ESM: het grote kwijlen naar…

13

ESM geldNaar mate de honger naar oplossingen (geld) groter is, begint bij steeds meer politici, het watertanden en daarmee het kwijlen, naar de toepassing van de ultieme mogelijkheden van het Europees Stabiliteitsechanisme (ESM) steeds grotere vormen aan te nemen. Zoals het er nu uitziet zullen er op redelijk korte termijn meer dan enorme geldbedragen nodig zijn om landen als Spanje, Italië en bijvoorbeeld ook Frankrijk te “redden”. Qua grootte praten we dan over bedragen tussen de 500- en vele duizenden miljarden euro’s.

De eurobonzen hebben gelukkig voor ons al oplossingsrichtingen bedacht in de vorm van fondsen en mechanismen. Klink toch mooi of niet?

Het Europees Stabiliteitsmechanisme -ESM- is de laatste dagen weer pregnant in het nieuws. Aanjager zijn vooral de Spaanse problemen. Vooral de zuidelijke landen willen dat er op korte termijn een oplossing komt en de eerder uitgezette afspraken en tijdlijnen blijken steeds meer een obstakel te worden om voldoende snel te kunnen reageren.

Dat het ESM nu al buiten recht en wet staat, bij wijze van spreken kan doden zonder strafvervolging van wie dan ook,  is niet genoeg. Het moet nog verder worden opgerekt tot een wapen van ongekend formaat. Om dat te bereiken zijn er slechts twee knoppen nodig:

  1. Met knop één wordt ingesteld dat het ESM ook praktisch als bankinstelling kan gaan fungeren (en daarmee geld kan lenen via de ECB);
  2. Met knop twee wordt de verhouding vastgelegd tussen gestort kapitaal en uit te lenen euro’s. Bijvoorbeeld van de gebruikelijke 15% naar 7% of minder.

Rekenvoorbeeld

Laten we voor het gemak maar eens even 5% aannemen. Als er bijvoorbeeld uit de diverse deelnemende landen samen 100 miljard (5%) in de kas wordt gestort, dan mag het ESM 20×100= 2000 miljard gebruiken voor de aankoop van staatsobligaties of het anderszins steunen van noodlijdende landen of banken. Geld dat via de ECB-computer met één druk op de knop te voorschijn wordt getoverd. Simpel of niet? Er zit echter wel een máár… aan en dat is dat alle staten, elk voor hun  aandeel, verantwoordelijk worden voor de terugbetaling van het héle geleende bedrag.

Een simpel mechanisme dus met enorme gevolgen en eigenlijk geen mogelijkheid voor de staten om halt te roepen omdat er altijd wel een “Het moet én het kan niet anders, om erger te voorkomen, aan vast zal hangen”.

Keuze uit twee kwaden

Europa en met name de eurozone is als een rijdende trein. Tussen de passagiers is er een hevige strijd. Sommigen willen de ruiten in slaan en uit de trein springen, andere vinden dat veel te gevaarlijk en willen blijven zitten, in de steeds sneller rijdende trein, in de hoop dat deze van zelf op een rustige wijze tot stilstand zal komen. De uitkomst van deze tweestrijd zullen we pas aan het eind weten. Zijn het de springers die uiteindelijk overleven of zijn het de zitten blijvers?

PS. Als er nóg sneller geld nodig is dan het via het ESM kan worden verkregen dan is men inmiddels bereid om zelfs het EFSF daarvoor te gaan “gebruiken” is uit de recente woorden van Mario Draghi op te maken. Draghi verzekerde ons wereldburgers dat het Europa van de zijnen met álle middelen zal worden gered. Niets is te gek en niets onmogelijk. Ik ben met alle lezers wel héél erg benieuwd hoe dit weer gaat uitpakken.

Over de auteur

Biflatie.nl publiceert artikelen over de crisis en de huidige (macro)-economische situatie. Ook nieuws over bitcoin & cryptocurrencies, de huizenmarkt, goud & grondstoffen, de machthebbers en het monetaire systeem. Twitter: @Biflatie