Na ons de zondvloed

14

(Gerrit Welbergen) De Telegraaf schreef er dit over: “De overheid heeft vorig jaar voor 155,6 miljard euro aan sociale uitkeringen uitgekeerd, bijna 4 miljard euro meer dan in 2017. Hiermee waren de uitgaven aan sociale uitkeringen goed voor 47,8 procent van de overheidsuitgaven, aldus het Centraal Bureau voor de Statistiek.” (https://www.cbs.nl/nl-nl/nieuws/2019/26/uitgaven-voor-sociale-uitkeringen-nemen-verder-toe). Zoals gebruikelijk beginnen de meeste nieuwsberichten van de MSM op de vroege ochtend met statistische mededelingen die het CBS(Centraal Bureau Statistiek) openbaar publiceert. Het CBS doet zijn uiterste best om zichzelf te bewijzen en om het functionele nut aan te geven van de vele overheids-gerelateerde instituten.

Bijna helft overheidsuitgaven gaat op aan sociale uitkeringen

In onze complexe samenleving van een doorgeschoten verzorgingsstaat maakt het CBS regelmatig overuren om de enorme geldstroom die we met ons allen laten circuleren in onze vaderlandse economie statistisch gezien ordelijk op een rijtje te krijgen. Voor elk wissewasje op sociaal gebied hebben we in ons kleine polderlandje wettelijk wel iets heeft geregeld. Je zou kunnen spreken van een verzorgingsstaat die in een opperste staat van opgewondenheid verkeert. In een democratie met een veel-partijen-stelsel is vanaf de wederopbouw na de WO II zo ongeveer voor alle geledingen in de samenleving wel iets geregeld. Nederland is het land met de meeste vormen van sociale uitkeringen, inkomensafhankelijke tegemoetkomingen, subsidies, heffingskortingen en noem maar op. Helaas, voor velen bitterhard nodig, maar voor sommigen is het honing op het brood. De deelname van socialistische partijen in de politiek heeft veel goeds gebracht in het kader van solidariteit in onze samenleving. Toch is daarmee een grens bereikt. We zitten feitelijk al een aantal jaren in een afbraakfase van ons sociale verzorgingsstaat. Er wordt om ons heen veel geklaagd dat vooral de bezuinigingen in de zorg worden gevoeld. Ook blijven diverse sociale uitkeringen achter bij de loonstijgingen in diverse sectoren. En er wordt flink geklaagd over de achterblijvende koopkracht in veel segmenten van onze complexe maatschappij.

‘Tekorten kun je lenen’

Nu ik de cijfers van het CBS eens goed tot mij laat doordringen begrijp ik waar we de komende jaren naar toegaan. Er van uitgaande dat de economische groei zal tegen vallen denk ik dat we het gaan meemaken dat het bedrag aan 115,6 miljard sociale uitkeringen onmogelijk haalbaar is de komende jaren. Op Biflatie.nl volgen we nauwlettend de ontwikkelingen in de aanloop naar een nieuwe crisis en de berichten daarover zijn niet mis de laatste tijd. Een land als NL loopt altijd voorop binnen de EU als het aankomt op bezuinigingen. En die gaan er ongetwijfeld komen. Als we incalculeren dat het pensioenakkoord elk jaar flink wat extra miljarden opeist voor alleen al de AOW-uitkeringen dan zal de NL-begroting aangepast moeten worden. Dat wordt veel gemopper in Den Haag over de keuze op welke uitgaven gesnoeid moet worden. Ik stel het volgende voor. Laat Wopke, onze minister van Financiën, maar flink lenen op de kapitaalmarkt om daarmee de begrotingstekorten te dekken.

Lage overheidsschuld

Nederland heeft door een gedisciplineerd begrotingsgedrag een vrij lage overheidsschuld in verhouding tot ons nationale BBP. Dat in tegenstelling tot vele andere EU-lidstaten. Altijd het braafste jongetje van de klas.  Met een percentage van ongeveer 55 procent blijven wij ruim benden de Europese norm van max 60 procent. Er zijn een aantal ondeugende lidstaten die daar ver boven zitten. Nederland is een netto-betaler met de afdracht naar de EU en draait op voor de tekorten van andere lidstaten. Wanneer wij en die paar andere netto-betalers, zoals Finland en Duitsland, dat niet deden dan zou onze gezamenlijke munt daaronder lijden. Dat wil Draki van de ECB natuurlijk niet. De EU wil graag zien dat (buitenlandse) beleggers vertrouwen houden in onze euro en dat lukt alleen maar door de boel tussen de lidstaten onderling goed in balans te houden.

