Wereldmunt, sociale innovatie? (1)

20

Traditionalisten hebben een panische angst voor elke vorm van sociale innovatie. Het laat hen herinneren aan een pad van verschrikking met miljoenen slachtoffers zoals – nog maar net geleden – de Tweede Wereldoorlog. Dat we een dergelijk drama ten stelligste willen vermijden, mag duidelijk zijn. Daarentegen, de suggestie van een wereldmunt laat mensen vaak grillen en zorgt voor een stortvloed aan protest. Zou een wereldmunt een vorm van sociale innovatie kunnen zijn?


Besluitvorming

Beperkte rationaliteit wil zeggen dat we besluiten vormen op basis van beperkte informatie. Heel vaak zijn we niet op de hoogte van alle opties  waardoor we onszelf – quasi letterlijk – gevangen houden. Kennisdeling, studie en dialoog is dan een eerste stap. Nieuwe opties zullen dan – voor wie er (nog) niet mee vertrouwd is – lijken op ‘out of the box’ ideeën. In andere gevallen kan de toevoeging van een element ertoe leiden dat we onze mening over een ander element dienen te herzien. Deze zinsneden laten een gigantisch complex verhaal vermoeden, maar niets is minder waar. Theorie en praktijk gaan hand in hand, ook voor wat betreft de invoering van een wereldmunt. De premisse is dat het niet ontbreekt aan oplossingen. Deze kunnen pas renderen als ze ook opgenomen worden in het (politieke) besluitvormingsproces, dit is als boerenlogica.

Schuldencomplex

We hoeven u niet te overtuigen dat het schuldencomplex een balk in het mondiale oog is, mits correcte toepassing van biflatie kunnen we dat oplossen. Technisch gezien bestaan hiervoor alvast drie opties. De eerste maakt gebruik van deflatie, de tweede is vergelijkbaar met Quantitative Easening (QE) en de derde hebben we benoemd als Reverse Debt System (RDS). Wat ze gemeen hebben is dat alle schulden kunnen herleid worden tot nihil zonder koopkracht- en/of kapitaalsverlies, een niet te onderschatten pluspunt. Naar onze mening, de meest flexibele optie is het RDS aangezien het voorziet in de ontkoppeling van de schuldrelatie, het laat toe om elke economische agent afzonderlijk te benaderen en dat volgens nader te bepalen criteria. Dergelijke criteria zijn een kwestie van rechtvaardigheid en doen geen afbreuk aan de techniciteit van de beschikbare oplossingen.

Wereldmunt

De meningen over een wereldmunt zijn verdeeld, her en der kunnen we hierover informatie vinden en met biflatie voegen we extra elementen toe aan het debat. Dit maakt een wereld van verschil. Het is een kwestie van logisch boerenverstand, een kwestie van transparantie en efficiëntie. Een wereldmunt leidt ons ‘linea recta’ naar een overkoepelende waarheid. Dit wil zeggen: een sfeer waarin strijdende partijen tot verzoening komen en een andere kijk op de economische crisis mogelijk wordt. Dit alles is een kwestie van keuze en visieverruiming. Een dergelijk proces werkt finaal als een computerprogramma, het is de eenvoud zelve.

Wat als, als dan

Als we het RDS mee opnemen bij de besluitvorming dan biedt een wereldmunt meer transparantie en flexibiliteit, het ontdoet ons van de complexiteit van verschillende valuta’s. Daarentegen, als we het RDS niet in overweging nemen dan blijven we geplaagd door de turbulentie van de gekende valuta-oorlog, net zoals schulden het wereldbeeld blijven bepalen. Het RDS en een wereldmunt kunnen ook afzonderlijk doorgevoerd worden, idealiter simultaan waarvoor politiek leiderschap vereist is. Echter, als politiek niet in staat blijkt om samen te werken dan kunnen we allerhande oplossingen netjes in de schuif leggen en hier een – wellicht turbulent – achterhoedegevecht verder zetten. Als dat gebeurt dan hoeven we politiek niets te verwijten, we zijn dan in hetzelfde bedje ziek. Wat als, als dan, eenvoudig verhaal.

Kennisdeling

Door toevoeging van een nieuw element ontstaat een heel andere kijk op het geheel. Het idee van een wereldmunt kan dan ook een heel andere connotatie krijgen. Maar dit komt met een voorwaarde. In de eerste plaats is er dan ook een beter begrip over het RDS noodzakelijk, beiden gaan hand in hand. Anders gezegd, door toevoeging van het RDS vangen we twee vliegen in één klap. We overstijgen hiermee de valuta-oorlog en alle schulden zijn weg. Het element van samenhangende kennis (cfr Foucault) is hierop van toepassing. Biflattoire suggesties, ter inhoudelijke dialoog.

Over de auteur

Als procesfilosofisch denker ziet Werner de economische crisis als een geschenk. Werner heeft jarenlang in het bedrijfsleven gewerkt, financiën, logistiek, HR, project- en crisismanagement zijn hem niet onbekend. Werner zoekt co-creatieve samenwerking rondom het veelomvattende idee van een 'monetaire reset', biflatie speelt hierin een sleutelrol.