De G7 over de groeiende ongelijkheid in de wereld

4

De toenemende kloof tussen (schat)rijk en (straat)arm vormt dit jaar het hoofdthema van de bijeenkomst van de G7. De leiders van de zeven grootste industrielanden zijn van 24 tot 26 augustus 2019 verzameld in de Franse badplaats Biarritz. Het zijn: Canada, Frankrijk, Duitsland, Italië, Japan, het VK en de VS. Het is toch op Japan na een uitsluitend westers onderonsje. Ook dit jaar zijn er weer vele duizenden die fysiek protesteren. Klimaatactivisten en antiglobalisten voornamelijk. Die de G7 verwijten veel te praten maar weinig te doen. Van in dienst te staan van de ultrarijken en de multinationals van de wereld.

Onvoorspelbaar

De vorige top in Canada liep niet al te best af, met president Trump die onder veel meer zijn Canadese collega en gastheer beledigde. Ook dit weekend wordt vast met een mengeling van angst en misprijzen uitgekeken naar hoe de Amerikaanse president gestemd is. Want het minste wat je van Donald Trump kunt zeggen is wel dat hij onvoorspelbaar is. China is niet in de G7 vertegenwoordigd (wel in de veel belangrijkere G20, de Groep van Twintig.) Maar de escalerende handelsoorlog tussen beide landen zal zeker ook besproken worden.

De Uitverkorene

Niemand die bij zijn gezond verstand is wil zo’n handelsoorlog. Die kent uiteindelijk ook alleen maar verliezers. In de eerste plaats zijn dat Joe Sixpack en zijn gezin. Die voelen ondertussen in hun portemonnee dat dagdagelijkse aankopen in de States duurder worden. Hoezeer Donald Trump zichzelf ook als ‘de uitverkorene’ mag beschouwen. En blijven verklaren dat de VS aan het winnen is. Als genoeg Amerikanen de gevolgen van zijn beleid gaan voelen, en de aandelenbeurzen blijven dalen, loopt zijn herverkiezing mogelijk ook gevaar.

Het korte en het lange eind

‘Trump has said China pays the tariffs he has imposed on Chinese goods, but tariffs are paid by U.S.-registered firms when the products enter the United States. Importers often pass the cost onto consumers via higher prices.’ Voeg daar aan toe dat China zeer diepe zakken heeft, en de Verenigde Staten als sinds mensenheugenis platzak is? Dan weet u ook, beste lezer, wie in deze aan het kortste eind zal trekken. Wie zal moeten inbinden. Donald Trump is er de man niet naar om gezichtsverlies te willen leiden, dus moet hij wel doorgaan op de (door hemzelf gekozen) ingeslagen weg. Die een doorlopende weg is. Twee honden vechten om één been, maar ook de derde (de Amerikaanse belastingbetaler) loopt er niét mee weg!

Stof genoeg

Nieuweling tijdens deze meeting is kersverse premier van het VK Boris Johnson. Ziet u hem al aan één tafel met de leiders van Duitsland en Frankrijk, Merkel en Macron? Niet officiële vertegenwoordigers van de EU, waarbij Johnson aandringt op nieuwe Brexit onderhandelingen? De Britse premier zoekt dan maar steun bij de Amerikaanse president, want de twee landen hebben altijd al goed met mekaar kunnen opschieten. Ook zullen aan bod komen: veiligheid, terrorisme, ook cybercriminaliteit, het klimaat, het milieu en emancipatie. Hopelijk besteden ze dan genoeg tijd aan de milieuramp in het Amazonewoud. Voeg daaraan toe dat Trump heel anders dan de anderen staat tegenover de situatie rond Iran, die ook wel op tafel zal komen.

Unificeren in plaats van confronteren?

Net als over de eventuele terugkeer van Rusland bij de G7 (out of the blue idee van Trump), die dan zoals voor 2014 opnieuw de G8 zou worden, verschillen de meningen extreem. Stof genoeg dunkt ons voor een zeer druk en extra gevuld weekendje. Van contempleren, discussiëren maar mogelijk ook bakkeleien. Hopelijk niet létterlijk een robbertje vechten. Laat ons tevens hopen dat ze onderling naar unificatie toewerken in plaats van confrontatie. Al zal dat zoals gewoonlijk met één oudere heer in het bijzonder aanwezig, niet makkelijk worden. Wat moet je ook aan met iemand die vijanden zoekt…die er niet zijn?

Gewoon doen

Trumps houding in het algemeen roept bij ons reminiscenties op aan een televisieprogramma. We komen niet dadelijk op de titel en over wie het precies handelde. Nederlandse televisie. De patriarch van ‘een’ groot concern was theoretisch uit zijn functie van stichter/voorzitter van de raad van bestuur gestapt. Moeten stappen. Oud geworden, heel oud. Maar stond wel nog elke ochtend op om 7 uur. En was nog altijd aanwezig op elke belangrijke interne vergadering. De man kon duidelijk ‘zijn’ bedrijf niet loslaten en toonde zich een controlefreak. Hij was nooit écht tevreden met de gang van zaken, zeker niet sinds hij officieel geen verantwoordelijkheid meer droeg. Niets van dit alles slaat op de president van de VS, het is slechts de omkadering die we hier schetsen. Maar volgende woorden wel. De gewezen voorzitter en stichter sprak: “Als iedereen gewoon doet wat ik zeg, zijn er nooit problemen.”

Een dag in de toekomst

Dat was er eentje om over na te denken, die uitspraak, niet? Hoe megalomaan kun je zijn. Dat trof ons ook. Volledig ten persoonlijken titel kijken we dan reikhalzend uit naar een niet bepaalde dag in de toekomst. (Waarschijnlijk met enkele miljarden andere burgers die een leven in rust, veiligheid en gematigde voorspoed ambiëren.) In ieder geval een dag in 2020, 2021. Dan horen we gewoon, nu reeds (!), Donald Trump aan een of andere verloren gelopen journalist verklaren: “Als iedereen gewoon gedaan had wat ik zei, waren er nooit problemen geweest.”

Over de auteur

Zet de dagelijkse economische en maatschappelijke onderwerpen uiteen.