Heel Griekenland naar de intensive Care?

24

Griekenland. Het is als een plaatje uit een sprookje. Witte huizen, prachtige koepeltjes en een blauwe zee. Toch is dit land zwaar ziek. Worden ministers en parlementariërs steeds vaker naar het ziekenhuis afgevoerd. Hartklachten, beroertes of algehele uitputting. Daar waar het in goede tijden niet op kon. Ieder zijn eigen wereld creëerde, staan het land en zijn inwoners nu voor een onmogelijke opgave. Langdurig snijden in eigen vlees is het devies vanuit Europa. De schulden afbetalen én zorgen voor economische groei. Wie eerlijk is heeft al lang gezien dat het op de wijze waar het nu gaat niet anders dan tot een complete vastloper kan komen.

griekenland

Huizenmarkt: verkoop en verhuur

Een groot vliegwiel komt niet in één keer tot stilstand. Bij problemen proberen mensen beetje bij beetje tot aanpassingen te komen in de hoop dat er op de een of andere wijze nog ergens verlichting is te vinden. Als eerste worden alle onnodige aankopen weggestreept. Daarna wordt autorijden tot een minimum teruggebracht en begint men al snel over te stappen op bromfietsen en fietsen. Als de werkloosheid toeslaat of het inkomen drastisch gekort wordt dan gaat het direct van kwaad tot erger. Wordt het zoeken naar voedselbanken. Staat men voor de vraag hoe de dokter en de apotheker moeten worden betaald. Het grote koop of huurhuis wordt een blok aan het been. Hier ontstaan als eerste achterstanden in de betaling van de hypotheek of huur. Als het wat kouder wordt blijken de vele kamers niet echt meer economisch. Velen zoeken naar kleine appartementjes, éénkameroptrekjes of verhuizen naar het platteland om er samen met familieleden te gaan wonen. Alle veranderingen op individueel niveau hebben een enorme invloed op de staat als geheel. De witte economie wordt in een hoog tempo zwart. De staatsinkomsten lopen in een enorme vaart terug. De neergaande trend hult het hele land in mineur, zuigt alles op wat enige verlichting zou kunnen bieden.

Op naar weer een noodpakket

Wat wij gewone mensen al lang hebben zien inkomen schuiven de politici steeds maar weer voor zich uit. Na de eerste noodlening zou het echt goed komen. Had men alle vertrouwen. Bij de tweede het zelfde verhaal. In tussentijd bleef het land in sneltreinvaart achteruitgaan. Toen was er meer tijd nodig maar niet meer geld, bla bla ba bla. Toen kreeg Griekenland uitstel en ook weer niet. De Duitse minister van Financiën Schäuble verklaarde nog eens dat Griekenland niet failliet mocht, koste wat het kost in de eurozone zou moeten blijven. Nu er opnieuw noodhulp nodig blijkt zit begint Schäuble toch weer te twijfelen. Schäuble:  Wir wollen, dass Griechenland in der Eurozone verbleiben kann, aber Griechenland muss eine Menge tun, das ist noch nicht entschieden“. Es bestünden „Zweifel, dass Griechenland bisher seinen Verpflichtungen gerecht werden konnte“. „Diese Zweifel müssen für die Zukunft ausgeräumt werden“, sagte der Minister.

15, nee 20, nee 30 miljard extra

Nog meer controle, nog meer maatregelen, nog meer dreiging. Opnieuw een noodlening, een derde. Het begon met het noemen van vijftien miljard, na enkele dagen was het al dertig en voor wie de materie volgt zal duidelijk zijn dat er nog lang geen einde in zicht is. Griekenland kan alleen nog maar verder achteruit. Vanaf deze week zal vast bekendgemaakt gaan worden dat elke Griekse minister een persoonlijke arts, een draagbare monitor en eigen ambulance zal krijgen.

Uitgeperste citroen

citroenOp een bepaald moment is elke druppel sap uit een citroen geperst, is Griekenland zo ver dat de situatie intreedt waarop politici, of het leger roepen dat het niet meer erger kan worden. Beter een been kwijt dan door wondrot het hele lichaam ten gronde laten gaan. Ik zou wel eens met Schäuble of andere nauw betrokkenen willen praten en ze dan, terwijl ze zijn  verbonden met een leugendetector, vragen of ze nu echt denken dat er op de wijze waarop men handelt en gehandeld heeft een oplossing voor Griekenland zou kunnen komen. Diep in hun binnenste kijkend zal er dan vast uit gaan komen dat men bij elke stap de afweging heeft gemaakt vragend aan zich zelf: “Wat betekent het op korte termijn voor mijn land, voor mij, voor de EU? Hoe kunnen we een stap verder komen in de hoop dat het probleem zich “vanzelf” oplost, zonder dat ik, Schäuble, Merkel, Sarkozy, Hollande, Monti, Rutte of wij de EU, de ECB of het IMF de schuld krijgen?

Op naar 2013

Zoals het er nu uitziet zijn we nog lang niet aan het eind van de periode van economische neergang. Alle prognoses vanuit officiële kanalen blijken keer op keer veel te optimistisch te zijn. Niemand weet hoe het praktisch verder zal gaan. Wie of wat voor het vlindereffect zorgt. Als ik naar de steeds weer glunderende gezichten van Rutte en Samson kijk dan zitten wij in Nederland goed, of….. zouden zij elke morgen opnieuw een masker opzetten en gewoon meerennen in het hamsterwiel, omdat dat nu eenmaal in de natuur van de mens ligt?