Vadertje staat: Flink betalen maar u zelf redden

60

Vadertje staat. Het klinkt zo mooi. Anno 2014 is alles echter heel anders geworden. De geldhonger van politici, bestuurders en de EU is uitgegroeid tot een monster van formaat. De overheidsuitgaven kennen alleen de weg omhoog. De lasten die ons worden opgelegd blijven maar stijgen.

vadertjestaat

Als burgers ergens op besparen of bezuinigen helpt dat maar even. Zo wordt er bijvoorbeeld de laatste jaren steeds minder auto gereden en daaraan gerelateerd dus minder getankt. Vanwege het ongeremde optimisme van politici zijn de inkomsten uit benzine en diesel natuurlijk veel hoger ingeschat en ingeboekt dan deze nu in de werkelijkheid zijn. Het gat dat daardoor is ontstaan moet toch weer worden gedicht met als gevolg weer hogere lasten voor de burgers. Van dit soort voorbeelden zijn er inmiddels ontelbaar veel te vinden. Elke euro die wij direct of indirect aan belastingen, accijnzen, premies, zorgkosten, hogere huren of wat dan ook moeten betalen, gaat ten koste van de vrije bestedingsruimte. Minder consumptie geeft weer minder overheidsinkomsten en zo is de vicieuze cirkel weer rond.

Meer lasten maar minder overheidszorg

Om de ongebreidelde groei in de directe belasting- en lastendruk wat te verhullen hebben politici vrij recent enkele toverbegrippen in het leven geroepen, namelijk zelfredzaamheid en participatie-samenleving c.q. doe-democratie. Een voorlopige wiki-definitie omschrijft het begrip als volgt: Een participatiesamenleving of doe-democratie is een samenleving waarin iedereen die dat kan verantwoordelijkheid neemt voor zijn of haar eigen leven en omgeving, waarbij de (landelijke) overheid géén of slechts een faciliterende rol speelt.

In de troonrede van 2013 werd gesteld dat de klassieke verzorgingsstaat langzaam maar zeker verandert in een participatiesamenleving. “Wanneer mensen zelf vorm geven aan hun toekomst, voegen zij niet alleen waarde toe aan hun eigen leven, maar ook aan de samenleving als geheel”, werd er als uitleg aan toegevoegd.

Vrij vertaald: De overheid die ons steeds meer kost, trekt zich qua taakstelling terug en vindt dat wij ons zelf maar moeten redden. Die terugtrekking gaat veel verder dan die van verzorgingsstaat. Zelfs het principe van de nachtwakerstaat is wat veiligheid betreft al voor een groot deel losgelaten. Ons leger stelt niets meer voor en de politie is er niet meer voor onze veiligheid maar om zo veel mogelijk boetes binnen te harken.

Meer zelfredzaamheid erg?

Nee, wat mij betreft helemaal niet. Eigen verantwoording en Zelfredzaamheid zouden ons weer veel meer bewust maken van het leven. Maar….. dan zou daaraan gerelateerd ook in de overheidsorganisaties en in alle reguleringen, belastingen, direct of indirect, een 70 of 80% knip gemaakt moeten. Een kleine overheid, weg van de EU en terug naar de EEG. Zelfredzaamheid hoort gekoppeld te zijn aan lage lasten voor de burgers, aan weinig regels en van beloning van het eigen initiatief.

We gaan Juist de verkeerde kant op

Nu ook instrumenten als negatieve rente en een belastingaanslag met terugwerkende kracht in een al lopend jaar, als ultieme reddingsboten te water zijn gelaten lijkt niets meer onmogelijk. Goed en eerlijk bestuur, betrouwbaarheid en een robuust beleid gericht op het voorkomen van problemen, zijn buiten zicht geraakt, lijken fenomenen uit lang vervlogen tijden. In plaats van beloning van het eigen initiatief, van participatie en zelfredzaamheid komen we steeds meer terecht in een sfeer van uitpersen, het zelf maar uitzoeken en non-oplossingen als koffieshops met alleen maar voordeuren., dichtgespijkerde verzorgingshuizen, doorwerken tot je zeventigste zonder arbeidsplaatsen en zwartepieten die zwartgemaakt worden.

Veel Nederlanders staan te popelen om zelf aan de slag te gaan

Bij heel veel burgers is er een enorme behoefte om zelf aan de slag te gaan. Om, vrij te zijn, de handen uit de mouwen te steken, om zelf de regie over leven, wonen, leren, werken en dergelijke te nemen. In uitzendingen als “Ik vertrek” is goed te zien dat eigen initiatief risico’s met zich meebrengt. Maar ook dat negentig uren werk als niet onoverbrugbaar wordt gezien. Het geluksgevoel is des te groter als het uiteindelijk toch lukt. Een kleine faciliterende overheid die voor veiligheid en vrede gaat en als laatste redmiddel fungeert, als het even helemaal niet goed gaat, is genoeg.

Ten slotte: Luiheid en onverschilligheid

Niet ieder in ons land houdt van aanpakken. Door het decennia lange pamperen door de overheid- en aan de overheid gerelateerde instellingen is er nogal wat luiheid en onverschilligheid ontstaan.
Wie wel kan maar niet wil of ongemotiveerd is die heeft pech gehad. Ook dat hoort bij zelfredzaamheid en participatie. Spreekwoorden als boontje komt om zijn loontje, wie zijn billen brandt moet op de blaren zitten en al te goed is buurmans gek, hebben we immers niet voor niets.

Over de auteur

Biflatie.nl publiceert artikelen over de crisis en de huidige (macro)-economische situatie. Ook nieuws over bitcoin & cryptocurrencies, de huizenmarkt, goud & grondstoffen, de machthebbers en het monetaire systeem. Twitter: @Biflatie