auteur

Biflatie.nl publiceert artikelen over de crisis en de huidige (macro)-economische situatie. Ook nieuws over bitcoin & cryptocurrencies, de huizenmarkt, goud & grondstoffen, de machthebbers en het monetaire systeem. Twitter: @Biflatie