Wat Italië kan, kunnen wij ook

Maar nu dreigen we in ons kleine polderlandje zelf uit balans te raken als we vasthouden aan het huidige beleid om ons begrotingstekort beneden de gestelde EU-norm te houden van max 3 procent. Daarom stel ik voor om eens een keer uit de pas te gaan lopen, en net als veel andere lidstaten al eens gedaan hebben, nu onze tekorten op te laten lopen. En tegelijk ook de staatsschuld. Geld lenen levert momenteel zelfs geld op voor de schatkist want de meeste staatsleningen kennen inmiddels een negatieve rente. Dus lenen maar, zoveel je wilt. Dat is mijn advies aan Wopke Hoekstra. Een minister die graag wat tegengas geeft binnen de Europese Commissie als het gaat om het uitvoeren van de opgelegde beleidsregels van onze EU. Als Wopke dat niet durft dan verwacht ik binnen enkele jaren een flinke volksopstand tegen de ongekende bezuinigingen die op ons af komen. Geschuif tussen de verschillende uitgavenposten op de begroting wat allemaal ten koste gaat van de samenleving. En ten koste van de saamhorigheid. De lagere inkomsten uit het Groningse gas, de aangekondigde milieu- en klimaatheffingen(!), en zeker een dalend BBP als economische groei niet snel verbetert. Dit alles gaat een flinke deuk geven in de overheidsbegroting. Ik voorzie een tijdvak van verlies van sociale zekerheid die onmogelijk gefinancierd kan worden omdat de financiële middelen gaan krimpen.

Geld lenen loont

Maar ach, we hebben nog een oppositie in onze Tweede Kamer. Deze zal ongetwijfeld opkomen voor de mopperende bevolking die voelbaar achteruit gaat met hun besteedbaar inkomen. De roep om de begroting en de staatsschuld bij gebrek aan baten dan maar omhoog te krikken zal luid klinken. Want er is ruimte genoeg toch als we kijken naar onze EU-vrienden, zoals IT, GR, FR, POR, SP, en noem maar op. Hun staatsschuld ligt ruim boven de EU-norm. Wat Jantje doet mag Pietje ook. Laten we weer eens gewoon kleuters zijn. Laten we toch lekker onze tekorten financieren met gratis geld, dat kost geen drol meer. Wat zeg ik, je krijgt geld toe. Als de Nederlandse staat een bedrag leent van bijvoorbeeld 5 miljard en over 2 jaar aflost, dan bedraagt de rente momenteel – 0,6 procent. De schatkist ontvangt dan zelfs een bedrag van 30 miljoen euro!!! Voor een aangegane lening, hoe krom is dat wel niet. Ik vrees dat een groot deel van onze samenleving niet beseft hoe gevaarlijk deze ontwikkeling is. Het is het omdraaien van een monetaire beleid. De mondiale schuldenberg heeft een niet te bevatten omvang van 243 biljoen dollar(!) met de daarbij horende schuldverplichtingen zoals  rente en aflossingen. Hoe meer schuld, hoe minder geld om van te leven.

Kapitaalvernietiging treft eerst de burgerklasse

Nu gaan we het tijdvak in om de boel weer in balans te brengen. Hoe dat gaat? Wel, heel simpel. Rente omdraaien van positief naar negatief. En bij steeds meer landen het aflossen van schulden uitstellen. Failliet gaan mag niet. Geeft ellende met de munt en de bevolking. Daarom gaan we het kapitaal aanbreken wat is opgepot in pensioenfondsen en wat is geparkeerd op onze (spaar)banken. Beleggers nemen het voortouw. Ze vertrouwen de aandelenmarkten niet meer en kopen staatsleningen op de obligatiemarkt  waarvan ze weten dat het hun geld kost, maar dat het bedrag gegarandeerd terug komt. Beleggen in aandelen kan een enorm verlies opleveren als beurzen dalen of zelfs crashen. Daarom maar kiezen voor zekerheid. De zekerheid dat je kapitaaltje heel langzaam minder waard wordt in plaats van heel snel. De koerswinsten bij verkoop van staatsleningen levert een kleine winst op als de rente verder daalt naar nog meer negatief. Hier is sprake van een neerwaartse spiraal. Per saldo boeren grote beleggersfondsen en pensioenfondsen hiermee achteruit. Plus biljoenen aan spaartegoeden meegerekend. We gaan dus een tijd tegemoet van pure kapitaalvernietiging. Mooi is dat, weer gerechtigheid toch? Alleen jammer dat de reserves van de gewone burgers het eerst er aan gaan. Exact conform het beleid van centrale banken met hun repressieve maatregelen.

Wachten op de damdoorbraak

Wat nu volgt is de vernietiging van het kapitalisme wat zijn langste tijd heeft gehad. Oorzaak: het doorgeschoten socialisme van na de WO II. Onze sociale verzorgingsstaat moest worden gefinancierd terwijl daarna het kapitalisme in zijn groei speculatief het geld wegtrok uit de maatschappij. De rijke elite, de 10 procent superrijken, bezitten evenveel als de 90 procent onderlaag. Hoe kan dat? Hoe scheef is dat? Een gigantische vermogensongelijkheid. Een totale onbalans. Dit is het vernietigende proces wat zich decennialang heeft voltrokken. Ooit zorgt een onbalans voor weerstand. Met een beetje nuchter verstand kunnen we zien dat een en ander gaat verschuiven. Het is afwachten in welke snelheid het gaat. Zoals met alle verschijnselen waarin een onbalans de boel in beweging brengt begint een dergelijk proces langzaam. Een damdoorbraak laat eerst een beetje water door maar gaat geleidelijk bezwijken wanneer de hoeveelheid water en de stroomsnelheid toenemen. De dam is de mondiale schuldenberg en het water is de ontevreden massa van de 90 procent wereldbevolking die zichtbaar ophoopt en oploopt tegen een massieve damwand. Echter is de onderliggende constructie gebouwd op een wankel fundament die onder druk ooit zal bezwijken.

GW