Het is nog goed toeven in Nederland

4

Tenminste, wanneer we de conclusies van het World Happiness Report 2019 mogen geloven. Alles is relatief natuurlijk. We zijn, geef toe, een beetje kankeraars, toch? Die reputatie hebben we toch wel hoor, als Nederlanders. Een iets wijdere blik naar de meeste andere landen in de wereld toe, kan daarin misschien verandering brengen? Of waren we liever in Zuid-Soedan geboren? Volgens genoemd rapport zijn de burgers daar wel het allerongelukkigst. Het werd opgemaakt door ‘independent experts’ en uitgebracht door o.m. de Verenigde Naties.

U zegt het zelf?

Het World Happiness Report geeft een rangorde van de gelukkigste burgers naar de minst gelukkige. Dat is: hoe zij zichzelf zien en beschouwen. We hebben er dus zelf voor gekozen, om de vijfde plaats te bezetten op 156 landen. Om een of andere reden wordt ons persoonlijk nooit onze mening gevraagd in polls zoals deze? Het zijn altijd anderen die keuzes maken en opinies afgeven. (Ook onze buren weten van niks.) Maar blijkbaar zijn we met z’n allen weer iets gelukkiger geworden sinds 2018. Want van de zesde naar de vijfde plaats gestegen. In de meest noordwaarts gelegen landen (brrr) huizen ook de gelukkigste burgers. Finland, IJsland, Denemarken en Noorwegen.

Het thema van 2019

Voor dit zevende rapport op rij wordt weer een ander thema gekozen dat centraal staat. Hoe is de definitie van ‘geluk’ geëvolueerd in het afgelopen decennium. En hoe informatietechnologie, bestuur en sociale normen gemeenschappen beïnvloeden. De wereld is een snel evoluerende plaats. Wat wel het meest verandert is hoe mensen met elkaar communiceren, de interactie tussen burgers onderling ook. En dit zowel op school als op het werk. In buurten tot in de verste uithoeken van die wereld. Communicatie dus, onderling en met onze bestuurders. Dit is wel de sterkste drijver van het (on)geluksgevoel. Die relatie burger/overheid werkt in twee richtingen, aldus de experten.

Opvallende conclusies

Hoewel ‘we’ (de meeste landen) er materieel op vooruit gaan, wijten we het grotere of kleinere deel ‘ongeluk’ aan onze overheid. ‘(…) indicating that lives as a whole were gradually getting better even as dissatisfaction was growing with some aspects of life being attributed to government failure.’ De mate van gulheid, vrijgevigheid is een maatstaf voor ‘a sense of positive community engagement, and a central way that humans connect with each other.’ Wie gul is, is ook verdraagzamer. De ander voelt zich beter en wijzelf ook? We denken wel deze conclusie te mogen maken. Verder is vooral internetverslaving een bepalende factor voor het geluksgevoel. ‘Several types of evidence are used to link rising use of digital media with falling happiness.’ In het bijzonder dan sociale media gebruik. Hoe meer we op deze manieren ‘connected’ zijn, verbonden, hoe ongelukkiger we zijn geworden. Namelijk omdat ‘the quality of social connections’ erop achteruit gaat. Zoveel is wel duidelijk in het hoofdstuk ‘The Sad State of Happiness in the United States and the Role of Digital Media’.

De VS: een verslaafde maatschappij

Inderdaad: hoewel ‘iedereen’ lijkt naar de Verenigde Staten te willen emigireren, is dit niét het land waar de burger gelukkiger wordt. Director, SDSN, and Director, Center for Sustainable Development, Columbia University, Jeffrey D. Sachs, noemt het land zelfs a mass-addiction society. Zoals hij zelf concludeert: ‘My argument is that the U.S. is suffering an epidemic of addictions, and that these addictions are leaving a rising portion of American society unhappy and a rising number clinically depressed.’ Laat dit misschien een les of richtlijn zijn voor ons, Nederlanders? Minder tijd voor allerlei ‘schermen’ doorbrengen. Smartphones, laptops et al. En méér tijd besteden aan échte sociale contacten? Dat, plus het Amerikaanse streven naar almaar meer bezit, laten voor wat het is? We zullen er alleen maar gelukkiger van worden…

Over de auteur

Zet de dagelijkse economische en maatschappelijke onderwerpen uiteen.