Zwemmen tot het niet meer kan ?

22

De meeste mensen hebben de neiging om zich in crisissituaties aan elkaar vast te klampen. Als drenkelingen in het water. Het vergt moed om los te durven laten, om zo je zelf misschien te redden en niet met de groep onder te gaan. Een soortgelijke situatie is er rond Europa ontstaan. Velen roepen, help help, houdt mij vast want ik kan niet zwemmen. Anderen roepen we moeten het samen doen! Laat de goeie zwemmers de zwakkeren boven water houden.

Het lastige is dat ze met zijn allen geen idee hebben van het hoe en wat. De zee is wild. Het is donker. Niemand weet of er een boot, een eiland of mogelijke zelfs het vaste land in de nabijheid is. Elkaar vasthouden en steunen kan op hele korte termijn misschien even helpen. Het kan echter ook al snel omslaan tot de ondergang van allen.

Marc Faber – Duitsland zwemmen!

Faber publicist van o.a. het Gloom, Boom and Doom Report en al lange tijd een veel gevraagde TV-gast is van mening dat Duitsland de afgelopen week uit de Eurozone had moeten stappen. Dat Angela Merkel, nu ze nog op krachten was, weg had moeten zwemmen van de Eurogroep, in de richting waarvan ze dacht dat die redding had kunnen brengen.

De zieke “banken”

Faber is van mening dat het geen zin heeft om bij ziekte alle zieken bij elkaar te zetten. De kans is groot dat ze elkaar nog zieker maken. De zieken zijn in dit geval uiteraard de banken. Afgelopen week in Spanje en gisteren in Groot Brittannië hebben we daarnaast nog eens kunnen horen en zien hoe erg het mis is met de heren- en misschien enkele bankdames. Meer dan dikke salarissen en vette bonussen zijn bij lange na niet genoeg. Simpele klanten worden opgelicht met dubieuze beleggingsproducten en collega bankiers en andere instanties zijn middels rentemanipulaties ook onderdeel van het grote Libor “Ik wil nog meer dan jij” grijpfestival geworden.

Pampers voor ieder?

We hebben kunnen zien dat de laatste Euro-top eindigde in een aantal gelukkige heren, die elkaar letterlijk en figuurlijk op de schouders klopten. Italië, Spanje en op de achtergrond Frankrijk waren voorlopig gered. Nu dit bereikt was zou ook al het andere volgen. Euro-bonds, een gezamenlijke schulden- en transferunie en pampers voor ieder die dat wilde zonder dat hij daarvoor met de billen bloot hoeft. Talloos zijn inmiddels de voorspellingen dat deze manier van doen geen uitweg zal bieden, dat er alleen maar een vastloper kan volgen.

Keuze Nederland

Met de verkiezingen in aantocht hebben van de Nederlandse politici niets zinnigs te verwachten. D66 en de PVDA roepen om nóg meer Europa. De PVV is tegen en de rest hangt er ergens tussenin. Eén ding hebben alle politici gemeen, namelijk dat wij burgers de lasten moeten dragen en alle gaten mogen vullen, uiteraard zonder mee te mogen praten.

Voor ons zou zo langzamerhand toch ook moeten gaan gelden dat genoeg, genoeg is. Dat we ons geld, als het toch moet worden opgebracht, willen steken in voor Nederland positieve zaken, bijvoorbeeld onderwijs, slimme productiemethoden, slim wonen in het geschikt maken van ons land voor de volgende generaties.

Het boek en de visie van Adjied Bakas “De staat van morgen” kan een goede aanzet zijn tot het ontwikkelen van de zo broodnodige visie en scenario’s, daarbij gebruik makend van al onze talenten voor het goede en niet om in de Eurozone van crisis naar crisis te snellen om zo drenkelingen nog even boven water te kunnen houden.