Censuur: Ieder land zijn eigen internet?

2

Rusland gaat het internet controleren, beheersen, censureren. Toch alles wat haar burgers ervan kunnen zien, lezen, horen en gebruiken. De wet hieromtrent is reeds gestemd en goedgekeurd op dinsdag 16 april 2019. Separatisme, nationalisme, populisme…de meeste termen die op ‘isme’ eindigen beloven niet veel goeds. Systemen, dogma’s, strenge leer… En systemen, beste lezers, verondersteld gekend, zijn meest ontworpen of ontstaan om mensen te beheersen. Waarom hebben bepaalde staten zoveel schrik van hun burgers?

Angst

Hierin gaat Rusland die andere grootmacht achterna, China. Ook daar wordt censuur toegepast. Internettoegang en gebruik zijn niet vrij, wordt gemonitord. Jawel, burgers zouden wel eens op ‘rare gedachten’ kunnen komen! Vernemen, met eigen ogen, dat er méér in de wereld is en bestaat? Dan wat hun heersers voorkauwen. Censuur, ONvrijheid van meningsuiting. Willen beheersen wat burgers doen en laten. Het is alles angst. Angst voor de massa. Angst dat die massa, ooit, op een mooie dag, genoeg heeft van haar heersers. Hoe naïef! Hoelang bestaat internet reeds? Denken de Russische machthebbers nu écht dat ze hiermee nog op tijd zijn?! De absolute koning van de censuur is natuurlijk de derder generatie Kim in NoordKorea. Die zijn (zijn!) land hermetisch van de buitenwereld afgezonderd houdt. En daar nog mee weg komt ook.

De gedachten zijn vrij?

Héél lang geleden toen we nog scholier waren, moesten we op school liedjes zingen. Eén titel is ons altijd bij gebleven. Toonvast zingen konden we niet echt, maar nadenken wel. Het liedje heette ‘De gedachten zijn vrij.’ Alleen wat we, ze denken, in Rusland, China et al. kan nog niet beknot worden. Hoewel ook daarover gediscussieerd kan worden. In The Age Of Fake News?

‘Meet new boss, same as old boss

Dat zijn gevleugelde woorden die we van Gerald Celente overnemen. Hij zal ons dat niet euvel dulden, wel integendeel waarschijnlijk. Zijn boodschap kan nooit wijd en zijd genoeg verspreid worden. Heeft die man een pén…?! Tja, woorden zijn gevaarlijk. Kunnen gevaarlijk zijn. Het hangt af van het soort, en wie ze uit. Van de tijdsgeest ook, hoewel grote literatuur de eeuwens des tands, des tijds overleeft. Maar om bij Rusland te blijven: wijlen Stalin (Joseph Vissarionovich, de Man van Staal) wist al dat woorden explosief en gevaarlijk kunnen zijn. Vandaar zijn ban op tal van boeken, dichtbundels en andersoortige geschriften. Vandaar zijn stalen greep op de media van toen: televisie, radio, kranten en tijdschriften. De Russische media anno 2019 wordt eveneens in zeker mate gecontroleerd door Poetin et al. Alleen dat verdomde, ongrijpbare, beslist besmettelijke internet nog. Daar moest dringend nog iets aan ‘gedaan’ worden. Dus zo geschiedde.

De onzichtbare Muur

Publishing “unreliable socially significant information” can lead to big fines.’ Rusland wil al het internetverkeer dat het land bereikt, via zogenaamde knooppunten doen leiden. Die alzo door de autoriteiten worden beheerd. Bedoeling is tevens om de afzenders te identificeren. Plus het land moet een eigen internetdomein krijgen dat blijft werken, ook al wordt het ooit afgesneden van het wereld internetverkeer. Een muur dus rond Rusland, zij het een onzichtbare. En dat is de duurzaamste soort ook! Véél effectiever dan sommigen die muren van stenen en mortel nastreven…

Over de auteur

Zet de dagelijkse economische en maatschappelijke onderwerpen uiteen.