Deflatie, chaos en orde (2)

7

Naar aanleiding van ‘Deflatie, chaos en orde (1)‘ en ‘Een les om nooit te vergeten?‘ mag het duidelijk zijn dat er wel degelijk iets fundamenteel aan de hand is. Dit vereist kritische reflectie. Voor systeemwetenschappers ligt dit voor de hand, deflatie verstoort immers ons overwegend inflatoire denken in die mate dat beproefde overtuigingen onder druk gezet worden. Idealiter worden een aantal aannames herzien waardoor een doorbraakproces zich makkelijker kan doorzetten. Het is een uitermate boeiend –  maar vaak turbulent – proces, de uitspraak ‘het zit in kleine dingen’ is hierop van toepassing, letterlijk.


Spontaan geld

De stelling ‘bij deflatie komt spontaan geld vrij’ kan als correct gezien worden, dit leiden we af uit het beeld (cfr fishervergelijking) hierboven. Deze simulatie gaat uit van een macro-perspectief. In het debat ontstond hierdoor misschien wat verwarring, niet onbegrijpelijk. Vandaar deze nuancering, in realiteit uit het spontane geld zich als een verhoging van de koopkracht voor al wie spaargelden heeft, logischerwijs niet voor wie dat niet heeft. Anders gezegd, het ‘vrijkomen’ is niet letterlijk te nemen als ‘nieuw geld’ maar het effect dat ontstaat door de verlaging van de prijzen. Dit lijkt misschien banaal, het verhaal wordt totaal anders wanneer we naar de gevolgen kijken. Zo eenvoudig mogelijk, al wie spaargelden heeft kan door deflatie nog veel rijker worden, dit gebeurt ‘spontaan’ als deze tendens zich verder zet.

Schulden

In dialogen wordt vaak betwist dat schulden de trend van deflatie dienen te volgen, dit is – tot spijt van wie het benijdt – een kapitale denkfout. En dat is niet omdat wij dat zeggen maar een kwestie van economische logica, niet meer dan dat. Beslist ook niet minder, deze overtuiging aanhouden betekent een immense blokkade voor het herstel van onze economie. Kritische reflectie zal dit bevestigen, een ‘radicale’ denkoefening kan hierbij helpen en vergt enige verbeeldingskracht. Stel dat we overmorgen deflatie radicaal toepassen, alle prijzen (en lonen) worden verlaagd met een factor 10, wat gebeurt er dan? Morgen kopen we een huis van 100.000 met bijhorende lening, voor wie het overmorgen koopt zal de prijs nog maar 10.000 bedragen. Dit scenario gooien we in de groep ter kritische reflectie, zeker gezien de meerderheidsgedachte is het redelijk verontrustend dat deze eenvoud niet breder opgemerkt wordt.

Inflatievergoeding

Om deze kapitale denkfout te accentueren is het raadzaam om ons een beter begrip te vormen over ‘rente’. Rente bestaat uit verschillende componenten, de meest elementaire zijn de ‘dienst der lening’ (DDL) en de ‘inflatievergoeding’ (IV). Bij inflatie is de inflatievergoeding positief, analoog geldt bij deflatie (negatieve inflatie) dezelfde methodiek waardoor deze correctiefactor negatief wordt. Het niet aanpassen van de schulden betekent derhalve een inkonsekwente toepassing van deze standaard methodiek, als het inflatie is dan doen we het wel, bij deflatie niet. Oppervlakkig lijkt ook dit misschien ‘banaal’ en amper onze aandacht waardig, in werkelijkheid betekent het een wereld van verschil, quasi letterlijk. Ook hier is kritische reflectie adviseerbaar, courante berichtgeving zegt vaak anders waardoor we – misschien niet eens bewust – deze kapitale denkfout voor ‘waar’ overnemen. Ook hier een eenvoudig voorbeeld om het debat te voeden, links zien we inflatie, rechts deflatie.

lening 100 €
dienst der lening 5%
periode 12 maanden


Kritische massa

Voor wie (nog) niet vertrouwd is met biflatie kan zich schromelijk vergissen, biflatie heeft zowel oog voor het kleinste detail als het geheel. Deflatie speelt hierin een uiterst bizarre rol waardoor er heel wat verwarring kan ontstaan, getuigenis in dit artikel. Velen zullen hieraan voorbij gaan en niet de aandacht schenken dat het verdient, om deze reden is een kritische massa zo onontbeerlijk om enig succes te kunnen boeken. Met biflatie gaan we naar de bron waardoor we – in de eerste plaats – een alternatief kunnen bieden voor tal van monetaire verzuchtingen, dit is een kwestie van integratie. Kort samengevat, het doorzien en (h)erkennen van de besproken ‘kapitale denkfout’ betekent een wereld van verschil, de argumentatie spreekt voor zich en uiteindelijk de eenvoud zelve.

Mutua Fides

Wat ons betreft, er is veel meer aan de hand dan wat oppervlakkig lijkt, laat ons hier dan ook bedachtzaam mee omspringen middels een inhoudelijk debat. Het ontbreekt werkelijk niet aan kennis en expertise, hiervoor kunnen we beroepen op het nobele studiewerk van velen, het verdient ons grootste respect. Iemand zei ooit, een vooroordeel is moeilijker te splitsen dan een atoom. Het zit in kleine dingen, geloof dit niet zomaar.

Over de auteur

Als procesfilosofisch denker ziet Werner de economische crisis als een geschenk. Werner heeft jarenlang in het bedrijfsleven gewerkt, financiën, logistiek, HR, project- en crisismanagement zijn hem niet onbekend. Werner zoekt co-creatieve samenwerking rondom het veelomvattende idee van een 'monetaire reset', biflatie speelt hierin een sleutelrol.