Van Italiaanse spaghetti-economie valt geen pizza meer te bakken

8

(Gerrit Welbergen) Het lijkt weer hommeles te worden in Italië nu de Italiaanse premier Giuseppe Conte heeft gedreigd met aftreden. Nieuwe verkiezingen zouden misschien het anti-EU sfeertje wel eens kunnen versterken als bij de bevolking duidelijk wordt dat de premier onder druk is gezet door Brussel. Er wordt weer eens gedreigd met strafmaatregelen als het land niet snel aanstalten maakt om hun begroting op orde te brengen en hun schuldenlast af te bouwen.

Bezuinigen anders volgt straf

Dat is makkelijk gevraagd maar in de uitvoering ligt dat een stuk moeilijker en voor de Italianen zeker heel gevoelig. Hoe kun je met een economische groei van 0,2 procent, die mogelijk dit jaar stil valt of zelfs krimpt als de mondiale economische verzwakking ook Italië gaat treffen, een schuldenberg aflossen als die 132 procent bedraagt van het nationaal inkomen. Het is buitengewoon dwaas om te veronderstellen dat de bevolking zonder morren akkoord gaat met bezuinigingsvoorstellen die er keihard inhakken.

Zo niet, dan doen de financiële markten het wel

Welke partijen kunnen hiermee stemmen winnen bij eventuele nieuwe verkiezingen, zo vraag ik mij af. De Italiaanse parlementsverkiezingen in 2018 brachten juist de populisten aan de macht met mooie beloftes aan het volk zoals een basisinkomen en verlaging van de pensioenleeftijd. Wat zal nu het effect zijn van nieuwe verkiezingen die feitelijk door Brussel worden afgedwongen. De populistische EU-sceptische partijen zullen er zeker garen bij spinnen en nog meer kiezers trekken. Maar dat zou Giuseppie toch zelf wel snappen? Naar mijn gevoel speelt hij blufpoker en wil hij de 2 regeringspartijen Lega en de protestpartij M5S onder druk zetten. Er wordt gedreigd dat anders de financiële markten dat wel doen met het risico van nog hogere rente op staatsleningen en dalende beurskoersen.

Failliet gaan mag niet

Hoe je het ook wendt of keert hier wordt het spelletje gespeeld om een parlementaire democratie onder druk te zetten met financiële beteugeling van buitenaf. Onder druk van de Europese Unie wordt een land klein gehouden en wordt een complete natie gedwongen om te luisteren naar de wil van Brussel. Het is uiteraard niet alleen Brussel maar tegelijk zijn het ook de (institutionele) beleggers die niet het risico willen lopen  hun kapitaal te verliezen aan de ondergang van de euro en mogelijk daarmee op termijn de EU. Italië is een land met een staatsschuld van 132 procent van het BBP wat feitelijk failliet is maar binnen een muntunie niet failliet mag gaan.

Slikken of stikken, in naam van de Eurocratie

Wat we hier zien ontstaan is een nieuw Griekenland-drama maar dan in groot formaat. In plaats van 10,7 miljoen Grieken worden straks 60,5 miljoen Italianen aan de bedelstaf veroordeeld door enorme bezuinigingsvoorstellen te slikken. Het is slikken of stikken, in naam van de Eurocratie. Wie niet luisteren wil, moet voelen. Het is hoog spel wat er nu wordt gespeeld door de EU. Wat eerder bij de Grieken is gelukt, of moeten we zeggen mislukt, zal nu met de Italianen zeker niet lukken. Als er geen nieuwe verkiezingen komen maar de Italiaanse coalitie pontificaal een strikt bezuinigingsbeleid doorvoert,  wat vierkant indruist tegen hun verkiezingsbeloften, dan zijn de pleinen in Rome te klein om alle Italianen in gele hesjes te bergen. Hun protesten zullen niet direct zijn gericht tegen hun eigen regering maar meer nog tegen de onderdrukking van de EU. Het is puur machtsvertoon van de Eurocratie die zich ten opzichte van de andere “brave” lidstaten verplicht voelt orde op zaken te stellen in een schuldennatie.

Zo ga je niet met elkaar om

Het lijkt mij niet de manier om op deze wijze om te gaan met “bevriende” lidstaten. Zet het land dan uit de muntunie en laat het eerst orde op zaken stellen door hun eigen munt, de lire, weer in te voeren. Door deze te laten devalueren kan de handel weer nieuw leven worden ingeblazen. Worden de Fiatjes weer goedkoper dan de Opels en de Golfjes. Jammer voor de Duitsers, die niet meer profiteren van hun goedkope euro en in Italië geen auto meer kwijt kunnen.  Maar wel als ze massaal met vakantie komen want een goedkoper vakantieland vind je dan nergens meer. Wel eerst wat failliete banken opruimen zonder steun van de EU-Bankenunie of ECB of wat voor Europees geld dan ook, maar gewoon met het spaar- en belastinggeld van de eigen landgenoten of zeg maar lotgenoten.

Het negatieve effect van de euro

De weg die de EU nu inslaat is de verkeerde weg. Een unie van lidstaten die de ene na de andere lidstaat uitperst om de val van de euro ten koste van alles te voorkomen. We moeten nu toch geleidelijk gaan inzien wat de gevolgen zijn van het voeren van een gezamenlijke munt van totaal verschillende landen met afwijkende culturen en economieën op verschillende snelheden. De huidige repressieve maatregelen vanuit het Brussels bolwerk waren nooit de bedoeling bij de oprichting van een EU als handelsunie. Het is mooi om open grenzen te hebben met gelijke valuta. Maar het elektronisch betaalverkeer van deze eeuw heeft geen moeite met omrekenen naar andere valuta.

Protectionisme vernietigt de eurocratische EU

De oprichting van een muntunie die moet doorgroeien naar een bankenunie en later een fiscale unie zal uiteindelijk een politieke unie worden die door de elite als machtsblok wordt ingezet tegenover de rest van de wereld. De Europese Unie als een echte Eurocratie! Weg democratie! Het moge duidelijk zijn dat deze ontwikkeling mede het gevolg is van de globalisering van de wereldeconomie. Uitbuiting van de wereldbevolking ten gunste van de regerende elite, die in samenwerking met de multinationals de zwakkere staten onder druk zetten. De scheef gegroeide handelsbalansen tussen wereldmachten leiden uiteindelijk tot handelsspanningen die makkelijk kunnen ontaarden in handelsoorlogen tussen de economische machtsblokken. Oorlogen die ontstaan vanuit religieuze conflicten of door etnische verschillen kennen een bloedig verloop. Een mondiale handelsoorlog zal de opgebouwde welvaart wereldwijd vernietigen waarbij het protectionisme de eurocratische EU zal slopen en de lidstaten terug kruipen in hun eigen schulp. Misschien weer de eigen burgers in de rekening die hun politici, met de blik ver over eigen grenzen, al lang kwijt waren. Zo maar een persoonlijke visie van een nuchtere denker.

Ach ja, de dames van de nationale elftallen op het WK-damesvoetbal strijden toch ook voor de nationale eer van het eigen vaderland.

GW

Over de auteur

Zet de dagelijkse economische en maatschappelijke onderwerpen uiteen.