Via Nikolaos | Een depressie ontstaat als de omloopsnelheid van het geld instort. Hoe groter het optimisme over een betere toekomst, hoe minder er wordt gespaard en des te meer geld er wordt uitgegeven. Dat verhoogt de omloopsnelheid van geld. Als het vertrouwen afneemt, wordt het pessimisme over de toekomst groter en wordt er meer gespaard, dus minder geld uitgegeven. Hierdoor neemt de omloopsnelheid van geld af. Deze cyclus herhaalt zich elke keer weer. Diverse centrale bankiers hebben al laten optekenen dat de beurs niets anders is dan ‘golven van optimisme afgewisseld met golven van pessimisme’.

Hieronder een interessant item van The Guardian over een nieuwe drugs, genaamd Sisa. Het is een nieuwe drugs die op de markt is gekomen in Griekenland en weinigen weten wat het precies is. Door de economische crisis stijgt niet alleen het aantal werklozen en het aantal mensen die op straat leven, ook het aantal drugsgebruikers neemt flink toe. Dit vormt een groot probleem voor de Griekse maatschappij. “As drugs go, it is the worst. It burns your insides, it makes you aggressive and ensures that you go totally mad,” said Maria, a former heroin addict. “But it is cheap and it is easy to get, and it is what everyone is doing.”

François Hollande had het zo mooi bedacht. Als een echte staatsman de geschiedenis in gaan, de beste Franse president ooit. Tal van hervormingen die zijn glorie zouden uitstralen, die La douce France weer op de wereldkaart zouden zetten. Al op de eerste dag van zijn ambt lieten de weergoden hem in de steek, werd hij doornat en werd zijn blik op de werkelijkheid meer dan wazig.

Er komt veel verontrustende informatie los over een aanstaande economische neergang en/of zelfs ineenstorting in de USA. En het lijkt wel of de meeste voorspellingen gebaseerd zijn op ware feiten, die bij iedereen toch het angstzweet zouden moeten doen uitbreken. Maar wat we eigenlijk nooit lezen is een uitleg over de oorzaken van deze afgrijselijke situatie, waarin de Amerikaanse economie zich bevindt en hoe deze is op te lossen.

De recente daling van de goud- en zilverprijzen en controverses rond een aantal figuren in de ‘liberty movement’ heeft bij een enkeling een moment van bezinning teweeg gebracht. Heeft alle angst- en pessimisme-porno wel zin? En kloppen bepaalde aannames wel? Er wordt immers al jaren geroepen dat een complete ineenstorting van ons financieel-economisch systeem nog slechts een kwestie van tijd is. Maar laten wij eerlijk zijn, de pleuris is nog niet uitgebroken, ondanks de hoge werkloosheid, oplopende tekorten en immense geldcreatie. De bussen rijden op tijd, supermarkten zijn bevoorraad en de euro en dollar zijn nog steeds wettige betaalmiddelen.

In een wereld waar groei gedefinieerd kan worden als de groei van kredietverlening aan de private sector dan wel overheid, is het niet moeilijk om te zien waarom de Nederlandse economie voor het derde achtereenvolgende kwartaal krimp vertoond.

Mensen die al vaker stukjes van mij gelezen hebben weten zo langzamerhand wel hoe ik over China denk. Toch wil hier proberen het één en ander te verduidelijken als het aankomt op wat men doorgaans als een feit aanneemt en dat is: dat China zijn munt tot wereldreservemunt wil bombarderen als plaatsvervanger voor de US Dollar. Zelf dacht ik dat ook, maar ondertussen ben ik toch iets anders gaan denken over het belang van China in een toekomstige wereld. Ik denk niet dat dit het ultieme doel van de Chinezen is. Zelfs een soort van opdeling van de wereld in twee of meer grote machtsblokken kun je m.i. niet uitsluiten. Maar ik vermoed dat de situatie nog veel ernstiger is dan dat. Maar laat me proberen dit een beetje te beredeneren.

De Nederlandse werkloosheidspercentage is in april 2013 verder opgelopen en kwam uit op 8,2%. Dat komt in aantallen neer op zo’n 650.000 Nederlanders. In de afgelopen drie maanden kwamen er gemiddeld 19.000 werklozen per maand bij. De werkloosheids onder mannen stijgt sneller dan onder vrouwen. Er kwamen per maand gemiddeld 13.000 werkloze mannen bij en 7.000 vrouwen.

Wij worden in de mainstream media regelmatig getrakteerd op analyses van de economische crisis. Deze worden vaak geboden vanuit een (neo) Keynesiaans perspectief, door overheids gesubsidieerde economen. Oplossingen worden gezocht in een alsmaar groeiende overheid: schulden worden ‘opgelost’ met nog meer schulden, toezichthouders krijgen nog meer macht, wij krijgen te maken met nog meer belastingen en steeds meer bevoegheden worden overgeheveld naar ‘Brussel’. Keer op keer blijkt dat problemen niet worden aangepakt maar slechts vooruit worden geschoven.